Forelvissen in een hooggebergte meer

Elke eerste weekend van juli is de opening van de forelvisserij in hooggebergte meren. Het is makkelijker om op die datum vis te vangen, simpelweg omdat de forellen al enkele maanden rustig zijn geweest, zonder andere zorgen dan tegen de kou vechten en voedsel vinden. Bij ons in de 06 zijn er talloze hooggelegen meren, sommige makkelijker bereikbaar dan andere, en ze verschillen ook in visrijkdom. Het doel is om een mooie wandeling te maken en indien mogelijk vis te vangen!

Je moet weten dat er geen enkele forel geboren wordt in onze hooggebergte meren, ze worden regelmatig uitgezet. Vandaag worden in het Mercantour park 36 meren uitgezet met Fario forellen die elk seizoen per helikopter worden aangevoerd. Er is trouwens een hevig debat met sommige ecologen die denken dat deze forellen bepaalde inheemse soorten kikkers en salamanders opeten en uitroeien. Het zou dus kunnen dat er op een dag helemaal geen forellen meer in deze meren zijn. Fario forellen reproduceren zich niet in meren maar alleen in rivieren en waterlopen met een minimum aan stroming. Het debat zou opgelost kunnen worden door uitzetting met Cristivomers of “Grijze Forel” (een forel uit Canada) die zich wel in hooggebergte meren voortplant, maar ook dat veroorzaakt een debat met ecologen omdat het geen endemische soort van de regio is… Moeilijke keuzes dus, ofwel zetten we uit met “lokale” forellen die zich niet voortplanten, ofwel zetten we Canadese forellen uit, ofwel zullen we helemaal geen forellen meer hebben in onze hooggebergte meren. Wordt vervolgd….

De keuze van het hooggebergte meer gebeurt vooral op gevoel en op ervaring van voorgaande jaren. Ik kan je vertellen dat we de afgelopen 3 jaar niet veel hadden gevangen. Mijn laatste opening was rampzalig, 6,5 uur wandelen met 20 kilo op de rug, eindigend in het donker uitgeput… en om het nog erger te maken had niemand van ons ook maar één vis gevangen. Dit jaar kiezen we een weinig bezocht meer aan de Italiaanse grens, een klein eenvoudig bereikbaar meer dat ons bovendien een prachtige wandeling zal bieden. Ik zal de naam van het meer niet noemen, maar wie echt wil weten zal met de info en foto’s die ik hier geef niet veel moeite hebben om het te vinden.

Op vrijdag vertrekken Patrick, Philippe en ik rond 14:30 uit Nice. We hebben besloten om 2 nachten ter plaatse te blijven om als eersten de “ochtendbeurt” te kunnen doen. Om 16:30 beginnen we aan onze klim. Het weekend is officieel nog niet begonnen en we maken onze wandeling dus bijna alleen, het spektakel is zoals zo vaak aanwezig en we komen veel steenbokken, muflons, marmotten en gemzen tegen. We nemen de tijd en zijn na 2 uur wandelen op de plek, ik kan je vertellen dat zo weinig wandelen vrij zeldzaam is. We zijn omringd door 4 kleine meren die prachtig zijn, we zijn alleen en wrijven al in onze handen als we de vele oppervlaktevliegers zien die een zekere activiteit aangeven. We zijn er zeker van dat er vis is! Nog geen 5 minuten om van het landschap te genieten en de donder begint te rommelen en binnen enkele seconden regent het en volgt een stortbui. Het is onmogelijk onze tenten op te zetten, we rennen naar een ruïne niet ver weg. Na een uur wachten valt de avond, we hebben honger en zitten vast in die ruïne die naar muflon ruikt! De bergen winnen het van je, ze zeiden het toch! We hebben geen andere keuze dan onze tenten in de ruïne op te zetten, we maken een beetje schoon tussen de geitenkeutels en installeren ons zo goed en kwaad als het gaat. Gelukkig hebben we veel proviand bij ons en na wat toast met Corsicaanse paté en een goede natuurlijke wijn uit de Languedoc is de moraal hoog, in tegenstelling tot het weer.

IMG_7966IMG_7968IMG_7971IMG_7988IMG_7990IMG_7995IMG_8023IMG_8026IMG_8018IMG_8021IMG_8054IMG_8029

Ik deel de tent met Philippe terwijl Patrick alleen slaapt in zijn piepkleine eenpersoons tent. Om 22:00 liggen we in bed en 10 minuten later slaapt iedereen behalve ik, die geniet van het gezang van de cicaden… oh nee, het gesnurk van mijn vrienden…

De volgende dag worden we wakker om 5 uur, mijn rug doet pijn maar tenminste had ik het niet koud in die ruïne! Bij zonsopgang staan we aan de oever van het meer en zijn klaar om te vissen. We vissen met Vairons, een kleine vis die in het meer leeft. We haken deze vis met een speciale montage (Drakovitch, Clou of een andere zelfgemaakte variant) en vissen dus met “dode aas” om de forellen te lokken. Vanaf de eerste worpen vangen we allemaal vis en in twee uur vissen hebben we al een tiental vrij kleine forellen (tussen 10 en 25 cm) met een prachtige blauwe kleur. We zijn allemaal opgelucht, we hebben het juiste meer gekozen! Patrick en Philippe klagen alleen over de grootte van de forellen, maar ik ben blij, het zijn oude strijders die betere tijden hebben gekend, maar dat is voor mij ruim voldoende. Ik vang liever meerdere kleine forellen dan één grote. We zetten ze allemaal terug… Het is waar dat we veel aanbeten hebben en ook veel vissen missen omdat ze niet de hele vairon pakken en we ze regelmatig moeten vervangen. Gelukkig zijn er veel op de plek en is het vissen makkelijk aan de waterkant. Ik moet toegeven dat deze techniek, hoewel erg effectief, me nogal verveelt. Ik vis het liefst met kunstaas. Ik pak dus de spinner en vang twee forellen bij de eerste worp, daarna niets meer… Het is toch al 7:30 en de aanbeten worden zeldzamer, dus gebruiken we de tijd om terug te gaan naar onze ruïne om te ontbijten en daarna nog wat te slapen buiten in de zon op een natuurlijk grasmatje, dat doet goed. Het is het kleine “Herta” moment van de dag. Om 12 uur halen we al onze spullen terug naar het meer, eten en gaan weer vissen rond 14:30. Onze vriend Serge komt aan met zijn 3 zonen en begint een tent op te zetten. Binnen 5 minuten, terwijl er niets op wees, breekt de hel los, regen en hagel vallen op onze groep. We haasten ons naar onze tenten, behalve Serge die zijn tent niet op tijd had opgezet en naar de ruïne rent (ieder zijn beurt haha), welkom Serge! Het is apocalyps buiten, onmogelijk om uit de tent te komen die door de wind wordt geslagen. We vallen uiteindelijk in slaap.

IMG_8031IMG_8033IMG_8038IMG_8037IMG_8043IMG_8044IMG_8045IMG_8051IMG_8055IMG_8057

IMG_8060IMG_8061IMG_8066

Om 17:00 is de zon terug, terwijl iedereen druk is aan het meer besluit ik de 3 andere meren die niet ver weg zijn te verkennen. Ik heb mijn vliegvisstok en ik heb gemerkt dat er veel meer oppervlaktevliegers zijn op die meren, dus vol hoop begin ik aan mijn eenzame wandeling. Ik neem de tijd om me op de beste plek te positioneren, terwijl ik stil ben, en bij de eerste “zwaai” leg ik mijn vlieg niet eens op 3 meter, ik begin mezelf al te slaan voor mijn slechte worp wanneer ik een forel zie opstijgen, mijn vlieg grijpen, meteen weer zakken en mijn vlieg uitspuwen. Ik was zo verrast dat ik niet aansloeg of iets deed, ik heb mijn eerste hooggebergte forel met de vlieg gemist, en ik zal die kans niet meer krijgen ondanks vele andere worpen. Op hetzelfde meer, na minstens 50 keer met kunstaas te hebben gegooid (Crankbait, allerlei lepels en zachte kunstaasjes), vang ik uiteindelijk mijn mooiste vis met een zilveren spinner, ik denk dat ik deze keer mijn grote forel heb en dat ik de anderen flink ga jaloers maken, maar na 20 seconden gevecht lost ze, als het niet wil, wil het niet… Ik ga de 2 andere kleine meren af en ondanks veel oppervlaktevliegers krijg ik ze niet aan de haak, maar dat maakt me niet uit, het landschap is prachtig en ik besef hoe gelukkig ik ben om op 2500 meter hoogte bijna alleen ter wereld te zijn in totale harmonie met de natuur. Ik kom een koppel steenbokken tegen die me nieuwsgierig observeren op een paar meter hoogte, de nacht valt en ik moet terug naar het kamp. Als ik aankom is iedereen al aan het eten. Om 22:30 ligt iedereen in bed, morgen opstaan om 5 uur voor de laatste ochtendbeurt.

IMG_8071IMG_8074IMG_8077IMG_8093IMG_8097

 

De volgende dag gaan we weer vissen en vangen we een paar forellen, de jongste van Serge slaagt er zelfs in om eindelijk zijn eerste forel ooit te vangen. Philippe vertelt hem over zijn eerste keer en legt uit dat hij het zijn hele leven zal herinneren. Wat een geluk om de vreugde van dit kind te zien die het helemaal zelf heeft gedaan en trots is zijn vis aan zijn vader en broers te laten zien.

IMG_8105

Om 9 uur besluiten we in te pakken en via een ander pad af te dalen om de wandeling te verlengen. We hebben bijna 50 forellen gevangen en veel aanbeten gehad, de missie is geslaagd en als we ons een beetje haasten kunnen we vanmiddag aan zee lunchen. Tijdens de afdaling komen we langs een tiental kleine meren, allemaal verschillend en prachtig, er zijn veel mensen op de paden, respectvolle mensen die allemaal “hallo” zeggen met een glimlach. Je moet het toegeven, de bergen winnen het van je….

IMG_8106IMG_8107IMG_8109IMG_8117IMG_8119IMG_8121IMG_8124IMG_8129

Vissend uw

César

Geef een reactie