Pobyt PANAMA @ Santa Catalina i Boca Chica Listopad 2014.

Szczęśliwy, kto jak Odyseusz odbył piękną podróż.

Pobyt PANAMA w Santa Catalina i Boca Chica listopad 2014.

Wstęp :

To rozmawiając z Hervé, znanym jako „Trener”, który zaczął uczyć mnie łowić na morzu 3 lata temu, postanowiłem zorganizować wyprawę wędkarską Exo. Bardzo szybko inny kolega Philippe, zwany „Fifi”, który ma już na koncie wiele wypraw wędkarskich, zgodził się nam towarzyszyć. Eric, przyjaciel trenera od zawsze, dopełnił trio, tworząc piekielną czwórkę.

Oto przedstawienia :

César 35 lat, znany jako „Sekretarz” (ja) :

To mój pierwszy w 100% wędkarski pobyt w Exo, wcześniej już „łowiłem” w Republice Dominikany i na Saint Martin, ale to naprawdę pierwszy raz, kiedy wyjeżdżam na tak długo łowić daleko od mojej bazy: Nicei.

Jestem nowicjuszem w grupie, łowię poważnie na morzu od zaledwie 3 lat na mojej łodzi (przynajmniej raz w tygodniu).

To ja wszystko zorganizowałem od A do Z, zarówno wcześniej, jak i na miejscu. Dużo podróżowałem służbowo, ale przede wszystkim jestem jedynym, który bełkocze po hiszpańsku, więc mój przydomek już jest znaleziony, będzie to „Sekretarz”. Wolałbym być szefem, prezesem lub menedżerem, ale cóż… Przydomki się nie wybiera!

Hervé 41 lat, znany jako „Trener”

Trener łowi od zawsze, jest szczególnie dobry w połowie na dnie i surfcasting, gdzie wygrał kilka konkursów, jest skrupulatny i pedantyczny, dlatego zawsze jest ostatni (sprawdza wszystko 10 razy, ale i tak coś zapomina!). Jest pełen energii i zawsze uśmiechnięty. Poza kilkoma połowami Black Bass w Japonii, to jego pierwsza w 100% wędkarska wyprawa.

Erick 36 lat

Erick jest wędkarzem z duszy. Łowi od dziecka, w jeziorze, rzece, na morzu, potrafi wszystko i zna wiele technik wędkarskich (od wielu lat jest sponsorem Caperlan). Jego specjalnością jest połowy na żywca przy użyciu down riggera. Z pewnością złowił największe seriole w regionie 06, ale nie jest typem, który wrzuca zdjęcia na Facebooka czy surfuje po forach. Właściwie nie ma konta nigdzie. To także jego pierwsza wyprawa wędkarska, ale mając już doświadczenie w łowieniu rekinów przekraczających 100 kilogramów, to go nie przeraża.

Philippe 42 lata, znany jako FIFI

Fifi łowi od kiedy nauczył się chodzić, jego specjalnością jest woda słodka, a ulubioną rybą szczupak. Wielokrotny maratończyk i wybitny sportowiec, był jednym z pierwszych, którzy łowili pstrąga w wąwozach w stylu canyoningu, Seasons poświęcił mu reportaż około piętnastu lat temu. Jest najbardziej doświadczonym wędkarsko w grupie. Podróżował po całym świecie, wielokrotnie na Madagaskar, Meksyk, Seszele, Kanadę, Norwegię, Finlandię itd. Przede wszystkim jest encyklopedią, zna łacińskie nazwy każdej ryby oraz referencje każdego przynęty, wędki i kołowrotka rok po roku…

Wszyscy jesteśmy w związkach i ojcami rodzin, oto przedstawienie!

Przygotowania

Po 2-3 spotkaniach przy alkoholu w czwórkę ustalamy daty na koniec listopada (nie mamy zbyt dużego wyboru ze względu na kalendarze wszystkich) oraz Amerykę Południową. Wahałyśmy się między Madagaskarem, ale Fifi, która była tam już dwa razy, wolałaby zobaczyć coś innego. Trudność tej podróży polega na tym, że mamy budżet 2500€ na osobę, wszystko wliczone (poza sprzętem). Po kilku wysłanych mailach do centrów wędkarskich w Panamie, Kostaryce i Wenezueli myślę, że będzie ciężko. Jednak udaje mi się znaleźć organizację w Santa Catalina w Panamie, która oferuje 600$ za dzień wędkowania, resztę trzeba sobie zorganizować samemu.

Strona internetowa chwali rybne wody Coïby, łodzie wyglądają na przyzwoite, a zdjęcia, choć nie wyjątkowe pod względem wielkości ryb, mają tę zaletę, że w ogóle istnieją.

Po kilku poszukiwaniach znajduję promocję Air France na bilet w obie strony Nicea / PARYŻ, PARYŻ / PANAMA za 720€! 4×4 na 10 dni za 500€.

Kilka kliknięć później, przez strony porównujące, wybieram hotel, który oferuje domek dla 4 wędkarzy z ogrodem i grillem do przygotowania ryb, wszystko za 110$ za dzień. To kończy nas uspokajać, że tam są ryby.

Dochodzi mi do nieco mniej niż 2500€ budżetu wszystko wliczone między paliwem, hotelem, jedzeniem i dodatkami, a nawet udało się zmieścić ładny hotel 4-gwiazdkowy na nasz przyjazd do Panama City.

Wszystko jest zorganizowane, wyjedziemy na 10 dni z 6 dniami wędkowania. Pozostawia nam to margines manewru, jeśli pogoda będzie zła (to koniec pory deszczowej) lub jeśli chcemy zwiedzać.

DZIEŃ D-3: 17 listopada:

Odebraliśmy wędki wszystkich, wszyscy zabieramy po 2 wędki do jigów i 2 wędki do rzucania (po jednej z każdego w 50 i 80 LBS). Trener przyjeżdża do mnie, aby pomóc przygotować tuby.

Biuro podróży, przez które rezerwowaliśmy, informowało nas, że trzeba będzie zapłacić 200€ za tubę w jedną stronę i tyle samo za powrót.

Ostatecznie zdecyduję się na rady podane na Exothonic i dodam po prostu dodatkowy bagaż za 80€ przez Internet.

Nawet odważymy się na zakład, by zakleić i owinąć nasze 2 tuby folią bąbelkową, aby mieć tylko jeden bagaż. Zakład się udał: 16 wędek w 2 tubach!

Oto rezultat:

 

DZIEŃ 1: 20 listopada 2014, start!!

Przygotowujemy tę podróż od ponad 6 miesięcy, nadszedł dzień D, wszyscy mniej więcej jednocześnie docieramy na lotnisko w Nicei, uśmiech już gości na wszystkich twarzach i zaczyna się zabawa.

„O kurczę, ten drugi wygląda jakby jechał nad jezioro wysokogórskie”, „Patrz na tego, wygląda jak model i jeszcze mówi”, zaczynamy, czuję, że będzie zabawnie.

Docieramy do nadawania bagażu, tuby przechodzą bez problemu, stewardessa informuje nas, że odbierzemy nasze bagaże w Panamie i życzy nam udanych połowów (zaczyna się źle)…

Dotarliśmy do Paryża bez przeszkód, z radością widzimy nasz znak „Panama”, jedziemy!!

Po 11 godzinach lotu jesteśmy w Panama City, odprawa celna przebiegła pomyślnie, odbieramy nasze bagaże i tuby, wszystko jest na miejscu. Idziemy do wypożyczalni po samochód i ruszamy do hotelu w centrum miasta. W Panamie jest 21:00, ale we Francji 3:00 nad ranem, nie spaliśmy w samolocie i czujemy zmęczenie. Po szybkim obiedzie w hotelu wszyscy idziemy spać.

DZIEŃ 2: 21 listopada, road trip i przyjazd do Santa Catalina

O 6 rano wszyscy już jemy śniadanie, mamy 5 godzin jazdy do Santa Catalina i decydujemy się nie zwlekać. Panama City nie ma zbyt wiele do zaoferowania poza Kanałem, postanawiamy poświęcić czas na zwiedzanie podczas powrotu, jeśli pozwoli na to czas.

Jesteśmy dość zaskoczeni jakością panamskich dróg, później zobaczymy, że odnawiają wszystkie drogi i jest to jeden z haseł kraju. Sprzęt i metody pracy są bez wątpienia amerykańskie, są duże maszyny Caterpillar i ciężko pracują.

Jest południe, jesteśmy głodni i prawie bez benzyny, ale zaczynamy być na samym końcu Panamy i na drodze nie ma nic! O 13:00 w końcu docieramy do małego miasteczka o nazwie Sona. Zatrzymujemy się w małej knajpce, która serwuje grillowanego kurczaka. Śmiejemy się z zębatego starszych kelnerów, którzy są zaskoczeni naszym zamówieniem. Za 4 dolary za całego kurczaka nie będziemy się powstrzymywać! Są bardzo miłe, nie sprzedają piwa, ale widząc nasze rozczarowanie, proponują, żebyśmy poszli kupić je obok.

W czasie jedzenia na miasto spada niesamowity deszcz, myślimy sobie, że jeśli na morzu będzie tak samo, to będzie trudno, a nawet niemożliwe, żeby łowić ryby.

Muszę zdjąć buty, żeby dojść do samochodu, w kilka minut na drodze jest 5 cm wody! Znajdujemy stację benzynową: „El Lleno Por Favor” i ruszamy dalej.

Docieramy do naszego hotelu „Le Buena Vida” w deszczu, jest 17:00 i już ciemno. Mike wita nas po hiszpańsku i prowadzi do naszego domku, jest skromnie, ale przyjemnie, każdy ma swoje łóżko, ale wszyscy śpimy w tym samym pokoju, mamy łazienkę z toaletą, ale prysznic jest na zewnątrz! Czuć inspirację katalońskiego architekta Antoniego Gaudiego, wszędzie są kolorowe mozaiki, a nasz dom o nazwie „Casa Del Mar” zaprasza swoich mieszkańców, by myśleli tylko o morzu i rybach.

Poza tym w całej wiosce nie ma prądu i to przy świecach rozpakowujemy nasze rurki i zaczynamy robić węzły łączące na następny dzień. Wszyscy będą używać węzła FG!

Dzwonię do Jeana Luca, naszego przewodnika, który nie odbiera, sieć telefoniczna jest odcięta! Ach, uroki Panamy! W końcu pojawia się niespodziewanie. Uśmiechnięty i uspokojony, że nas widzi, zaczyna nas instruować na następny dzień i proponuje, żebyśmy zjedli z nim kolację w restauracji. Opowiadając sobie historie o połowach, po raz pierwszy jemy karpia czerwonego podanego z ryżem oraz Camarones (odpowiednik naszych krewetek tygrysich). Po 2-3 Cuba libre wracamy zadowoleni i niecierpliwi na zaplanowany na następny dzień wyjazd o 7:00.

DZIEŃ 3: 22 listopada, zaczynamy łowić!

Następnego dnia docieramy na plażę, gdzie czeka na nas łódź i lokalny marynarz „Carlo”, który towarzyszy Jeanowi Lucowi. Jest 7:00 i już świeci palące słońce… Łódź to lokalna „lancha” z dwoma silnikami Yamaha o mocy 70 KM, wygląda na solidną. Pełni nadziei wypływamy na otwarte morze, marząc o egzotycznych rybach, które nawiedzają nasze sny od 6 miesięcy. Tworzymy grupy, Coach i Erick będą z przodu łodzi, a Fifi i ja podzielimy tył.

Po 20 minutach żeglugi Jean Luc mówi nam, abyśmy przygotowali wędki, zbliżamy się do miejsca. Wody są ciemne, ponieważ w poprzednich dniach dużo padało. To nie jest idealne, ale myślimy, że nasze poppery obudzą całe to towarzystwo. Fifi ma pierwszy branie po kilku minutach z jego Feed Popperem, Sierra Mackerel (makrela pacyficzna), narzeka, ale my jesteśmy zadowoleni, bo nie znamy tego gatunku i to początek egzotyki dla nas. Kilka minut później mam pierwsze branie z moim czerwono-białym popperem Jet od Williamson, to będzie mały orphie, zastanawiam się, jak tak mała ryba może atakować tak dużą przynętę. Przez cały pobyt orphie będzie naszym „trucizną” (z braku ryby), są bardzo żarłoczne, mają ostre zęby i długi dziób. Mamy je u nas, ale te nie mają z nimi nic wspólnego!

W południe zatrzymujemy się na plaży, aby zjeść kanapki i zdrzemnąć się. Zatrzymamy się na wyspie o powierzchni 55 hektarów, która jest na sprzedaż za 500 000 dolarów, jest pilnowana przez 6 Panamczyków, którzy przyjmą nas z otwartymi ramionami. Proponują ugotować dla nas Sierra Mackerel i oferują orzechy oraz wodę kokosową. Widzimy ich obóz, żyją ciężko i pozostają na wyspie przez 3 miesiące, zanim wrócą do domu. Fifi jest wyczerpany i bez obaw pada pośród tysięcy krabów pustelników, które okupują plażę. Eric idzie na snorkeling z Carlosem, naszym marynarzem, przyniosą 2 małe langusty. Trener i ja rozmawiamy z miejscowymi, najmłodszy z nich prowadzi nas do dużej drewnianej skrzyni, chce nam coś pokazać, gdy się zbliżamy, czujemy silny zapach, w rzeczywistości złapali duże świnki morskie, które karmią kokosem, czekając na ich zjedzenie, dowiadujemy się też, że od czasu do czasu łapią węże, aby urozmaicić kolację. My cieszymy się, że jemy naszą smażoną Sierra Mackerel, jesteśmy najedzeni i szczęśliwi z tego spotkania, wracamy na naszą łódź, nie zapominając zostawić napiwku „una propina” naszym miłym gospodarzom.

Ostatecznie po 1600 rzutach w 4 osoby nie złapiemy żadnej jadalnej ryby poza trenerem, który złapie ładną małą karangę niebieską na stickbait w skałach, wracamy do Santa Catalina rozczarowani i zmęczeni. Po przybyciu na ląd umawiam się z Jean Luc w naszym hotelu na podsumowanie. Jesteśmy rozczarowani, ponieważ przez cały dzień tylko rzucaliśmy bez żadnych rezultatów, a on nie zaproponował nic innego. Nie zabrał swojego echosondy ani GPS. Dyplomatycznie wyjaśniamy mu, że rozumiemy, iż ryby nie biorą codziennie, ale gdy jedna technika nie działa, trzeba wypróbować inną i dostosować się do warunków pogodowych. Obiecuje, że jutro spróbujemy na żywca i jig.

DZIEŃ 4: 23 listopada, rozczarowanie

Ten dzień będzie niemal kopią wczorajszego, wyruszamy pełni nadziei i niewiele złapiemy, rzucamy przez całe przedpołudnie, ale bez sukcesu, poza nieustannymi orphies i małym Barrą złapanym przez Fifi, który nie wróci do wody, bo jest zbyt ranny. Będziemy nawet zmuszeni udać się na połów bonito. Erick decyduje się natychmiast założyć jedną w Catalina, mając nadzieję na dużą rybę, zwłaszcza że właśnie widzieliśmy ogromną rybę wyskakującą z wody, wahamy się między wahoo a marlinem.

Nasze bonito nic nie dało, nasz przewodnik decyduje się zmienić miejsce, jedziemy na małą, pustą plażę w naprawdę rajskim zakątku, nasze skromne kanapki nie wystarczają, więc proponuję innym upiec Barrę i bonito w liściu bananowca. Ziemia jest mokra i trudno nam rozpalić ogień (jak oni to robią w Koh Lanta?!?), w końcu Carlo znajduje rozwiązanie, wlewając butelkę benzyny na ogień (ekologiczne, prawda?). Zjemy tylko Barrę przyprawioną sosem sojowym i limonką. Odświeżeni wracamy, aby spróbować złapać żywca, misja niemożliwa bez działającej echosondy, ale zapewniają nas, że Carlo zna miejsca, więc tracimy godzinę na próby bez sukcesu. Jig też nie ma sensu, więc jesteśmy skazani na wykonanie kolejnych kilkuset rzutów. Eric, który ma przepuklinę dyskową, bardzo cierpi rzucając popperami. Od teraz będzie prawie wyłącznie łowił na Stick Bait Caperlan (ten, który przypomina Gunza) i zobaczycie później, że to mu się bardzo opłaciło!

Docieramy do miejsca, które wydaje się pełne ryb, widzimy pościgi Corinhua (lokalny chinczard), żółwie, ptaki, czuć zapach ryb!

Po wielu rzutach w końcu coś łapiemy, Fifi, który rzuca jak szalony, wreszcie łapie Cubera, nie jest duża, ale krzyczymy z radości, wreszcie ulga, nie znieślibyśmy, gdybyśmy dziś nic nie złapali. Nie przyszliśmy tu, żeby łapać tylko bonito i barras. Nasz przewodnik Jean Luc jest trochę uspokojony, ale to nie wystarczy, by nas zadowolić, widzi, że nie jesteśmy zadowoleni i przeciąga dzień, wracamy nocą bez większych rezultatów… Wieczorem jemy z nim kolację w restauracji, zjemy super burgera w argentyńskiej restauracji prowadzonej przez surferów w stylu baba cool, zapomniałem powiedzieć, że Santa Catalina to mekka surfingu! Atmosfera jest całkiem dobra, ludzie są sympatyczni, jest wiele narodowości, to wioska licząca 700 mieszkańców, która podczas dużych napływów osiąga 2500 osób, ale teraz nie jest to przypadek, bo to koniec sezonu deszczowego.

DZIEŃ 5: 24 listopada, nadzieja Coïba

Dziś jedziemy na Coïba, odizolowaną wyspę około 20 mil od brzegu, która kiedyś była więzieniem, a teraz stała się rezerwatem przyrody pilnie chronionym przez państwo panamskie. To ważne miejsce połowu czarnego marlina, otoczone 36 małymi wysepkami i korzystające z oceanicznych prądów oraz raf sprzyjających rozmnażaniu ryb. Za zakupem specjalnego pozwolenia można łowić metodą No Kill. To nasza ostatnia nadzieja i podjęliśmy decyzję: jeśli się uda, będziemy prosić o codzienne wyprawy tam, jeśli nie, „hasta la vista”, poszukamy bardziej zielonej łąki gdzie indziej.

Po 1 godzinie żeglugi w końcu dostrzegamy wyspę, wygląda to przepięknie i nie jesteśmy rozczarowani krajobrazem. Wiele łodzi nurkowych przybywa tutaj, aby zobaczyć rekiny, żółwie, a nawet morskie krokodyle, z których najsłynniejszy „Tito” mierzy 5 metrów.

Jesteśmy tu krócej niż 5 minut i bum! Pierwsze branie na mojego Roosta Poppera, krzyczę, w końcu mam rybę, która wygląda na coś konkretnego, wszyscy przestają łowić i z niecierpliwością czekają na mojego „potwora”. Po 10 sekundach walki czuję, że to nie jest ciężkie, widzę czerwoną plamę pod wodą, może mój pierwszy cubera? Ostatecznie wyciągam czerwonego, ale ważącego niecałe 500 gramów, wszyscy się śmieją, a trener żartuje, mówiąc „ładny masz tego okonia”, nie mówi tego bez powodu, później dowiemy się, że to „Mangrove Snapper”, czyli po francusku okoń mangrowy!

Cały ranek łowimy jak szaleni, ale znowu łapiemy tylko orphie, małe barrakudy, sierra makrele i małą czarną karangę, krótko mówiąc – porażka. Jemy obiad na plaży, Fifi źle się czuje, boli go brzuch, ma nudności i ból głowy, wygląda na udar słoneczny, choć jest ubrany jak Wietnamczyk na polu ryżowym! Pozwalamy mu spać 30 minut i ogłaszamy koniec wyprawy, nie chcemy tracić czasu i chcemy spróbować złowić jak najwięcej ryb. Fifi budzi się, wymiotuje wszystko, co ma i kładzie się z tyłu łodzi. Proponujemy mu powrót, ale odmawia, mówi, żebyśmy się nie martwili, przeprasza i mówi, że mu przejdzie… Łowimy przez godzinę bez efektów, a trener łapie małą karangę, co budzi Fifi, który natychmiast wraca do łowienia popperem, drugi rzut i bum – arbuz! Tym razem to cubera, na pewno. Mówi, że nie jest wielka i faktycznie nie waży dużo, ale to cubera i to wystarczy, by nas zmotywować na jakiś czas. Mamy kilka zacięć i jeszcze kilka małych ryb, nic nadzwyczajnego, wracamy do Santa Catalina rozczarowani i na wzburzonym morzu.

W drodze powrotnej mamy czas porozmawiać i opracować plan awaryjny. Zapłaciliśmy tylko za pierwsze 3 dni, jesteśmy wolni, by jechać gdzie chcemy, nie wzięliśmy 10 dni urlopu i nie przejechaliśmy 10 000 kilometrów, by łowić mniejsze ryby niż u nas.

Po przybyciu do Santa Catalina informuję przewodnika, że jutro chcemy odpocząć i przemyśleć dalsze działania, mówię mu jasno, co myślimy i on to rozumie.

Tego samego wieczoru decydujemy się gotować spokojnie w domu, chcemy zostać we czwórkę i przemyśleć dalsze plany. Kupujemy makaron, składniki na sos pomidorowy, dobrą butelkę chilijskiego czerwonego wina i podpalamy rumem homary, które Eric i Carlo złowili poprzedniego dnia. Eric i Philippe śpią, gdy ich budzimy do jedzenia, nasz plan awaryjny jest dobrze ustalony. Zadzwonimy kolejno do Charpentiera (poleconego przez mojego przyjaciela Mathieu z Yakutsu), Canto, a potem do amerykańskich fishing camps, mamy tylko jedno na myśli – uratować naszą podróż. Fifi wysyła maila do O.C., wyjaśniając, że jesteśmy w Santa Catalina i chcielibyśmy łowić u niego. Odpowiada szybko. Dzwonię do niego następnego dnia i tłumaczę sytuację, właśnie wrócił z Amazonii i mówi, że obóz jeszcze nie jest otwarty, ale może nas przyjąć na 2 dni łowienia za 3 dni. Jesteśmy trochę rozczarowani, że musimy skrócić naszą pierwotną wyprawę o jeden dzień, ale cieszymy się, że znaleźliśmy rozwiązanie. Dajemy mu zielone światło, odpowiada, że zrobi wszystko, byśmy mieli dobre wspomnienia z Panamy.

DZIEŃ 6: 25 listopada, ekscytacja

Następnego ranka budzimy się wcześnie, w nocy znów padało i postanawiamy trochę popperować z brzegu przy wejściu do estuariów. Po półtorej godziny rezygnujemy, jest piekielny upał, jesteśmy głodni i decydujemy się odpuścić Santa Catalina, nasze myśli są już przy archipelagu Chiriqui i centrum wędkarskim O.C. Mike i Michelle, amerykańska para prowadząca nasz hotel, są rozczarowani dla nas i próbują znaleźć plaże, gdzie ryby będą brać. Mike to były komercyjny rybak z Alaski, wyciąga świetną mapę morską okolicy i zaczyna nas instruować, pokazuje miejsca na Coibie, gdzie nie byliśmy, a niedaleko słynne ławice Hawkins i wyspę Montuosa. My skupiamy się na Chiriqui i zauważamy, że morze tam jest głębsze i pełno wysp, cieszymy się, że zdecydowaliśmy się wyjechać. Po dobrym śniadaniu z naleśnikami bananowo-czekoladowymi i omletami wracamy do Casa Del Mar, by zacząć pakować rzeczy, segregować przynęty, ostrzyć kotwice – rzeczy, które niewiele pomagają, poza zabijaniem czasu. Jean Luc przychodzi do nas, mówimy mu, że wyjeżdżamy. Jest rozczarowany, ale rozumie i nie może nas zatrzymać. Na obiad jemy w hotelu i idziemy na drzemkę. W Santa Catalina nie ma nic do roboty poza (nie)łowieniem ryb lub surfowaniem, brak centrum miasta, sklepów, nic… Około 14 pada ulewa, chowamy się, mówiąc, że musimy jak najszybciej ruszać, choć jest dopiero wtorek, a w czwartek po południu mamy spotkanie u Oliviera, czas do pierwszego rzutu będzie długi.

Czas mija, a nadchodzi burza, oczywiście zabrakło prądu, jest 19:00 i nie mamy nic do jedzenia, burza ucichła, ale nadal pada, decydujemy się wyjechać samochodem i znaleźć otwarty sklep lub restaurację. Wszystko jest zamknięte, jest całkowita ciemność, brak prądu oznacza brak lodówki, piekarnika, światła! Brak jedzenia!!! Wracamy zawstydzeni do hotelu. Mike i Michelle przyjmują swoją amerykańską rodzinę i jedzą pod tarasem, idę zapytać, czy mogą nam sprzedać makaron, ryż, cokolwiek. Michelle spontanicznie proponuje, że nam ugotuje i zabiera mnie do kuchni. „Chcesz indyjską kuskus?” „Oczywiście!!” Bierze resztki i gotuje coś, o czym rozmawialiśmy w samochodzie – kuskus lub gorącą kapustę kiszoną, oto jesteśmy obsłużeni! Niosę to do Casa del Mar, wszyscy siadamy przy stole oświetlonym świecami, Fifi czuje się dużo lepiej i zaczynamy marzyć o naszej przyszłej wyprawie. Decydujemy się wyjechać następnego dnia, by trochę pozwiedzać przed przyjazdem do Oliviera, nie ma mowy, byśmy zostali tu choć jeden dzień dłużej, Michelle i Mike są mili i przyzwyczailiśmy się do naszego rybackiego domu, ale wibracje wędkarskie są zbyt negatywne, „hasta luego”, a raczej „Adios”!

DZIEŃ 7: 26 listopada, zaczynamy (na nowo) w David

Następnego dnia o 7:00 jesteśmy na śniadaniu, mówię Michelle, że wyjeżdżamy, domyślała się i życzy nam powodzenia. Kończymy jeść, szukam hotelu w David, prawdziwym mieście liczącym 89 000 mieszkańców, oddalonym o 3,5 godziny jazdy od Santa Catalina i 1 godzinę od Boca Chica, naszej ostatecznej destynacji. Mamy 2 dni bez planów, więc warto trochę pozwiedzać Panamę. Mamy dość dżungli, trochę betonu nam się przyda. Znajduję hotel 4-gwiazdkowy z basenem, w końcu jesteśmy na wakacjach! O 10:00 żegnamy się z Michelle i Mike, pakujemy samochód, spieszymy się, włączamy GPS – francuski smartfon w trybie samolotowym z darmową aplikacją „Navigator” i wcześniej pobraną mapą z Francji (może się przyda) – i jedziemy do David. O 13:00 jesteśmy bardzo głodni i zatrzymujemy się przy pierwszym lepszym barze, który może nas nakarmić, zatrzymujemy się na jakimś parkingu przy autostradzie z starą stacją benzynową, dużym garażem dla ciężarówek i restauracją typu kafeteria, zamawiamy spaghetti, sałatkę ziemniaczaną i gotowaną wołowinę w sosie, knajpa nie jest zbyt czysta, ale jedzenie jest dobre i jest sporo ludzi, myślimy, że nie jest tak źle.

O 15:00 docieramy do hotelu, rozpakowujemy się i schodzimy zwiedzać miasto i zrobić kilka zakupów, jemy kolację w hiszpańskiej restauracji pod zadaszoną pergolą; ostatecznie szybko zatęskniliśmy za czymś na kształt dżungli.

DZIEŃ 8: 27 listopada, Już prawie jesteśmy

Rano pędzimy do najbliższego sklepu wędkarskiego, jesteśmy trochę rozczarowani, bo ceny są takie same jak we Francji, mimo to kupujemy 2-3 rzeczy i wracamy, by skorzystać z basenu, pakujemy walizki i schodzimy na wymeldowanie. W barze spotykamy starego Amerykanina, który zagaduje nas, widząc nasze wędki, rozmawiamy z nim chwilę, to wędkarz mieszkający w Kostaryce, mówi nam, że Chiriqui to najlepsze miejsce na świecie do wędkowania, Fifi jest sceptyczna: „Odpuśćcie, to amerykański cwaniak, będzie nam sprzedawał bajki”, my jesteśmy zadowoleni, to dobry znak! Wychodzimy na obiad do lokalnej restauracji polecanej przez taksówkarzy, jemy mniej więcej to samo co w naszej knajpie dzień wcześniej, ale jest smacznie, a restauracja jest czysta i kolorowa.

Wracamy na drogę i mijamy przepiękne krajobrazy, docieramy do Oliviera o 16:30, on i jego żona Suzy serdecznie nas witają w swoim domu. To dom, a na pierwszym piętrze znajduje się duży zadaszony taras z widokiem na zatokę, który służy jako bar i jadalnia, wszędzie wiszą zdjęcia pięknych okazów oraz 6 lub 7 ram z rekordami świata IGFA, robi to wrażenie. Są też 3 pokoje, każdy z klimatyzacją, łazienką i toaletą. Biorę pokój z Fifi, Eric i trener biorą inny. Olivier proponuje nam koktajl i zaczynamy rozpakowywać sprzęt. Dyskusje toczą się żywo, Olivier nie obiecuje ryb, ale wydaje się spokojny i zdeterminowany, nabieramy zaufania i czujemy, że nasz wędkarski pobyt w Panamie naprawdę zaczyna się teraz. Pomaga nam wybrać sprzęt i z pasją odpowiada na wszystkie pytania, w końcu proszę go, by nauczył mnie swojego węzła łączeniowego, pokazuje mi go i uważamy, że jest genialny (węzeł bimini zakończony ósemką i kluczami), wszyscy go robią oprócz Fifi, która ma swoje przyzwyczajenia. Od teraz będziemy tak łowić! Wszyscy siadają do stołu, delektujemy się jedzeniem, Suzy naprawdę świetnie gotuje i najedzeni słuchamy ostatnich przygód Oliviera w Amazonii. O 22:30 idziemy wszyscy spać, jutro wielki wyjazd.

DZIEŃ 9: 28 listopada, Spotkanie z rybą z Panamy

O 6:45 wychodzimy z domu Oliviera z wędkami w rękach, idziemy 50 metrów i brama otwiera się na wielkie pole z hangarami, wszyscy jesteśmy zdumieni jakością łodzi, które tu widzimy, jesteśmy na odludziu, ale infrastruktura jest świetna, na końcu mariny jest slip i pomost z jedną z łodzi Oliviera „Le Jackson”, to niebo a ziemia w porównaniu z tym, co mieliśmy wcześniej, 9 m, 2×110 KM, żywiec i Tuna Tubes zintegrowane, uchwyty na wędki wszędzie „Teraz to rozumiemy!”. Wychodzimy z laguny, wody otoczone są namorzynami, Olivier wyjaśnia, że tutaj można łowić snooka lub nawet duże płaszczki (nocą i na przynętę). Pierwszą rzeczą, którą tu robimy, jest napełnienie żywca! Wyciągamy karabinki i zaczynamy, łowimy corinuha, a ja nawet wyciągam małą żółtą karangę.

Docieramy do pierwszego miejsca, jesteśmy tam od 3 minut i bum, Catalina Erica wystrzeliwuje, prawie przewraca się do tyłu pod siłą uderzenia, jego Croksy latają na wszystkie strony, trener próbuje na siłę założyć mu pas bezpieczeństwa, ale nic z tego, na szczęście Eric szybko odzyskuje kontrolę i zaczyna pompować jak szalony, jego wędka się wygina, tym razem to duża ryba! Po kilku minutach ryba zbliża się do powierzchni, widzimy dużą czerwoną plamę, krzyczymy: „o kurczę, jest ogromna”, ostatecznie, gdy ryba jest na łodzi, nie przekracza 20 kilogramów, ale satysfakcja jest, złapaliśmy naszą pierwszą prawdziwą rybę z Panamy, Eric ma uśmiech od ucha do ucha, my też, jestem szczęśliwy, jakbym to ja ją złowił, przynajmniej będziemy mieli zdjęcie do pokazania po powrocie, uniknęliśmy porażki.

Dotarłszy do innego miejsca, zakładam żywca corinuha na moją wędkę do jigowania (Yakutsu Cenitz 50 lbs), odkładam wędkę i zaczynam popperować. Po 5 minutach Olivier mówi: „ryba, ryba”!! Podaję wędkę Fifi i rzucam się na swoją, bum, to mała ryba, ale ciągnie, spokojnie pompuję, ryba się odwraca, pojawia się ładny mały Roquéro z rodziny Pargo (Pagre), jak karp czerwony, nie jest duży, ale połknął karangę jednym kęsem!

2 minuty później Stella Fifi krzyczy, wygląda na to, że ciągnie dużo mocniej, zaciska hamulec, to karp czerwony, trzeba go zablokować, inaczej ucieknie do swojej nory i po wszystkim. Po kilku minutach walki nasz drugi prawdziwy Cubera jest poza wodą.

Przemieszczamy się z miejsca na miejsce, nie jest to szaleństwo, ale już łowimy znacznie więcej ryb niż na Santa Catalina i większe, Eric złowi naszą pierwszą i jedyną tęczową biegunkę, łapiemy kilka karang, ale to nie jest sezon. Po zjedzeniu na łodzi naszych pojemników z makaronem z kurczakiem i najlepszym ananasem, jaki kiedykolwiek jedliśmy, ruszamy na jedno z miejsc Oliviera, żeby trochę jigować, bo wszyscy przywieźliśmy kilogramy jigów, a jeszcze nie mieliśmy okazji ich użyć. Trener zakłada zielonego Wheepy od Hart, który spersonalizował kolorowym kalmarem na assist. Po 2-3 podciągnięciach, bum, kołowrotek trenera śpiewa! Nie czuje zbyt dużego oporu, po kilku sekundach widzimy kilka dużych zielonych plam, to ławica coryphen podążająca za swoim towarzyszem walczącym z jigiem. Eric jest błyskawiczny i zanim zdążyliśmy zareagować, już wskoczył na drugą stronę łodzi z różowym stickbaitem i rzuca go przed pysk innej corypheny, która natychmiast go połyka, to dublet, krzyczymy! Fifi i ja próbujemy zrobić to samo, ale jest za późno, przegapiliśmy swoją kolej, czwórka coryphen byłaby piękna, zwłaszcza że trener złowił swoją na jig, co nie jest powszechne.

Łowimy 2 duże bonito podczas pościgu, które natychmiast wkładamy do tuna tube, Olivier mówi, że użyjemy ich później. Kontynuujemy przemieszczanie się z miejsca na miejsce, nigdy nie dłużej niż 15 minut, za każdym razem Olivier stawia nas w najlepszych warunkach, dryf jest idealny, ma setki, a nawet tysiące miejsc zarejestrowanych na swoim echosondzie i wszystko jest skomentowane. Wie, że mamy tylko 2 dni i robi wszystko, abyśmy przeszukali jak najwięcej obszaru. Podczas podejścia do miejsca natrafiamy na ogromny pień, Olivier zatrzymuje się, bo w okolicy muszą być corypheny, wszyscy zaczynamy łowić na poppery (oprócz Erica, który ciągle używa sticka), prawie wszyscy łapiemy jednocześnie, to szaleństwo, ogromne corypheny skaczą wszędzie wokół nas, to rzeźnia, najczęściej wyrzucają nasze przynęty na 3 metry w górę, a gdy je połykają, łatwo im się wyślizgują. Zostajemy tam przez 10 minut, ostatecznie to znowu Eric i trener udaje się je wyciągnąć na łódź. Te dwie, które wyciągają, są piękne, duże i bardzo kolorowe, chciałbym mieć też zdjęcie, tym razem jestem trochę zawiedziony, mimo wszystkich brań nie udało mi się wyciągnąć żadnej, mam do siebie pretensje, nie wyróżniłem się dzisiaj, zwłaszcza że zostało mi niewiele czasu, jest już 16:30 i zaczynamy kierować się w stronę powrotu.

Olivier ogłasza, że zabierze nas do „kurnika” przed powrotem i że to czas na łapanie kogutów, myślę sobie, że to teraz albo nigdy! Po przybyciu na miejsce Olivier zakłada mi bonito na Catalina i wszyscy zaczynamy łowić na poppery. Jak rano, Olivier krzyczy do mnie „Ryba, ryba”!! Ryba bierze, podaje mi wędkę, kręcę kołowrotkiem, ale nic nie czuję, spokojnie zwijam przynętę, żeby zobaczyć szkody i bum, kogut wraca, zacinam i zaczyna się walka. Czuję moc ryby na końcu, to duża, jestem tego pewien, jestem jak robot, to moja pierwsza duża ryba podczas pobytu i może jedyna, daje niesamowite uderzenia głową, hamulec nie jest zbyt mocno dokręcony, ale wolę tak zostać, wiem, że nie pójdzie pod skałę, bo jest dużo wody, a w kurniku powinny być koguty! Nie chcę go zbytnio ograniczać i ryzykować zerwania. Ryba pędzi na lewo, prawo, pod łodzią, muszę zanurzyć wędkę w wodę, żeby nie zerwać plecionki o kadłub, Olivier mówi mi, że to duży kogut, po kilku minutach walki w końcu pojawia się na powierzchni, wszyscy krzyczą, moi kumple cieszą się ze mną i to dobrze robi, Olivier wyciąga go na suchy ląd, ocenia na nieco ponad 20 kilo, robimy kilka zdjęć i wypuszczamy bez problemów. Siadam, bolą mnie wszystkie mięśnie, napięcie opada. 10 minut później Eric łapie swojego z stickbaitem Decath… Kolejny piękny okaz. Na łodzi panuje euforia, wszyscy złowili ryby, jesteśmy szczęśliwi, wracamy o zachodzie słońca, otwieramy piwo i pozwalamy się kołysać łodzi, oczy błyszczą i nie możemy się doczekać jutra.

Wieczorem znowu to samo, wspaniała kolacja i wymiana historii wędkarskich. Mimo że Olivier łowił na całym świecie, słucha metod Erica na down-riggerze i opinii Fifi o tym czy innym sprzęcie, to naprawdę nie jest typem „ja, ja, ja”, jest pokorny i pełen pasji, naprawdę przyjemnie jest spędzić z nim wieczór, jego żona Suzy, która towarzyszy mu prawie wszędzie na świecie, też nie szczędzi anegdot wędkarskich. O 22:45 jesteśmy wykończeni i wszyscy idziemy spać.

DZIEŃ 10: 29 listopada, Połów w środku wulkanu

Dziś rano po tradycyjnym połowie żywych przynęt Olivier zabiera nas trochę na otwarte morze w przepiękne miejsce, to właściwie stary zawalony wulkan pośrodku wody, dawne szczyty wulkanu tworzą teraz kilka wysp, które tworzą krąg wokół tego, co musiał być kraterem. Pierwsze rzuty i Fifi łowi małego barramundi, podczas gdy Eric łowi ładną karangę Hippos, ciągle tymi samymi stickami. Prąd jest miejscami silny i trochę trudno nam łowić, poza nieustannymi orfiami i makrelami sierra, trudno nam złapać coś innego tego ranka. Trener i tak wyciąga przerośniętą orfię, a Fifi łapie kormorana! Ciągniemy go do łodzi i z trudem trener i Olivier go odhaczają, to piękny ptak, który gdy jest obok ciebie, robi wrażenie!

Decydujemy się trochę dalej jigować i wrócić tutaj pod koniec popołudnia. Po drodze Fifi i ja tropimy pnie w nadziei, że w końcu złowimy doradę, ale bez powodzenia. Po dotarciu na miejsce jigowania trener wyciąga piękną karangę Hippos.

Słońce mocno praży, więc zatrzymujemy się na chwilę, by zjeść lunch. Wyruszając dalej Olivier wskazuje nam miejsce na karpia czerwonego, dostrzegam drewno i poruszenie na powierzchni, małe rybki polują, rzucam mojego Dumbell pop, i zaraz po pierwszej animacji, Bum! Moja wędka się wygina, od razu wiem, że to karp czerwony, bo widziałem, jak zaatakował mojego poppera, trzymam kołowrotek, dokręcam hamulec i zaczynam pompować, nie ma mowy, by pozwolić mu zabrać więcej żyłki, opiera się, ale w końcu go odwracam, przyprowadzam do łodzi i robimy zdjęcia, jestem bardzo szczęśliwy, w dwa dni udało mi się złowić dwa symbole Panamy, mogę wracać spokojny.

Moja Cubera wznowiła walkę, cały zespół jest bardzo zmotywowany, przechodzimy przez miejsca i rzuty, łowię kolejną piękną Cuberę, ale odczepi się przy łodzi, brak zdjęcia! Docieramy do nowej strefy i już przy pierwszym rzucie widać szaleństwo, ogromne barrakudy nas atakują, z Ericiem łowimy podwójnie na poppera, dwie wspaniałe barrakudy około 15 kilogramów.

Niestety Fifi i trener mieli kilka odczepień. Na następnym miejscu trener rzuca blisko skał, widzimy ogromnego karpia czerwonego wychodzącego z wody, który bierze jego poppera, zaciąga, dokręca hamulec i pompuje raz, odczepienie! Jesteśmy rozczarowani dla niego, bo to był prawdopodobnie największy ryba wyprawy. Łapię piękną małą niebieską karangę na stick bait, robi się późno, kierujemy się w stronę powrotu. Fifi jest zawiedziony, nie złowił dziś dużych ryb, a jego celem było złowienie pięknego koguta. Olivier mówi, że zabierze nas do kurnika, biorąc pod uwagę wyniki z wczoraj, myślimy, że znów mamy szansę wyjść na swoje. Po przybyciu Olivier przygotowuje żywca.

Zaczynamy rzucać, a ryby wypływają z dna, by zobaczyć, co się dzieje, barrakudy, kilka karang, mamy podążania, ale nie biorą, nagle, gdy trener, Eric i ja mamy przynęty bardzo blisko siebie, następuje jednoczesny atak! Ławica kogutów nas atakuje! Widzimy 3 lub 4 grzebienie wychodzące z wody, Eric i ja jesteśmy zawieszeni, krzyczymy! W tym samym momencie żywiec też odchodzi, potrójne brania kogutów!! Olivier mówi, że nigdy czegoś takiego nie widział, ledwo to mówi, a moja ryba się odczepia, jestem rozczarowany, Fifi, który walczy z kogutem na żywca, też traci rybę, mówię mu, by powoli zwijał, bo ostatnio kogut ponownie zaatakował, ale tym razem to nie działa. Eric jest dobrze zaczepiony i po świetnej walce z radością wyciąga swojego drugiego koguta w dwa dni, złowił też największego karpia, wszystko na stick baity.

W drodze powrotnej pozwoli sobie jeszcze na wyciągnięcie niebieskiej karangi podczas pościgu za latającymi rybami. To będzie ostatnia ryba wyprawy, w drodze powrotnej towarzyszą nam delfiny, jakby żegnając się, widzimy wulkan Barù, najwyższy szczyt Panamy (3474 metry), wyłaniający się z chmur, słońce zachodzi, gdy wchodzimy do laguny Boca Chica, nasza podróż kończy się tutaj. Wieczorem spędzamy ostatni wspaniały wieczór z Olivierem i Suzy; następnego dnia mamy 7 godzin jazdy do Panama City i nasz lot do Paryża.

DZIEŃ 11: 30 listopada, Powrót

O 7:30 wszystko jest w samochodzie, żegnamy się z Olivierem i Suzy, w ciągu 2 dni udało im się uratować naszą podróż do Panamy, wszyscy zastanawiamy się, co by było, gdybyśmy spędzili u nich pełne 6 dni, w każdym razie wszyscy się zgadzamy co do jednej rzeczy, wrócimy…
Na koniec, oto wideo:

Dodaj komentarz