8 jaar na mijn eerste exo-reis vertrek ik opnieuw met een nieuw team naar Panama bij Olivier Charpentier, een gids die een geweldige indruk op me heeft achtergelaten met zijn professionaliteit en passie die me destijds raakten.
We zijn met z’n zessen: Virgile, Odin, Rémi, Jérôme (voor wie dit de eerste exo-reis is), Philippe (die al mee was in 2014) en ikzelf. We zullen dus 2 boten zijn met elk 3 vissers en een eenvoudig programma: een bivak van 6 dagen vissen op het eiland Jicaron, dat net achter het eiland Coiba ligt.
Na een vlucht Nice – Parijs en vervolgens Parijs – Panama City komen we aan in het hotel voor een eerste nacht in dit land. Het hotel ligt op slechts 15 minuten van de luchthaven, normaal gesproken is er een gratis pendeldienst, maar na een half uur wachten voor de terminal besluiten we uiteindelijk een taxi te nemen. Het hotel is niet bijzonder, maar modern en heeft een groot zwembad waar we snel ons eerste Panamese drankje nuttigen. We zijn eindelijk op vakantie, eten snel in het hotel, een matige maaltijd van bevroren ceviches, verkoolde steaks en koude biertjes (gelukkig) voordat we gaan slapen, vol verwachting om de vissen te gaan vangen.

De volgende ochtend staan we om 6:30 op omdat we een binnenlandse vlucht moeten nemen van de hoofdstad naar David. We komen rond 9 uur aan op de luchthaven van David, waar Olivier en zijn vrouw Suzy op ons wachten. De hereniging is hartelijk, Olivier vertelt ons dat we die middag al vertrekken naar Jicaron om geen tijd te verliezen, we zullen die avond dus op ons eiland slapen!

We stappen allemaal in de bus en Olivier brengt ons naar een soort openluchtcafetaria voor het ontbijt. Eieren, worstjes, kokosflan, koffie, sinaasappelsap en we zijn weer helemaal opgeladen en klaar voor het grote avontuur. Na een stop bij de supermarkt en daarna bij de groenteboer om de voorraad voor het bivak aan te vullen, gaan we snel langs bij Olivier in de golf van Chiriqui om daar een deel van onze spullen achter te laten, de buizen te openen en hengels en molens in elkaar te zetten.
Ik heb 4 sets meegenomen, allemaal Travel:
1 zware werphengel Ripple Fisher 80lbs met een Stella 14.000 molen,
1 middelzware werphengel Ripple Fisher 60lbs met een Stella 14.000 molen,
1 Jig-set Ioda 50 lbs met een Stella 8000 PG molen,
1 lichte werphengel Ioda met een Saltiga 3500H molen.
We varen ongeveer honderd meter van Olivier’s huis en komen aan in een kleine jachthaven vol prachtige vissersboten van waaruit we ongeveer 4 uur moeten varen om Jicaron te bereiken, een klein eiland naast het grote eiland Coiba.
Zoals gewoonlijk kan Odin niet wachten en begint al te vissen met kunstaas vanaf de steiger. Hij vangt zijn eerste vis, die hij helaas verliest, maar het begin is er. Voor de overtocht zijn Philippe, Odin en Jérôme op de boot van Olivier en Suzy, terwijl Virgile, Rémy en ikzelf op de boot van Martin en zijn zoon Junior zitten. We zijn niet op tijd en na een eerste uur ruige zee wordt de rest van de overtocht veel rustiger en hebben we zelfs het genoegen veel dolfijnen te zien. We eten snel onze Tupperware zonder te kunnen identificeren welk vlees we eten, ik vraag het aan Martin maar begrijp zijn antwoord niet, volgens mijn broer is het lokale gevogelte (uiteindelijk klopt dat: eenden die Olivier heeft geschoten)…




We arriveren bijna bij valavond op Jicaron. Het decor is als een ansichtkaart: turquoise water, palmbomen, wit zand, we zijn echt blij dat we er zijn en staan te popelen om te beginnen. We maken snel heen en weer ritjes tussen de boten en het eiland met de bijboot om uit te laden, terwijl Junior de tenten opzet, pakken wij snel onze hengels en profiteren van het laatste beetje licht om vanaf de kant een paar worpen te maken. Zonder succes. Na 10 minuten is het pikkedonker en worden onze hoofdlampen aangevallen door duizenden onbekende vliegende insecten, we haasten ons terug naar het kamp.

Over het kamp gesproken, ik kan je vertellen dat het geen pretje wordt… We hebben geen zoet water om ons te wassen (we wassen ons met zeewater), geen toilet, geen douche en uiteraard ook geen elektriciteit. We slapen aan de rand van de jungle waar schorpioenen, jaguars aan de ene kant en zeekrokodillen aan de andere kant zijn. Om het nog wat lastiger te maken, zitten we in een natuurreservaat en mogen we geen vuur maken. Op papier klinkt het eng, maar uiteindelijk hebben we niets gevaarlijks gezien, noch van dichtbij noch van veraf… Het enige wat wat vervelend is, is dat we constant over een tapijt van heremietkreeften lopen. We hebben er nog nooit zoveel gezien, onmogelijk om ze te ontwijken… We dineren comfortabel aan tafel met een maaltijd begeleid door onmisbare rum en gaan moe maar vol hoop voor morgen slapen.
Dag 1: We zijn begonnen op Jicaron.
Na een stevig ontbijt met eieren, koffie, sinaasappelsap en de beroemde pannenkoeken van Suzy (in plaats van Suzette), haasten we ons aan boord. We houden dezelfde teams als tijdens de overtocht gisteren. De boten zijn ruim en we hebben allemaal genoeg plek om comfortabel te vissen, 2 vissers vooraan en 1 achteraan. Laten we eerlijk zijn, we zijn duidelijk gekomen om te werpen en, als het kan, een roosterfish te vangen. Ik had het geluk er in 2014 een prachtige te vangen, Eric ving er 3 terwijl Hervé en Philippe (die vooral daarvoor terugkwam) alleen maar lossers hadden.

Het is de eerste dag en zolang we vis vangen, zijn we gelukkig! We beginnen met driften dicht bij het kamp en rondom het eiland. We moeten weer wennen aan het gebruik van deze kunstaas die veel groter en zwaarder zijn dan wat we gewoonlijk in de Middellandse Zee gebruiken. De worpen, de animatie en natuurlijk het aanslaan en de gevechten zijn totaal anders dan wat we gewend zijn. We gaan van 30 gram naar 150 gram, de hengels zijn veel zwaarder en krachtiger, het is een echte sport en de conditie van de vissers kan duidelijk het verschil maken tijdens een visdag.
Na 30 minuten vangen we onze eerste vissen, geelstaart jack (carangues canninus). Ik was vergeten hoe krachtig deze vissen zijn. Wat een genot om ze in scholen te zien en op onze poppers te zien duiken. We vingen meerdere dubbels, niet te spreken over de lossers die niet zeldzaam zijn. De middag komt en, tegen alle verwachtingen in, krijgen we een leuke verrassing want de gele tonijnen zijn in groten getale aanwezig. Het zijn nog niet de beroemde wasmachines (Lavadora) die Panama kent, maar we hebben volop plezier met gele tonijnen van ongeveer tien kilo! De perfecte maat om ze snel binnen te halen en weer te kunnen werpen tijdens de jacht. We laten ze snel weer vrij, behalve één die een heerlijk diner zal zijn voor die avond!
Nogmaals wil ik benadrukken dat we 95% van onze vangsten terugzetten en dat alles wat we houden diezelfde avond of de volgende dag door ons team van 10 wordt opgegeten. We hebben eigenlijk geen keuze, want behalve het kleine beetje voedsel dat we hebben meegenomen, moeten we vissen om te eten.
De vissen volgen elkaar snel op en we vangen verschillende soorten met blauwe jacks, bonito’s en ik vang ook een prachtige orphie. Deze vis is erg vraatzuchtig. We hebben ook orphies bij ons, maar die zijn qua grootte, lichaam en tanden niet te vergelijken. Die tanden lijken echt op dinosaurustanden en het is beter er geen hand aan te geven! Terwijl de zon begint te zakken, keren we rustig terug naar het kamp voor een laatste drift met levend aas (met behulp van bonito’s die we tijdens de jacht hebben gevangen). Dokter Rémi heeft het voorrecht zijn eerste emblematische cubera (rode snapper) van Panama te vangen. De anderen zijn ook niet stil gebleven met de eerste jacks van Jérôme, tonijnen, een mooie mullet snapper voor Philippe en een enorme rode snapper gevangen met levend aas door Odin.
Eigenlijk vissen we niet specifiek met levend aas, maar als we op een plek aankomen, proberen we terwijl we met kunstaas vissen ook een levend aas op een andere hengel te zetten en als er een aanbeet is, wisselen we om de beurt. Dit zorgt voor wat actie en adrenaline, vooral omdat je nooit weet of je een heel grote vis vangt. Na deze mooie eerste dag keren we dus gelukkig terug naar Jicaron.
Suzy, erg ontevreden, wacht op ons in het kamp. Ze is lastiggevallen door de lokale politie die eiste dat we onmiddellijk van het eiland vertrekken. Olivier vist daar al jaren en heeft toestemming van de lokale leider. Helaas is er een nieuw team gearriveerd die niet op de hoogte is en niets wil horen… In werkelijkheid hopen ze waarschijnlijk op geld, maar als Olivier begint te betalen, moet hij elke week betalen… Ze waarschuwen ons dat als we de volgende dag bij zonsopgang niet weg zijn, ze de boten in beslag zullen nemen…
Diezelfde avond besluiten we hun dreigementen serieus te nemen en veranderen onze plannen. We gaan naar het eiland Montuosa, dat twee uur varen is. Het slechte nieuws is dat er daar geen roosterfish is, maar wel zoet water, het recht om vuur te maken en geen jaguars, krokodillen of schorpioenen. Het is ook een van de bekendste gebieden ter wereld voor het vissen op marlijn. Het was niet ons oorspronkelijke doel, maar het is beter dan proberen de mythische vis uit het boek De oude man en de zee te vangen.













Dag 2: Hasta Luego Jicaron, vamos a Montuosa
Om toch nog een roosterfish te proberen, besluiten we ’s ochtends in het gebied te blijven terwijl Suzy en Junior het kamp afbreken. Om 12 uur halen we ze op het strand op om koers te zetten naar Montuosa. We wisselen de teams met Odin die met Rémi en mij meegaat, terwijl Virgile op de andere boot gaat met Jérôme en Philippe. We gaan weer vol gas verder zoals gisteren met dubbels en trippels van jacks. Helaas laat geen enkele roosterfish zich zien…



Het is 12 uur, we laden de spullen op Jicaron in en eten snel voordat we vertrekken naar Montuosa, een tocht van ongeveer 2 uur. Onderweg zien we prachtige jachten van bonito’s. Junior, die nog nooit gevist heeft, is erg enthousiast, ik geef hem een vis om te vechten. Wanneer de vis bij de boot komt, knak… een verkeerde beweging en de hengel breekt… balen… We komen aan op Montuosa, dat echt prachtig is, een jungleheuvel met aan de ene kant een rotsachtige kust en aan de andere kant een groot strand. We lossen de boten en komen aan bij het bivak dat veel gezelliger is dan op Jicaron. Een klein onderkomen om te koken, ruimte voor onze tenten, een plek om vuur te maken, het is echt paradijselijk.

We haasten ons om weer te vertrekken voor een korte vismiddag. Het is erg warm en na tevergeefs geprobeerd te hebben te werpen met uitzondering van een paar gele tonijnen en bonito’s die we in Tuna Tubes bewaren, stelt Martin voor om te trollen. Dat stond niet in ons oorspronkelijke programma, maar er liggen altijd wel wat trollingshengels op de boot. Het is erg warm en we denken dat het ons wat rust zal geven.
Er zijn twee verschillende technieken: “Plastico” (plastic kunstaas) of “Vivo” (levend aas). Omdat we al levend aas hebben, gaat Martin aan de slag met 3 hengels. Na een uur trollen zonder resultaat besluit Martin over te schakelen op kunstaas. Een eerste hengel vlak bij de boot dient als teaser met een fluiter (een soort kleine inktvisskirt met een gat die in het water fluit) terwijl de twee andere hengels aan de zijkanten zijn uitgerust met grote gekleurde rokken met een grote plexiglazen kop. Deze worden op nauwkeurig bepaalde afstanden geplaatst die Martin met het oog berekent op basis van de golf die de boot maakt bij de juiste snelheid. Geen van ons heeft ooit zo gevist, dus Martin legt het uit. Waarom hij de lijnen zo plaatst en vooral wat we moeten doen bij een aanbeet.
Na het verdelen van de hengels om te bepalen wie het gevecht aangaat bij een aanbeet, gaan we in de schaduw zitten en kijken hoe het kunstaas beweegt. Om ons heen zijn er veel mooie boten die trollen en via de radio wisselen ze informatie uit met namen, bijnamen en zinnen die we niet begrijpen maar die Martin erg aan het lachen maken. Na 20 minuten trollen begint hengel nr. 1 te fluiten, Martin roept Marlijn, Marlijn!! En voordat we iets kunnen doen, pakt Martin mijn hengel, slaat aan en geeft hem aan mij… Ik begin het gevecht en we zien inderdaad een marlijn meerdere keren springen in de verte voordat de vis losschiet… Teleurgesteld halen we de lijn binnen en zien dat het haakdraadje is gebroken, pech… Ik had mijn eerste marlijn aan de lijn!
Een paar minuten later gebeurt het opnieuw en nu vertrekt hengel nr. 3 en hetzelfde scenario: Martin pakt de hengel, slaat aan en geeft hem aan Odin. Na een paar sprongen lost de marlijn, geen geluk… We zijn dubbel gefrustreerd. Niet alleen hebben we 2 marlijnen gemist, maar Martin heeft ons ook niet laten aanslaan. We leggen het hem uit en lachend zegt hij dat hij onze eerste vangsten wilde verzekeren en dat hij de volgende wel aan ons zal laten. Terwijl er al 40 minuten niets gebeurt, zien we jachten van gele tonijnen, we grijpen onze hengels en gooien poppers! Eindelijk actie, vissen bij de boot, dubbels, lossers. We stoppen met trollen en Martin besluit ons te laten jiggen. We vangen onze eerste Rivoliana en roze seriolen.



Aan de andere kant had de andere boot veel meer succes met trollen. Virgile, Rémi en Jérôme (alias de Guatemalteek) vingen 2 mooie dorades coryphenes.

De dag eindigt en we keren terug naar ons prachtige eiland, vol hoop en beloften voor de komende dagen. Na een eerste zoetwaterdouche in de put die Olivier heeft aangelegd, is het aperitief met zeeslakken en caipirinha’s, visdiner en groot kampvuur met veel gelach. We gaan moe maar gelukkig slapen.



Dag 3: het Ying en het Yang
Vanmorgen staan we zoals elke ochtend op bij het eerste zonlicht en terwijl Suzy het ontbijt klaarmaakt, proberen we vanaf de kant vis te vangen. Ik ga met Rémi en Virgile, het strand is vrij groot aan de hele kant van het eiland en we moeten een stuk lopen om stukken zonder te veel rotsen te vinden. Ondanks dat is het met het tij erg moeilijk om niet te breken zodra je een vis van behoorlijke grootte hebt, want ze duiken direct de rotsen in en de lijnen breken bij het minste contact. We hebben er een paar kunstaas verloren…
Vandaag ben ik met Odin en Philippe op de boot van Martin. Terwijl we de hele ochtend poppen zonder succes, heeft Odin erg veel buikpijn en brengen we hem rond het middaguur naar het kamp. We trollen 2 uur zonder succes en jiggen een groot deel van de namiddag ook zonder veel resultaat. Het is een moeilijke dag en behalve een paar kleine roze seriolen en pelamides (waarvan ik niet eens wist dat ze er waren) is het nul. Een dag zonder, zoals ze zeggen… Martin stelt voor om de pelamides als levend aas te gebruiken… en aan het einde van de namiddag, als bij toverslag, vallen deze vissen die onze kunstaas de hele dag weigerden, op ons aas aan en binnen 1 minuut vangen Philippe en ik elk onze mooie Cubera… Genoeg om niet te treuren de rest van de avond.






Op de andere boot vingen ze 2 prachtige dorades coryphenes en het hoogtepunt was een schitterende marlijn die door Rémi werd gevangen. Ook een geweldige jig-sessie. Ze laten ons foto’s en video’s zien, hun vreugde is voelbaar en we delen die met hen. Een tijdloos moment voor een uitzonderlijke vis.








Odin voelt zich niet goed, gelukkig is dokter Rémi goed uitgerust en geeft hem wat hij nodig heeft om op te knappen. Kampvuur, vis in alle vormen en diepe slaap tot de volgende dag.


Dag 4: Een waanzinnige dag, een episch gevecht
Vanmorgen ga ik eindelijk mee op de boot van Olivier, samen met Rémi en Virgile. We beginnen snel te vissen met de stick rond de rotskoppen en vangen carangues hyppos, blauwe jacks. De plek is prachtig en we hebben het geluk een walvishaai en een hele school reuzestekels te zien.
Olivier brengt ons naar ondergedompelde kliffen op ongeveer 25 meter diepte en waarschuwt dat er grote rode snappers zijn. Enkele minuten na aankomst vangen Rémi en ik tegelijk, we zijn aan de beesten gekluisterd. “Het zijn grote Cubera’s,” waarschuwt Olivier. Terwijl ik midden in het gevecht ben en lijn binnenhaal, verandert de vis van strategie en duikt naar de boot, ik draai als een gek aan de molen en krijg contact terug, maar het is te laat, de vis duikt in een gat en de lijn breekt, ik baal enorm. Rémi vangt zijn vis en in plaats van een Cubera is het een mooie jack.

Het is 11 uur ’s ochtends, we vissen al 3 uur in de brandende hitte en besluiten te trollen met “plastico”. Ik geef toe dat hoewel deze visserij mooie vissen oplevert, het me minder enthousiast maakt dan werpen of jiggen en vooral hou ik niet van die grote Amerikaanse casting molens die je dwingen met rechts te draaien…
Ik had tegen Olivier gezegd dat ik wilde trollen met spinning. Het is niet ideaal omdat het de lijn draait en de hengels er niet echt voor gemaakt zijn, maar de gelegenheid doet zich voor omdat een van Olivier’s molens kapot is. Hij zet dus mijn 50lbs jigging hengel in met een kleine teaser in het midden (dichter bij de motor). Na 20 minuten vertrekt de rechterhengel. Rémi, die de dag ervoor een marlijn had gevangen, laat Virgile de hengel pakken en het gevecht aangaan. We zien de vis springen, het is een enorme marlijn. Rémi zag hem het kunstaas volgen en aanvallen, de vis gaat er met hoge snelheid vandoor en Olivier roept Virgile om hard te draaien, helaas is het te laat, de vis lost, we zijn teleurgesteld.
30 minuten later ziet Olivier een vis het kunstaas van mijn hengel volgen en bam, het gevecht begint, ik krijg mijn spinning gevecht. De vis schiet opzij, ik draai als een gek, geen herhaling van Virgile’s fout. We zien hem opzij springen, hij is prachtig. Ik ben helemaal niet gerust omdat Olivier de molenrem heeft afgesteld en het lijkt alsof er geen rem is, het is een 8000 molen met 50lbs lijn en hij loopt razendsnel leeg, ik roep Olivier om de vis te volgen “Oliv, Oliv, sneller”. Het is ongelooflijk, ik vecht een marlijn van meer dan 100 kilo met een 50lbs jigging hengel. Na 10 minuten gevecht is er veel minder druk en win ik terrein op de vis. Meter voor meter vult de molenspoel zich, dan begint het gevecht serieus, de vis geeft zich niet gewonnen. Ik win 10 meter, hij pakt ze terug, enzovoort. Ik heb de molenrem iets strakker gezet maar wil niet breken en om meters te winnen als ik pomp, moet ik de spoel vasthouden. Ik voel dat hij dichtbij is en dat ik op het punt sta dit marlijnwonder met mijn kleine spinning hengel te landen. Ik zeg dat ik moe ben en bijna wil wisselen. We doen dit regelmatig voor tonijnen in de Middellandse Zee om het gevecht niet te lang te laten duren en de vis in betere conditie te laten vertrekken. Ik voel dat ik nog maar een paar meter verwijderd ben maar crack, mijn lijn breekt… Niemand zegt iets… stilte op de boot, we waren zo dichtbij. Ik begrijp niet waarom mijn lijn brak… een losschieter, oké, maar breken? Zo dichtbij? Na 20 minuten gevecht? Achteraf bedacht ik wie de schuldige was… ik. De dag ervoor, terwijl ik jigde op roze seriolen, was ik vastgelopen en loste ik door de lijn meerdere keren om het bootblok te wikkelen om mijn lijn vrij te maken, er moest 20/30 meter diepte zijn, precies wat er over moest zijn om de marlijn te landen, de lijn moet daar een zwakke plek hebben gekregen… Ik mis de vis van mijn leven daardoor, dat gebeurt me niet nog eens. Natuurlijk ben ik gefrustreerd want de kans dat zo’n kans zich herhaalt is klein. Toch neem ik het positieve mee: ik heb die prachtige vis gezien en bevochten, hij won het gevecht maar ik heb mijn herinneringen en alles staat op video! Geweldige ervaring.
De namiddag is nog niet voorbij. De andere boot ving een marlijn. Het is ongelooflijk, in slechts een paar uur trollen hadden we 6 marlijnaanbeten en 2 aan de boot! Sommige vissers wachten een hele week op de kans op één enkele aanbeet… We zitten echt op een uitzonderlijke plek. Wij besluiten wat te jiggen en vangen opnieuw mooie blauwe jacks en mijn eerste veerjack. Virgile had een geweldig gevecht met een blauwe jack en terwijl ik zijn vis loshaakte, sprong hij op de hengel met een dode bonito en ving een mooie kleine cubera. We wisselen pop en jig af en vangen allerlei vissen, Blue Runner en een enorme (voor zijn soort) Roquero (rotsbaars) voor Rémi.








Het wordt laat. We keren terug naar ons eiland, de anderen zijn er al en hebben ook een geweldige dag gehad. Ze hebben zelfs ijs gekregen van een passerende vissersboot en dankzij hen kunnen we eindelijk weer koud drinken, want onze koelboxen op het eiland en de boten hadden het erg moeilijk… ja, vissen op expeditie is niet altijd comfortabel! Tijdens het avondeten stelt Olivier voor om op kokoskrab te jagen. Deze zijn enorm en kunnen tot 4 kilo wegen. Het zijn de grootste landarthropoden… Ze eten uitsluitend kokosnoten en hun vlees is volgens Olivier heerlijk. We gaan dus op zoek naar deze krabben rond het eiland, gewapend met onze zaklampen. We zijn voorzichtig want we zijn niet gerust op wat we zullen vinden als we de palmen optillen… Na 1,5 uur wandelen in de hitte en vochtigheid geven we op… met lege handen…


Dag 5: Big Mama, speelse dolfijnen, Rivolianna en wrakvissen
De dag begint zoals de vorige (met dezelfde teams per boot) op prachtige plekken met turquoise water en wat rotsformaties. We openen snel de jacht met mooie jacks, terwijl Rémi zijn jack verliest aan een haai (waarschijnlijk een bronskleurige haai volgens Olivier). Gelukkig keren we kort daarna terug naar een Cubera-gebied die we bevaren met de beroemde Charpentier stick. Rémi wordt aangevallen en begint een groot gevecht waar hij als winnaar uitkomt met een prachtige big mama cubera.

Naarmate de dag vordert, besluiten we zoals gewoonlijk om eerst wat bonito's te vangen voordat we ze binnenhalen, maar er gebeurt iets onverwachts. Grote, speelse dolfijnen hebben besloten ons hun slachtoffers te maken. Ze volgen ons en elke keer als we een bonito vangen, pakken ze die uit hun bek, halen 100 meter gevlochten lijn van ons binnen, laten hun vangst los en maken twee sprongen om ons te laten zien dat zij de baas zijn… Steeds opnieuw… Het is onmogelijk om een bonito te vangen… Na een uur proberen ze te slim af te zijn, geven we het op. Terwijl we naar een nieuw gebied varen, zien we een zwaardvis die rustig net onder het wateroppervlak zwemt. We proberen al onze kunstaas, maar niets helpt, hij blijft stoïcijns, vlucht niet en blijft rondzwemmen alsof er niets aan de hand is… Uiteindelijk besluit ik mijn GoPro te pakken en hem te filmen, dat is toch iets!
We vertrekken uiteindelijk naar een jig-gebied. Ik vertel Olivier dat ik droom van het vangen van een grote rivoliana-seriole en na een paar pogingen zit hij eindelijk aan mijn hengel, prachtig. We vangen ook roze seriolen en verschillende soorten zeebrasems. Na een paar driften zien we een 'wrak'. In tegenstelling tot onze mediterrane gewoonten is hier een wrak iets dat drijft, meestal een hoop riet, takken of stammen. Kleine vissen verzamelen zich onder de structuur en grote vissen komen ze daar jagen. Het doel is om poppers of stickbaits rond deze structuur te werpen om de roofvissen te vangen. Er zijn veel blue-runners onder water, vergezeld door carangiden, en we vieren deze dag met een mooie triple vangst.




Dag 6: Op zoek naar de verloren haan
Het is de dag van vertrek en ons laatste ontbijt op het eiland Montuosa. De stemming is opperbest. Wat er vandaag ook gebeurt, ondanks de verschillende avonturen en de hardheid van het bivak, was het een geweldige reis. Ons plan is simpel: we gaan 's ochtends ter plaatse vissen terwijl Suzy en Junior het kamp afbreken. We halen ze om twaalf uur op om 's middags, op de terugweg, te proberen naar de roosterfish-gebieden van Olivier te gaan en eindelijk die trofee te bemachtigen.

Ik stap aan boord met Odin en Rémi en we varen naar het noorden van het eiland, terwijl we tot nu toe vooral in andere gebieden hadden gevist. Die ochtend begin ik met een yellowfin tonijn gevangen met een popper. Een zware strijd, maar die eindigt veel sneller dan bij ons. Inderdaad, met een grote popper in de bek zijn tonijnen veel minder strijdlustig dan met een kleine raglou vlak bij de lippen. Een paar minuten later haalt Odin een prachtige cubera binnen met de popper! Dan begint Rémi ook te roepen, het is groot, het is groot… maar uiteindelijk blijkt het een mooie carangide te zijn die hem flink te pakken heeft genomen. De kracht die deze vissen ontwikkelen is ongelooflijk.


We gaan door met de ochtend en vissen bij een goed zichtbaar wrak, er is veel beweging en je voelt dat er activiteit is. Ik voel een enorme aanval op mijn popper en het wordt een geweldsexplosie, ik vang mijn eerste mooie 'Mullet Snapper', snel gevolgd door Rémi met de tweelingbroer van mijn vis en Odin met een mooie carangide, het is een triple vangst!

We maken een kwartier van gekte mee waarin we carangiden, orphies en tonijnen vangen. Het is euforie op de boot en zelfs de levend aas hengel met zijn dode bonito vindt zijn geluk. Olivier waarschuwt ons dat er een aanbeet is, maar we zijn allemaal bezig met onze vis en we bidden dat hij de strijd aangaat, hij vangt nog een prachtige big mama. Tegelijkertijd heeft de andere boot, die slechts een paar honderd meter van ons verwijderd is, niets gevangen! Ze horen ons elke 5 minuten juichen terwijl zij met lege handen blijven… Het is de wet van het vissen, we hebben dit magische wrak toevallig gevonden tijdens onze vaart.




Dus wanneer we terugkeren naar het kamp om Suzy en Junior op te halen, is Philippe in een verschrikkelijke bui, hij wil per se zijn haan vangen en voelt dat het een slechte dag voor hem is. Om zijn slechte humeur te keren, stel ik voor om van plek te wisselen op de boot van Olivier. Ikzelf heb al een haan gevangen (al was dat 8 jaar geleden) en bovendien heb ik nog niet met de Guatemalteek (Jérôme) gevist. We wisselen dus van plek en nadat we het bivakmateriaal over de twee boten hebben verdeeld, vertrekken we weer naar de kust voor onze laatste visuren op zoek naar de roosterfish.
Om het simpel te zeggen, we hebben de hanen nooit gevonden, maar we hebben echt genoten van het vissen op carangiden met poppers met monsterlijke aanbeten in het zicht. We hebben meerdere dubbels gevangen en ik heb de vloek van de Guatemalteek verbroken die tijdens de hele reis geen enkele hippo-carangide had gevangen.



Aangekomen bij de steiger bij Olivier, vertelt het andere team ons dat 3 hanen de kunstaas van Philippe gevolgd hebben, maar dat ze niet zijn beetgenomen… Weer een reis naar Panama zonder dat zijn doel is bereikt. We maken er nog grapjes over: "mijn haaaaan, mijn haaaaan, ik wil mijn haaaaan"… Toch zullen we echt terug moeten gaan.
We genieten enorm van onze warme douche, ons diner van kreeft en frietjes en onze nacht in de airconditioned kamers op heerlijke, zachte matrassen!

Het vertrek
De volgende dag brengen Olivier en Suzy ons naar de luchthaven van David en halen een team Italianen op voor een week bivak. Je moet weten dat zij 9 maanden per jaar in bivak doorbrengen, het is een werk dat een ongelooflijke inzet vraagt onder vrij zware leefomstandigheden. Alleen passie maakt dit mogelijk.

Aangekomen in Panama City hebben we een paar uur tijd en maken we gebruik van de gelegenheid om te lunchen in een mooi hotel. We houden het simpel, we hebben allemaal zin in vlees! Een goede burger is alles wat we willen.








Een grote dank aan al mijn reisgenoten, aan de familie Charpentier en hun team. Wat een ervaring, ik zal er nooit genoeg van krijgen… Sindsdien heb ik trouwens nog 2 andere reizen gemaakt, één naar Zweden en één naar het Braziliaanse Amazonegebied. Ik moet snel weer achter mijn toetsenbord kruipen om jullie daar alles over te vertellen!
