28 lipca 2023 roku mój kumpel Yahn zaprosił nas do udziału w turnieju wędkarskim na dużą rybę w Beaulieu. Powiedział mi, że drużyna składa się z czterech wędkarzy: Jérôme, znanego jako Guatemalczyk (jeden z moich stałych towarzyszy wędkarskich), Alexandre, którego znam od szkoły średniej i którego nie widziałem od wielu lat (nawet nie wiedziałem, że jest wędkarzem), oraz niego samego. Po świetnym dniu, w którym zajęliśmy 6. miejsce, tuż za podium, spotkaliśmy się na kolacji kończącej zawody. Faouzi, kolega wędkarz, usiadł przy naszym stole i zaczął mnie wypytywać o moją ostatnią podróż do Panamy. Opowiedział nam o Seszelach, gdzie był już trzy razy i był nimi zachwycony. Rozbudził nasze apetyty i zanim się obejrzeliśmy, zaproponowałem, żebyśmy tam niedługo pojechali. Alex, Yahn i Jérôme byli równie entuzjastyczni i powoli zaczęła się organizacja.

Seszele. Te rajskie wyspy to nie tylko strefa turystyczna z plażami i hotelowymi kompleksami dla turystów spragnionych słońca i plaży? Kiedy ogłaszam mojej żonie Céline, że jadę tam na wyprawę wędkarską, przyjmuje tę wiadomość z pewnym sceptycyzmem. Wędkarstwo? Na Seszelach? Bez nas? Rzeczywiście na papierze brzmi to trochę surowo.
Organizacja YFS Fishing działa tam od siedmiu lat, co jest świetne, bo znam właściciela jeszcze z czasów Targów Wędkarskich w Cagnes-sur-Mer. Guillaume jest Monakijczykiem, zapalonym wędkarzem, od zawsze związanym z tym środowiskiem (jest jednym z założycieli Monakijskiej Federacji Wędkarskiej). Ich dewiza? Wędkarstwo wędrowne na katamaranie, aby dotrzeć tam, gdzie inni nie docierają.
Zespół szybko się skompletował: Odin, Philippe, mój kuzyn, Jérôme, Alexandre, który jest nowy (i dla którego będzie to pierwsza prawdziwa wyprawa wędkarska), Loupiot, nasz sąsiad z portu, i ja. Yahn ostatecznie nie jest dostępny z powodów zawodowych. Ta sześcioosobowa ekipa wyruszy w kwietniu na siedem dni wędkowania.
Tydzień przed wyjazdem mój kuzyn Philippe rezygnuje z wyjazdu. Ma zapalenie ścięgna w ramieniu i dużo pracy z ważnymi terminami. Ostatecznie zostajemy w pięciu.
Dzień 0: Wyjazd
Podróż na Seszele z Nicei to jedna z najprostszych i najkrótszych egzotycznych podróży. Lot Emirates Nicea – Dubaj trwa 6 godzin, 2 godziny przesiadki, a potem kolejny lot Emirates z Dubaju do Mahé – 4 godziny. Różnica czasu jest niewielka, tylko dwie godziny więcej. Żadnych problemów z bagażem, mamy prawo do 2 razy 23 kilogramy. Prawdziwy luksus.
Na sprzęt zabieram ze sobą pięć wędek:
Slow Jig Hearty Rise Tokayo 60 lbs z kołowrotkiem Jigging Master VIP Limited Edition Wiki Violent Slow
Jig Custom Bamboo Rod 110 lbs z kołowrotkiem Stella 14 000
Ripple Fisher Aquila EX 83-6 (70 lbs) z kołowrotkiem Stella 8000
Ripple Fisher OCEAN VOYAGEUR GTXPEDITION – 81MH (100 lbs) z kołowrotkiem Stella 14 000
Gaia Palms 40 lbs z kołowrotkiem Saltiga 3500H na małe ryby…
Fluoro Carbon 140 lbs na jig i 200 lbs na rzut.
Powiem od razu, że bardzo mało korzystałem z wędek do rzutu, ponieważ 95% czasu spędziliśmy na jigowaniu. Moja Jig Custom mnie wyczerpała i zostawiłem ją na rzecz wędki Smith 80 lbs (dzięki Yahn), która też była dość ciężka. Idealnie byłoby następnym razem zabrać też Jig 60 lbs, choć prawdą jest, że potwora można złapać w każdej chwili. Slow Jig robiłem 50% czasu, co jest zdecydowanie mniej męczące i równie skuteczne, a nawet bardziej w zależności od pory dnia. Potrzebne są obie…
Jeśli chodzi o przynęty, zabierzemy 40 jigów o wadze od 200 do 400 gramów, z hakami pomocniczymi w rozmiarze 11/0. Na rzut kilka Roosta pop, Dumbell pop, Chug Norris oraz standardowe sticki: "Shibuki, Kten i Bricks".
Po dwóch łatwych lotach Emirates z Nicei do Dubaju (A380), a potem z Dubaju do Mahé, docieramy około 6 rano na Seszele (gdzie jest o dwie godziny więcej niż we Francji). Szybkie zakupy w strefie bezcłowej na rum i wino oraz godzina oczekiwania na bagaże, z ulgą odbieramy cały sprzęt. "Denis", nasz kierowca, czeka na nas przy wyjściu z lotniska i zabiera nas prosto do Mariny Eden Island. Styl floridiański, luksusowe sklepy i piękne jachty są tam na porządku dziennym. To tutaj zacumowany jest nasz katamaran i czekają na nas przewodnicy Guillaume i Niels. Wyruszamy na śniadanie z tym drugim, podczas gdy Guillaume czeka na grupę duńskich wędkarzy.


Mamy pięć godzin do zabicia przed wyjazdem i nie chcemy siedzieć bezczynnie. Wracamy więc vanem Denisa na plażę Beauvallon. Korzystamy z plaży, morza i najlepszej na okolicę siłowni na świeżym powietrzu, z widokiem na morze. Gdy nadchodzi południe, wyraźnie czujemy zmęczenie. Nie spaliśmy, a odpoczynek nie jest w planie. Po ładnym spacerze po plaży z gładkimi skałami typowymi dla archipelagu, decydujemy się zatrzymać na obiad w jednej z przydrożnych restauracji. Po dobrym piwie i kiepskim burgerze jest godzina 13, a Denis czeka, by zawieźć nas z powrotem do Mariny.






Docieramy do pomostu i najpierw przypływa katamaran Duńczyków. Pakują swoje rzeczy i szybko odpływają, ustępując miejsca naszemu katamaranowi. My też wchodzimy na pokład i kierujemy się do innego pomostu, gdzie zacumowani są Duńczycy. Oba statki stoją obok siebie, a Guillaume tłumaczy, że możemy otworzyć walizki, rozłożyć sprzęt i zostawić jak najwięcej rzeczy na lądzie (walizki, pudełka, tuby itd.). Robimy to wszystko w godzinę w upale. Wędki są rozłożone, a my zajęliśmy nasze kajuty, gdzie mogliśmy poukładać rzeczy. Mamy do dyspozycji trzy dwuosobowe kajuty, każda z toaletą i prysznicem. To nie jest luksus, a łóżka są naprawdę małe dla dwóch osób. Odin wybrał tylną kajutę dla siebie, jest większa, ale znajduje się obok silników i generatora, więc jest tam ciągły hałas i jest też cieplej. Loupiot podzieli się kajutą z Guatemalczykiem, a ja z Alexem. Kajuty są klimatyzowane, co jest super, ale klimatyzacja działa tylko, gdy jesteśmy na kotwicy. Więc albo płyniemy nocą i śpimy przy hałasie silników bez klimatyzacji, albo jesteśmy na kotwicy z klimatyzacją, ale z hałasem agregatu prądotwórczego… W każdym razie wiadomo, że będziemy mało spać, ale najważniejsze jest gdzie indziej – przyjechaliśmy po ryby i pod tym względem będziemy obsłużeni.

Program jest prosty: o 16 wypływamy i płyniemy do rana następnego dnia, kiedy zaczniemy łowić na płytkich wodach około stu kilometrów od wyspy Mahé. Mamy więc dwa statki i oczywiście jest rywalizacja: Nicejczycy kontra Duńczycy!
Poznajemy załogę. Najpierw prowadzony przez Nielsa, byłego krupiera z Monako, pasjonata wędkarstwa, który postanowił zmienić karierę i całkowicie poświęcić się swojej pasji. Ma solidne doświadczenie w połowach morskich, na przynęty i trolling, ale podobnie jak ja, jest też zapalonym miłośnikiem szczupaków! Reszta załogi to Seszelczycy. Kapitan "Jean Claude" to człowiek poważny i doświadczony. Jest uprzejmy, ale surowy i dość zdystansowany. Mówi bardzo dobrze po francusku, czego nie można powiedzieć o jego zastępcy "Marcusie", którego przezywamy "Fridą", bo ma fryzurę jak Frida Kahlo. Ten trochę bełkocze po francusku, ale my rozmawiamy z nim prawie wyłącznie po angielsku (między sobą mówią kreolskim). Na koniec w zespole jest "Jermaine", nasz szef kuchni. Wielki, kochany rastaman, zawsze uśmiechnięty i przede wszystkim doskonały kucharz, który rozpieszczał nas przez cały pobyt.
Podczas pierwszego wieczoru, po dobrej kolacji i kilku rumach, wszyscy są w łóżkach przed 22. Jest dość ciepło, ale zmęczenie i otwarty luk (który trzeba będzie zamknąć w nocy, bo będzie padać) z lekkim wiatrem wystarczają, by zasnąć.
Dzień 1: Odkrywanie Water World
Następnego dnia o 5:45 dzień ledwo się zaczyna, słyszę kroki na dziobie. Przez bulaj widzę drugi katamaran około stu metrów dalej, Duńczycy już na pokładzie, łowią popperami! Nie zastanawiając się, wyskakuję z łóżka i wchodzę na pokład, Jérôme i Odin już działają… Biorę wędkę i też robię kilka rzutów. Czekałem na to miesiącami: wschód słońca, Ocean Indyjski, dźwięk poppera rozbrzmiewający w bezkresie, szczęście. Bez brania podczas tej pierwszej 30-minutowej mini-sesji, robimy krótką przerwę na kawę, a Niels ogłasza, że zaczniemy pierwsze driftowanie na jigach.
Wszyscy jesteśmy podekscytowani i niecierpliwi, by zobaczyć, co się wydarzy, jesteśmy całkowicie w nieznanym terenie i nawet trochę zdezorientowani, bo nie mamy pojęcia, gdzie jesteśmy. Jesteśmy kilkaset kilometrów na południe od Mahé. Wokół nas nie ma wysp, skał, tylko woda… Nie wiemy dokładnie, gdzie jest południe czy północ, horyzont wody rozciąga się na 360 stopni i to wszystko. Mówię o tym teraz, żeby nie wracać do tego później, ale tak będzie przez cały pobyt. Co gorsza, poza katamaranem Duńczyków (który wkrótce nas opuści), spotkaliśmy tylko jeden inny statek. Jesteśmy sami na świecie, jesteśmy w WATERWORLD. Prawdę mówiąc, nie jesteśmy daleko od Somalii i jej piratów i przyszło mi do głowy, że to nie przypadek, że jesteśmy tu sami. Pytanie do Nielsa: podobno mamy jakiś transponder, który na bieżąco pokazuje nasze położenie władzom seszelskim. Obszar jest bardzo monitorowany, a ostatnie ataki miały miejsce dużo bardziej na północny wschód, w Zatoce Adeńskiej.
Wracając do naszego driftu. Biorę wędkę Slow i na "start" kapitana zaczynamy pierwsze zejście na około 50 metrów głębokości. Robię 2-3 animacje i bam, pierwsze zejście i pierwsze branie, czuję waleczną rybę, ale niezbyt ciężką i rzeczywiście, to ładna mała amberjack (seriola) około 6 kilogramów, która trafia na pokład. Szybkie zdjęcie i wypuszczamy.
Łowimy do 10:30, a wyniki są już całkiem przyzwoite – 30 ryb złowionych przez pięciu. Żadna nie jest bardzo duża, ale jest różnorodność: seriola, tuńczyki zębate, wahoo, groupery, zielone karangi, różowe i niebieskie job fish, tuńczyki i beczki. Dowiadujemy się przez radio, że Duńczycy zrobili rzeź z trzema pięknymi karangami GT i dwoma dużymi tuńczykami zębatymi. Trochę nas to zasmuca, ale to dopiero pierwszy poranek…
Po dobrym śniadaniu i upale decydujemy się powłóczyć do następnego miejsca (słynne miejsce z trzema górami), którego ostatecznie nie znajdziemy, choć jest na mapach… O 17:30 wracamy do jigowania na godzinę. Do gatunków już złowionych dołączą: karangi podróżne, groupery księżycowe, groupery gwiaździste oraz piękny barakuda złowiony przez Odina prostym jigiem castingowym…
Łącznie pierwszego dnia: 58 ryb! Dobry rozruch.








Dzień 2: Żaglowiec Alexa
Budzimy się około 6 rano i podczas śniadania Niels montuje cztery wędki do trollingu. Szybko ustalamy kolejność, a zaczyna Alexandre. Kilka minut po spuszczeniu przynęt jest pierwsze branie. Zakładamy uprząż Alexowi i zaczyna walkę, wygląda na dużą rybę, wszyscy jesteśmy wokół niego i szybko identyfikujemy rybę, która wyskoczyła: to piękny miecznik żaglowy, ryba z listy życzeń Alexa, którą wszyscy chcieliśmy zobaczyć z bliska. Po zaciętej walce Frida zakłada rękawice i łapie linkę (chwyta za dziób i wciąga na pokład), szacujemy wagę na 75 kilogramów. Robimy wspólne zdjęcie i szybko wypuszczamy. To totalna radość, to nasz drugi poranek i już odhaczyliśmy piękną pozycję!

Docieramy do pierwszej strefy jigowania, gdzie wyraźnie radzę sobie dobrze w Slow Jiggingu, łapię sześć ryb (karang zielony (podróż), karangi zielone, seriola). Następnie na drugiej, bardzo przejrzystej strefie na głębokości 25 metrów, wszyscy doświadczamy euforii ryb z podwójnymi, potrójnymi i więcej brań. Przy każdym zejściu jest branie. Mamy przyjemność złapać nasze pierwsze czerwone karpie, ale także job fish, rekiny białopłetwe, pagry, różowe joby… Niektóre z naszych ryb zostaną po drodze pożarte przez rekiny i duże barrakudy, które licznie występują na tym miejscu.








Jemy obiad, gdy otrzymujemy radiofoniczny sygnał od drugiego katamaranu. Pyta, czy mamy na pokładzie lekarza… Odpowiadamy, że nie, i zaczynamy się niepokoić. Jesteśmy 12 godzin żeglugi od lądu i mamy nadzieję, że nic poważnego się nie stało. Po kilku minutach niepewności dowiadujemy się, że Guillaume wbił sobie ogromny haczyk w rękę podczas trollingu. Decyzja zapadła: statek wraca do Mahé, a szybka łódź z lekarzem przyjdzie mu na spotkanie.


Po południu jest spokojniej, ale złapię pięknego wahoo szacowanego na 25 kilogramów podczas trollingu. Nie chcemy go zabić i nie ma mowy, by wciągnąć go na pokład, bo zęby ma ostre jak brzytwy. Więc odwiązujemy go w wodzie i nie będzie zdjęcia tej pięknej ryby. Kończę dzień z 18 rybami na liczniku, a łącznie z zespołem 56 ryb.
Wieczorem jest Night Crossing. Zmieniamy miejsce, aby drugi statek mógł do nas dołączyć, gdy Guillaume będzie bezpieczny. Załoga pracowała cały dzień, więc zmieniamy się przy sterze (na autopilocie), by mieć pewność, że wszystko pójdzie dobrze w nocy. Bierzemy drugą zmianę z Alexem i Jérôme (od 22 do północy). Droga mleczna jest niesamowita i doceniamy szczęście, że jesteśmy sami na końcu świata. O północy budzimy Nielsa, który będzie sterował do 4 rano, aż kapitan przejmie ster.

Dzień 3: GT od Gwatemalczyka
Kiedy budzimy się rano, jesteśmy na miejscu i zaczynamy łowić na popper, ale bez efektu. Po zasłużonym śniadaniu czas na jigowanie i łowimy przez kilka godzin, łapiąc dryfy i ryby. O porze obiadu, jak zwykle, Niels ustawia łódź do trollingu z czterema wędkami w wodzie. Ledwie kilka minut i jest branie. Kapitan bierze wędkę i czeka, aż Jérôme się przygotuje. Jest pewien, że to marlin. Nie możemy się doczekać, by zobaczyć bestię, ale niestety po kilku minutach walki ryba zrywa się. Nie wszystko stracone, bo kilka minut później Jérôme wyciąga na jig pięknego karanga GT ważącego ponad 30 kilo, jego pierwszego! Wszyscy jesteśmy bardzo szczęśliwi za niego, tym bardziej że nikt nie pozostaje w tyle, łapiemy ryby z prędkością światła i z imponującą różnorodnością: pstrąg koralowy, okoń księżycowy, okoń gwiaździsty, doggie (111 i 112 cm). Gdy nadchodzi 18:00, mamy już 101 ryb. Po kolacji nadal jesteśmy nieposkromieni i podczas nocnego kotwiczenia wyciągamy 14 karangów wielkookich, pięknego karanga GT o wadze 30 kilo dla Nielsa, a duży barra pożera karanga Odina. Dzień kończy się z wynikiem 116 ryb, świetny wynik.















Dzień 4: Wycieńczone ciało
Dziś rano jest mało wiatru i już panuje duszący upał. Zmęczenie zaczyna dawać się we znaki w grupie. Pijemy litry i litry wody, a nasze ciała są obolałe: ból pleców, ból ramion, oparzenia słoneczne, brak snu. To dopiero czwarty dzień, a wyraźnie nie byliśmy gotowi fizycznie… Mimo że dużo trenowałem, mając ponad 120 sesji crossfitu przed wyjazdem, nic nie pomaga. Używamy mięśni, których zwykle nie używamy, i to bez przerwy. Jigi są ciężkie i trzeba je szybko podciągać, jeśli chce się mieć szansę złapać dużego doggie. Do tego trzeba animować wędkę. Kiedy spuszczasz 300 gramów na 100 metrów głębokości w 40 stopniach i podnosisz na pusto 8 lub 9 razy, to boli morale i całe ciało. Jeśli mamy szczęście złapać rybę, to podwójny efekt: trzeba podciągnąć dużą rybę, która nie chce współpracować, co wymaga dużego wysiłku. To oczywiście cel, ale wszystko to pokazuje, jak wyczerpująca jest „sportowa wędka”. Dodaj do tego upał, wiatr, fale i masz dobry koktajl. Powiem szczerze, że jeśli ryby nie biorą, to jest wojna nerwów. Lubię mówić, że trzeba być w trybie „robota”. Jako wędkarz szczupakowy mam zwyczaj rzucać dużymi przynętami cały dzień i czekać na jedno branie. Trzeba umieć wyłączyć część mózgu, pozostając jednocześnie skupionym, by nie przegapić brania, jeśli się pojawi. To matematyka: żeby złapać rybę, przynęta musi być w wodzie i często tak właśnie się uspokajam podczas kryzysu.
Na szczęście jesteśmy na Seszelach i w dobrym czasie, bo ryby biorą świetnie. Dziś złapię jeszcze 22 ryby, w tym 2 doggie, i zrobię jedną z moich rzadkich ryb na poppera, job fish (zwany też kurczakiem). Te ryby mają niesamowitą obronę, zawsze zaskakuje nas ich rozmiar w stosunku do siły. Odin złapie pięknego GT oraz bardzo ładnego barra, trollując jednym z moich dużych sticków Nomad z moją wędką! Tak, Odin, dobrze jest podróżować lekko, ale potem łowimy sprzętem kumpli, co nie? 😉
Loupiot złapie swojego pierwszego GT jednym z ulubionych popperów swojego ojca, doświadczonego wędkarza. Nikt nie pozostanie w tyle, a łączny wynik zespołu to 87 ryb.


















To będzie też jedyny dzień, w którym spotkamy łódź, a więc innych ludzi niż nasza załoga. Kiedy dostrzegamy łódź w oddali, nie czujemy się spokojni. Do tej pory nie spotkaliśmy nikogo i zastanawiamy się, dlaczego zmierza w naszą stronę. W końcu, gdy łódź jest około trzydzieści metrów od nas, nasza załoga zaczyna rozmawiać z innymi po kreolsku. To dobra wiadomość, to nie somalijscy piraci! W rzeczywistości to rybacy z Seszeli łowiący holoturie (ogórki morskie). Są na morzu już ponad 20 dni, nurkując, by zebrać cenny ładunek i sprzedać go Azjatom, którzy bardzo cenią ten przysmak. Na łodzi jest ich chyba 8 lub 10, a łódź jest wyraźnie stara i pięć razy mniejsza od naszej. Ostatecznie chcieli tylko zdobyć kilka papierosów.

Mamy wieści od Guillaume'a. Ma się dobrze, ale musiał przejść operację na Mahé. Duńczycy wyjechali bez niego i kontynuują połowy, korzystając z map i dobrych rad załogi.
Dzień 5: Dzień Slow Jig
Dziś wyraźnie robię różnicę w slow jig. Złowię 25 ryb na 93 złowione przez cały nasz zespół. Warto odnotować pięknego seriola złowionego przez Loupiota i ładnego GT złowionego na trolling przez Jérôme'a. Zauważam, że moi współtowarzysze są zmęczeni i nie mają już takiej chęci. Pięć dni bez widoku wybrzeża czy choćby skały wpływa na morale. Połów jest znakomity, ale zmęczenie zwycięża. Decydujemy już teraz odwołać nasz ostatni dzień połowów i zamienić go na „kąpiel na rajskiej plaży”. Rozmawiamy o tym z Nielsem i kapitanem, którzy się zgadzają. Decyzja zapadła, jutro będzie nasz 6. i ostatni dzień połowów, potem zbliżymy się do Mahé i spędzimy ostatni dzień na kąpieli i lenistwie.













Dzień 6: Na cześć mojego dziadka Jacquesa
Dziś rano podczas śniadania widzę, jak Niels i Alexandre rozmawiają o wiadomości, którą Alex otrzymał na telefon Nielsa (ten otrzymuje wiadomości przez satelitę, co pozwala nam dawać i otrzymywać wieści od naszych rodzin). Alex patrzy na mnie dziwnie i prosi, żebym przeczytał wiadomość. Jego żona Charlotte napisała: „Powiedz Cezarowi, żeby zadzwonił do swojej żony, bo jego dziadek zmarł”. Odbieram tę wiadomość jak cios, mój dziadek nie czuł się dobrze i podejrzewałem, że to może się zdarzyć. Od razu myślę o mojej mamie, wujku i ciotkach. W mojej głowie wszystko dzieje się bardzo szybko: był bardzo stary, dobrze żył, nie cierpiał. To on zaszczepił Ci tę wspólną pasję, jaką jest wędkarstwo. Wracasz za dwa dni, chciałby, żebyś w pełni korzystał z tego momentu. Dziś wędkowanie jest szczególnie trudne. Jest bardzo gorąco i oprócz Loupiota, który jest najmłodszy i pełen energii, jestem jedynym w trybie „robota”, który ciągle próbuje złowić „ostatnią” rybę. Staram się zmotywować innych, mówiąc, że to nasz ostatni dzień i czasem działa, podnoszą się, biorą wędki, robią kilka zjazdów… Ostatecznie z Loupiotem złowimy pięknego podwójnego doggie i to sprawiedliwe, bo nic nie odpuściliśmy. Zabieram ze sobą rekord najpiękniejszego doggie z pobytu na tym łowisku, rybę o długości 1,37 m. To nie jest potwór jak na tutaj, gdzie można spotkać ryby ponad 1,80 m, ale to mój najpiękniejszy z pobytu i widzę to jako znak na cześć mojego dziadka, który był zapalonym wędkarzem tuńczyków. Mój ma zęby psa, ale to wciąż tuńczyk!

Loupiot złowi seriolę o długości 1,27 m. Złowię łącznie 10 ryb, a dzisiejszy wynik zespołu to 32 ryby, nasz najsłabszy wynik, ale jaki wyjątkowy pobyt… Złowiliśmy łącznie 442 ryby (około 3 ton) i niesamowitą różnorodność 28 różnych gatunków! Ja sam złowiłem 104 ryby i zdecydowanie podpisałbym się pod połową tego wyniku.








Oto lista ryb złowionych podczas pobytu:
GT Carangue, Zielony Carangue (Caca), Niebieski Carangue, Duży Oczko Carangue, Brokatowy Carangue (Podróż), Księżycowy Grouper, Gwiaździsty Grouper, Czerwony Grouper, Złoty Grouper (pasiasty), Babone Grouper, Plamisty Grouper, Pstrąg Koralowy, Bourgeois, Żółty Job, Różowy Job (Rosy), Niebieski Job (kurczak), Żółty Tuńczyk, Tuńczyk z Zębami Psa (Doggie), Bonito, Wahoo, Bécune Barracuda, Duży Barracuda, Żaglica (Sail Fish), Sériole (Amberjack), Bec de Canne, Rekin Biały Punkt, Baliste, Czerwona Karp.
Dzień 7: Snorkeling i lenistwo
Po rozpoczęciu drogi powrotnej około 17 dnia poprzedniego, docieramy do Mahé około 8 rano. Chcemy kupić piwo i lód, więc szybko schodzimy na ląd do lokalnego „Metra”. Wracamy, by zacumować w zatoce, a kapitan wybiera tę, gdzie znajduje się Club Med. Ponieważ mają reputację wybierania najpiękniejszych plaż, uspokaja nas to co do jego wyboru. Woda jest przepiękna i szybko wskakujemy do wody z płetwami, maskami i rurkami. Dno jest niesamowite i w końcu cieszymy się naszym małym spacerem, stopami w piasku. To są Seszele…
Po świetnym obiedzie (jak zawsze) i prawdziwej drzemce, spada na nas tropikalny deszcz. Mimo to nadal się kąpiemy, a po kilku godzinach kręcimy się w kółko i chętnie wrócilibyśmy do wędkowania, haha. W rzeczywistości, gdybym miał powtórzyć ten pobyt, potrzebowalibyśmy tylko krótkiej przerwy na plaży na pół dnia w połowie podróży i byłby to raj. Korzystamy z bliskości Mahé i naszej łączności telefonicznej, by zadzwonić do rodziny i trochę pośmigać w sieci. Zaczynamy pakować rzeczy. Spędzimy ostatnią noc na łodzi, jutro powrót do rzeczywistości.





Dzień 8: Ostatni dzień
Jest 6 rano, a słońce ledwo wstało, gdy słyszę hałas na pokładzie. Kiedy wychodzę z kabiny, łódź jest przy nabrzeżu stacji paliw, a wszyscy łowią ryby, krzycząc. Jest euforia, port jest pełen barrakud i nasze przynęty atakują liczne ryby, które się o nie biją. Próbuję kilku przynęt na szczupaka, które przywiozłem, i kilka rzutów Balamem i Jointedem. Mam podchody, ale nie biorą, wydają się woleć casting jigs i inne minnows. Dobra dawka adrenaliny na przebudzenie! Po zatankowaniu docieramy do nabrzeża mariny, gdzie czeka na nas Guillaume z zabandażowaną ręką. Opowiada nam o swojej przygodzie i na szczęście wszystko dobrze się skończyło, będzie mógł nawet wyjechać za dwa dni, by towarzyszyć kolejnym klientom.
Wylatujemy wieczornym samolotem o północy, więc zamiast czekać jak zagubione dusze, Guillaume proponuje wynajęcie domu z basenem na cały dzień. Jest trochę daleko od centrum, ale negocjujemy z naszym taksówkarzem kilka kursów, by zawieźć nas na obiad, na zakupy, z powrotem do willi i na lotnisko. Po kiepskim obiedzie w włoskiej restauracji kupujemy kilka turystycznych drobiazgów i jest już 16, gdy wracamy do willi. Duże porządki w naszych rzeczach, wymiana kart SD z filmami, a Guillaume pokazuje nam kilka ujęć, które zrobił z Duńczykami. Oni zdecydowanie złowili większe ryby niż my. Co do liczby, nigdy się nie dowiemy… W każdym razie jesteśmy naprawdę zadowoleni z naszej podróży i wrócimy!
Po drzemce i krótkim prysznicu znów jesteśmy w taksówce zmierzającej na lotnisko. Podróż powrotna przebiegnie bez niczego szczególnego, wszyscy bardzo cieszymy się, że wracamy do domu, zobaczymy nasze rodziny i wrócimy do życia, czekając na naszą następną WYPRAWĘ WĘDKARSKĄ!

I oto wideo:
