Tarponvissen in Miami

Hier ben ik terug in Miami voor 3 zakelijke afspraken en 3 visafspraken! Deze keer heb ik het nuttige met het aangename gecombineerd door mijn vrouw en kind mee te nemen. Philippe, mijn visvriend (zie mijn artikel over Panama), is ook met zijn vrouw op vakantie gekomen.

Voor de gelegenheid hebben we een huis aan het water gehuurd in Miami Beach (Surfside, voor wie het kent), de eigenaren die vrienden zijn, verzekerden me dat huurders al enorme hamerhaaien hebben gevangen en Cadogan, hun 17-jarige zoon, heeft al kleine haaien, barracuda’s en zelfs roggen gevangen vanaf de steiger van het huis. Nog maar net aangekomen, vangt Phil bijna bij zijn eerste worp een kleine Carangue, dat is een goed voorteken en belooft ons al een geweldige week.

IMG_6808IMG_6792phil maison

DSC_0532.JPG

Ik ben al eens in Miami geweest en had toen veel plezier met licht vissen, maar deze keer hebben we een duidelijk doel: Philippe en ik willen een van de mooiste visserstrofeeën vangen, een vis die “de zilveren koning” wordt genoemd: de Tarpon. Deze wordt veel gevangen in de lagunes van West-Afrika (vooral in Gabon), in Midden-Amerika en een beetje in het Caribisch gebied (ik had het al geprobeerd in de kleine moerassen van Saint Martin, maar zonder succes). De tarpon kan gemakkelijk 150 kilo bereiken, maar zelfs een baby tarpon van een paar kilo geeft veel strijd. Deze vis heeft enorme zilveren schubben die een moeilijk te penetreren pantser vormen voor haken, zijn mond is gigantisch en kraakbeenachtig. Om het nog ingewikkelder te maken, is het een vis die enorme sprongen maakt om aan de greep van vissers te ontsnappen, hij staat bekend om zijn spectaculaire gevechten en geeft pas op na zeer zware strijd.

Om ons doel te bereiken besluit ik opnieuw kapitein Tom Weber van Florida Native Fishing in te schakelen, die de vorige keer een zeer goede indruk op me maakte. We konden toen geen Tarpon vangen omdat het niet het seizoen was, maar deze keer is het duidelijk dat we onze kans zullen krijgen. Matthieu, een Canadese forumgebruiker van Exo-Thonic, had me aangeraden om Captain Brent van GreyBeard SportFishing te bellen, die goedkoper is dan gemiddeld en bekend staat als een zeer goede gids. Ik reserveer dus een dag met Tom en een dag en een nachtvistrip met Brent.

De week begint slecht omdat het hard waait en het slecht weer is, het is zelfs koud wat vrij zeldzaam is in Miami. Uiteindelijk slagen we erin om een eerste middag te gaan vissen en besluiten we de nacht met Brent door te gaan (Tarpons staan erom bekend vooral ’s nachts te voeden). Na onze traditionele aankopen bij Bass Pro Shop gaan Philippe en ik vol spanning naar de Crandon Park Marina voor onze eerste visafspraak. Het is 13 uur, het waait flink maar het is redelijk mooi weer. Captain Brent ontvangt ons op zijn “lancha”, een vrij eenvoudige boot die traditioneel in Zuid-Amerika wordt gebruikt; bekend om zijn goede zeewaardigheid, maar ver verwijderd van de Amerikaanse standaarden die hier in deze regio vol prachtige visboten de norm zijn. Brent is zeer professioneel en de boot is goed uitgerust. Levendbak, hengelhouders, dieptemeter, GPS, alles is aanwezig…! Philippe heeft een travel set van 30 LBS meegebracht en ik zelf een set van 20 LBS, ik wil niet alles kapot maken op een grote tarpon dus ik vertrouw op de degelijke maar eenvoudige uitrusting van Brent! Zolang het werkt, is het goed voor mij.

DCIM999GOPRO

Na de gebruikelijke aanbevelingen brengt Brent ons om levend aas te vangen voor een offshore trip (een beetje uit de kust) waar hij zegt dat de zeilvissen actief zijn. Ik had hem uitgelegd dat we absoluut niet wilden trollen, maar hij dringt erop aan dat we een drift met levend aas doen, wat ons niet zal verhinderen onze kunstaas te werpen. Dus gaan we voor een kleine “flat” van nauwelijks 1,30 meter diep. Hij zet zijn “chums” in het water, een soort visbrij die langzaam uit elkaar valt in het water in een klein netje en kleine roofvissen aantrekt. We vissen met een lichte dobber en een loodje van 1 gram en kleine stukjes inktvis als aas, na een paar minuten is het een gekkenhuis en vangen we een twintigtal kleine Pinfish, we zien een paar Ballyhoo die in 50 cm water blijven maar we krijgen ze niet te pakken, Brent zegt ons het aas net onder het wateroppervlak te houden. Het begint een kleine wedstrijd tussen Phil en mij, wie als eerste een ballyhoo vangt wint. Uiteindelijk lukt het mij niet, binnen twee seconden word ik opgegeten door de vele vraatzuchtige kleine Pinfish, 7-0 voor hem, en ik mopper. We hebben genoeg levend aas en vertrekken vol hoop naar open zee op zoek naar de magische zeilvissen.

Chums.png

Pinfish.png

Balihoo

Onderweg zet ik een kleine Rapala uit als trollen, ik vang een kleine “Spanish mackerel” die ik snel terugzet. Het beweegt hevig, het water is ruig, het is niet erg prettig. Aangekomen op de plek waar andere grote Amerikaanse trollboten ook naar zeilvissen zoeken, zegt Brent dat niemand er tot nu toe een heeft gevangen, ik vraag hoe hij dat weet en hij antwoordt dat het gebruikelijk is om een vlag op de boot te zetten als dat het geval is. Maar hier is geen vlag te zien. We laten 2 levend aas zakken en wachten drijvend terwijl we jiggen op de bodem. We kunnen de beroemde zeilvis raken maar ook Kingfish, Barracuda of Mahi Mahi, we verplaatsen ons 2-3 keer maar zonder resultaat, ik merk dat Philippe sceptisch is en zeg tegen Brent dat we na nog eens 45 minuten wachten zonder aanbeten willen proberen licht te vissen in het binnenland. Op de terugweg vang ik nog een kleine barracuda tijdens het trollen, Phil vangt er ook een door achter mij te werpen maar hij verliest hem.

Ondanks meerdere pogingen op plekken waar ik vorig jaar al was geweest en waar veel vis zat, vangen we geen vis! Niet eens een aanbeet… Uiteindelijk komen we op een flat waar ik 4 of 5 forellen vang terwijl ik er in november een twintigtal had gevangen. Phil mist al zijn vissen en begint te mopperen over deze dag die slecht lijkt te worden. Achttien uur komt snel en het is tijd voor het tarponvissen. Het is overbodig te zeggen dat we al onze hoop vestigen op deze nachtvisserij…

Captain Brent Fifi et cesarMise a l'eau tarpon

We varen door het kanaal dat naar Fisher Island leidt, een eiland met een zeer luxe residentie die populair is bij Russische oligarchen. Nog maar net vertrokken, zet Brent 2 levende garnalen uit met een circle hook, een haak die gemakkelijk in de lip van de vis kan blijven hangen, ondertussen werpen Philippe en ik kunstaas in de vorm van een garnaal voor hem en een krab voor mij.

Na een paar minuten wachten zie ik mijn hengel die drijft serieus bewegen. Ik schiet erop af, haal hem uit de houder en na goedkeuring van Brent geef ik 2 stevige haakslaande rukken, ik voel een harde kopstoot op mijn lijn en het begint, de slip giert en de vis schiet snel weg, ik schreeuw: “fish on, fish onnnnnnnnn”, de vis neemt veel lijn, ik vraag Brent bezorgd over de capaciteit van de molen en de weerstand van de slip. Hij zegt dat er 400 yards (365 meter) backing op zit en dat dat ruim voldoende is. De nacht valt, Brent volgt de vis met de boot die steeds lijn neemt hoewel ik als een gek binnenhaal en op de hengel pomp. Ik voel echt dat hij groot is en verwacht elk moment mijn Tarpon te zien springen. Toch zie ik na 15 minuten gevecht de schaduw van een vin in de zaklamp van Brent, het is een haai, hij zegt dat het een mooie “Bull Shark” is, geschat tussen 30 en 35 kilo door de gids, ik ben blij ook al is het niet de vis die ik verwachtte. Men had me gezegd dat haaien niet veel trekken, maar deze bewees het tegendeel en gaf me veel plezier. We nemen het risico niet om de gevaarlijke vis aan boord te hijsen en knippen de lijn vlak bij zijn bek door. Vissen scheiden een zuur af dat de haak binnenkort zal oplossen.

Ik verontschuldig me alvast voor de foto’s die volgen als ze van slechte kwaliteit zijn, maar ’s nachts en met een GoPro was het niet makkelijk.

Combat shark débutCombat shark 3

DCIM101GOPRO

Net losgemaakt gaan we weer drijven, na een paar minuten wachten schreeuw ik naar Philippe dat een school Tarpons de boot nadert, ik zie een twintigtal grote zilveren vissen die naar ons toe zwemmen en springen als dolfijnen, we gooien allebei met ons kunstaas en het is een dubbelslag! Onze slippen zingen, deze keer zijn we zeker, het zijn tarpons, nauwelijks tijd om “Fish On” te roepen en mijn vis lost, ik haal snel mijn lijn binnen en help Brent de 2 levende aasvissen binnen te halen. Ondertussen heeft Philippe al twee sprongen gezien en zien we een enorme tarpon uit het water springen. Phil schreeuwt van vreugde, ik ben echt blij voor hem omdat hij in Panama geen geluk had en geen enkele roosterfish ving terwijl dat zijn doel was. Deze keer zit hij serieus vast aan een grote vis die ons een tiental spectaculaire sprongen geeft, waarvan twee bijna tegen de boot aan. Na 20 minuten gevecht is de vis bij de boot, we mogen hem niet aan boord halen maar Brent wil hem in de membraan haken zodat we een foto kunnen maken, op het beslissende moment maakt de Tarpon een grote kopstoot en breekt Phils hengel… de vis is weg, ik heb slechts een slechte foto maar het belangrijkste blijft voor altijd in ons hoofd: “Wat een gevecht”! Hersteld van onze emoties gaan we weer drijven, het is ongeveer 21 uur als mijn hengel met levend aas weer beweegt (levend aas is hier een groot woord voor een kleine levende garnaal). Dit keer is het een Amerikaanse casting hengel en het is de eerste keer dat ik met dit materiaal vis, ik moet met mijn rechterhand binnenhalen en de hengel met mijn linkerhand vasthouden, het tegenovergestelde van een klassieke hengel, bovendien heb ik een slip die ik niet beheers en moet ik de lijn vasthouden tijdens het pompen! Ik voel dat de vis veel krachtiger is en zie hem springen, het is een grote tarpon, ik ben super blij, na 15 minuten begin ik moe te worden maar ik geef niet op, ik ga voor een eindsprint en breng de vis meerdere keren langs de zijkant van de boot waar we elkaar uitdagend aankijken, ik krijg je nog wel te pakken! Dan maakt hij een nieuwe uitval. En bis repetita… Als hij moe is, gaat de vis parallel aan de boot liggen, Phil maakt een foto en bye bye mooie tarpon. Brent schat onze twee tarpons op ongeveer 40 pond (36 kilo). Het was zo slecht begonnen en we hadden onze droomvis al op de eerste visdag, we keren gelukkig terug in het licht van Miami, het is magisch…

DSC_0590.JPG

DSC_0614

DSC_0605.JPG

 

DSC_0631.JPG

De nacht was kort want de volgende ochtend vertrekken we weer voor een dag vissen met Tom Weber. Om 7 uur ’s ochtends bij dezelfde Crandon Park marina, dat is pittig vooral als je 5 uur hebt geslapen en compleet last hebt van een jetlag… Maar de adrenaline is er en houdt ons fris en gemotiveerd. Tom vertelt ons meteen dat ze de dag ervoor een tarpon van 80 kilo hebben gevangen! We likken onze lippen en gaan naar de spot. Geen levend aas nodig, Tom heeft al garnalen en krabben in zijn levendbak. Zelfde techniek als de dag ervoor maar overdag op de flats in 2 meter water. We zien verschillende scholen tarpons maar ze bijten niet. We verplaatsen ons meerdere keren maar het helpt niet, Tom besluit de bluefish (tassergals) te gaan zoeken op de flats waar we de dag ervoor waren en waar ik wat forellen had gevangen. Hij zegt dat ze er gisteren waren en dol zijn op poppers, dat is ons favoriete kunstaas, ik heb mijn Nissart Pop en zijn kleine broertjes meegebracht, gemaakt door Olivier Bensa (dank aan Sébastien Germain voor het cadeau) die vorig jaar populair waren bij kleine carangues. Ondanks vele pogingen laat geen vis zich zien, Philippe neemt een jerkbait Mirrolure die Tom aanbeveelt en vangt een paar forellen, waaronder een grote. Dat is alles wat we die dag vangen, genoeg van de forellen… We verlaten Tom een beetje teleurgesteld, het is niet zijn schuld, hij was zeer professioneel, had super materiaal en deed zijn best om ons vis te laten vangen maar als het niet wil… Op de steiger van de marina komen we Brent tegen die met een klant vertrekt en ik boek meteen een nieuwe nachtvistrip voor de volgende dag, ik wil Cadogan, de zoon van mijn vrienden, meenemen om zijn eerste tarpon te vangen.

DSC_0642.JPG

DCIM999GOPRO

popperSea trout

De volgende dag komen we super enthousiast aan bij de boot van Brent, Cadogan kan vissen maar heeft nog nooit een Tarpon gevangen. Nog maar net in het beroemde kanaal wordt mijn garnaalvormige kunstaas meteen gegrepen, een harde kopstoot en de lijn breekt, “Shark” zegt Brent. Een paar minuten later zien we overal tarpons springen, Brent is gerustgesteld omdat hij uitlegt dat met de nieuwe maan het quitte of dubbel is. Uiteindelijk wordt het quitte… ondanks al onze goede wil vangen we geen enkele Tarpon, Cadogan vangt een paar kleine snappers op de bodem en ik vang een mooie Ladyfish van 2 kilo. De maan heeft ons te pakken gekregen. Ik ben teleurgesteld voor Cadogan maar hij woont in Miami, hij krijgt nog wel een kans voor mij.

DCIM999GOPRO

Het is gek hoe het vissen van de ene dag op de andere kan veranderen, de gids is natuurlijk belangrijk maar als Poseidon niet aan jouw kant staat, is er niets aan te doen.

Elke ochtend en elke avond hebben we vanaf de steiger van het huis een paar worpen gedaan met ons kunstaas maar zonder resultaat, kleine mullets, een hele Carangue die de hele nacht bleef liggen, niemand beet.

IMG_6656

Uiteindelijk schijnt op de laatste dag de zon en is het water helder, terwijl we aan het ontbijten zijn horen we wat activiteit op het water. Ik loop naar de steiger en zie een menigte exotische vissen die het gras op de palen van de steiger grazen. Enkele scholen mullets springen aan beide kanten, ik gooi een stickbait aan het oppervlak met de “walking the dog” animatie en het is een gekkenhuis, ik vang een tiental carangues, een forel en haak een kleine barracuda aan de steiger, zelfs mijn vrouw Céline doet mee. Maar de mooiste verrassing komt terwijl ik mijn materiaal opruim, ik zie een enorme tarpon van meer dan 100 kilo onder de steiger voorbij zwemmen op nog geen 2 meter van mij! Hoe dan ook had ik hem niet kunnen vissen, ik heb niet het materiaal en ik weet niet eens of het vanaf de kant mogelijk was met al die steigerpalen, ik was uiteindelijk gebroken, een kleine Carangue heeft me al te pakken gekregen (ik ga hem loslaten met de paddle) laat staan een Tarpon… Hoe dan ook heeft deze laatste ochtend aan de steiger me weer laten zien dat een plek een week lang slecht kan zijn en van de ene op de andere dag uitstekend.

Miami, ik kom terug! Ik moet daar nog heel wat soorten vangen, de Permit, de Snook, de Cobia, de Goliath Grouper en ook de beroemde Peacock bass in zoet water.

 

Fishend de jouwe!

César.

 

Captain Tom Weber: http://www.floridanativecharters.com/

Captain Brent: http://greybeardsportfishing.com/

Huis aan het water te huur: http://www.aplusmiamibeach.com

 

 

 

 

 

 

Geef een reactie