Snoekbaarsvissen @ Västervik, Zweden

Sinds vorig jaar en onze reis naar Baven in Zweden had ik erg veel zin om terug te gaan. Deze keer vertrek ik met Jean Marc, evenals met Philippe en Patrick, met wie ik vaak vis in Frankrijk en in het buitenland. We hebben gekozen voor het kamp in Vastervik in Zweden met dezelfde organisatie als de vorige keer: Sweden Predator Fishing. De formule is eenvoudig: een huis aan het water, 2 boten en 1 gids die ons elke dag 6 dagen lang begeleidt (van 7 tot 14 mei 2017).

Zweden is een bekende bestemming voor roofvissers, en dan vooral voor snoek, de beroemde “pike” in het Engels. De Zweedse wateren bevatten er enorm veel, vooral omdat er meer dan 100.000 meren zijn! Het Zweedse grondgebied bestaat voor 9% uit meren en rivieren, maar deze keer hebben we besloten naar het grootste watergebied te gaan: de Oostzee.

De Oostzee is een binnenzee in Noord-Europa en ligt aan de kusten van Duitsland, Denemarken, Finland, Rusland, Letland, Litouwen, Polen en natuurlijk Zweden. Deze zee heeft de eigenschap drie keer minder zout te zijn dan andere oceanen. Ze is in het zuidwesten verbonden met de Noordzee via een reeks zeestraten genaamd Kattegat (de naam van het dorp van Ragnar Lothbrock in de tv-serie Viking). Deze zeer lage zoutgehalte maakt het mogelijk dat zoetwatervissen in de Oostzee voorkomen en samenleven met zeedieren zoals zeeforellen, haringen, kabeljauwen, tarbotten en zelfs zeehonden!

 

Het doel van deze reis is vooral de snoek. Voor de meeste mensen roept dit woord vaag herinneringen op aan schoolkantinequenelles die je min of meer gedwongen moest eten één vrijdag per maand, verdronken in een oranje sausje “Nantua”, en die geen blijvende herinnering achterlaten. Voor vissers is het een fantastische speelkameraad en we vangen hem graag om hem daarna weer vrij te laten, om hem later met een paar centimeters en kilo’s meer terug te vangen. Voor mij is de snoek simpel: het is de koning van de vijvers, de alfa-predator, de zoetwaterhaai, hij heeft een gestroomlijnd lichaam met prachtige gestreepte kleuren die variëren tussen groen en geel, soms zelfs blauw, afhankelijk van het biotoop waarin hij leeft. Hij heeft scherpe tanden om zijn prooi met één beet te doden en zeker van zijn zaak is hij nergens bang voor!

Juist dat laatste detail is belangrijk voor de visser, want de snoek durft het aan om prooien te pakken die bijna zijn eigen grootte hebben, en hij kan even goed kreeften, wormen, insecten, vissen, eenden en zelfs ratten eten! Natuurlijk hebben wij als kunstaasvissers voor al deze situaties aas, want het is vaak afhankelijk van de stemming van de vis dat we regelmatig het gewicht, de kleur, de grootte van ons aas moeten veranderen, maar ook de vistechnieken, om het “pattern” te vinden dat op het juiste moment op de juiste plaats werkt. Ik hou van deze visserij omdat het lijkt op een jacht, waarbij alles samen moet komen om succesvol te zijn.

Ik hou erg van snoekvissen omdat ik eindelijk GROTE kunstaas kan gebruiken. In de zee bij Nice zijn de meeste aasvissen ansjovis en gebruik ik regelmatig aas dat niet groter is dan 5-7 cm, tegenover meer dan 25 cm bij exotisch vissen of juist bij het vissen op snoek (of meerval). Er is een gezegde: “Groot aas, grote vis” en trouwens, het was met een aas van meer dan 30 cm dat ik mijn record brak op het Meer van Genève met een prachtig exemplaar van 114 cm (zie Pike Fishing @ Lac Leman).

Na maanden voorbereiding en vooral compulsieve aankopen van aas in afwachting van vertrek, is het eindelijk de dag D. Het is 7 mei op de luchthaven van Nice voor onze vlucht Nice – Stockholm.

De uitrusting die we meenemen is zoals altijd aanzienlijk, ik vertrek met 3 sets (hengel + molen) casting en 1 spinning set. 2 GoPro-camera’s en enkele honderden kunstaas (zachte, harde, kleine maar vooral grote…) Ik mag 22 kilo in het ruim en 10 kilo in de cabine meenemen, alles is vol, al 3 weken van tevoren gewogen en ik kan niets meer in mijn bagage stoppen. Voor de hengels stoppen we ze allemaal in 2 buizen die we aan elkaar zullen plakken en waarvoor we een toeslag hebben betaald.

Al die spullen voor bijna niets… Beste lezers, als je mijn tekst leest in de hoop dat ik je vertel over dagen vol gevechten en hoop foto’s van recordvissen te zien, dan kun je beter verder gaan, deze visweek was erg, erg moeilijk. Ik heb lang getwijfeld om over deze trip te schrijven, maar uiteindelijk is het een visavontuur; de lege dagen, de tegenslagen, het moeilijke weer horen bij ons vissersleven en alleen mijn successen vertellen zou niet eerlijk zijn, vissen is vaak moeilijk, je moet er veel uren in steken en vaak gaan we met lege handen naar huis, dat moet gezegd worden! En nu geschreven…

Drie dagen voor vertrek laat Jean Marc ons weten dat hij zijn vertrek met 2 dagen moet uitstellen om professionele redenen, dus we beginnen met z’n drieën aan onze reis. De vlucht duurt 3,5 uur maar gaat snel, we zijn echt blij om een week te vertrekken om onze passie voor 100% te beleven en vol hoop komen we aan in Stockholm. Na het ophalen van onze huurauto vertrekken we voor ongeveer 3 uur rijden naar Vastervik, een klein badplaatsje met 20.000 inwoners, dat onder andere de voormalige Zweedse tenniskampioen Stephan Edberg heeft voortgebracht.

Voor we naar het huis gaan, besluiten we boodschappen te doen voor de week en stoppen we bij een grote supermarkt. Het lijkt op wat we thuis hebben, maar met veel Zweeds brood, veel haring in allerlei vormen, maar zonder alcohol!! Daarvoor moet je naar gespecialiseerde winkels zoals in de VS… Dus geen wijn of aperitief, maar we slagen er toch in bier te kopen.

We worden uiteindelijk verwelkomd door Claudine die ons het huis opent waar we een week zullen verblijven. Ik ben echt aangenaam verrast, het huis is top, er zijn 3 grote slaapkamers, een grote woonkamer met tv, wifi, een groot terras buiten met een trap die leidt naar een klein visserschalet met een sauna en een grote ruimte om je spullen op te bergen en te drogen, dit ligt op 20 meter van onze privésteiger waar onze 2 boten liggen, drijvend op de Baltische Zee die ons uitnodigend aankijkt. Het is 22 uur, en terwijl de nacht valt en het echt koud is, kunnen we niet wachten en beginnen we al te werpen vanaf de steiger. De nacht valt langzaam, we besluiten te gaan eten en onze spullen voor te bereiden voor de volgende dag. Claudine heeft ons verteld dat we de volgende twee dagen twee gidsen zullen hebben, Emil, een jonge Frans-Zweed die ik al ken van vorig jaar, en Joachim, een Zweed die zijn afstudeerstage doet om visgids te worden. Ik kan niet wachten!

 

Dag 1: De langste dag

Het vertrek is om 9 uur, dat lijkt laat, maar in Zweden is het in deze periode maar 5 uur per dag donker (tussen 23u en 4u ’s ochtends) en we zullen toch 10 uur per dag op het water zijn, dus dat maakt niet veel uit. Het weer is verschrikkelijk, de temperatuur is onder nul en er wordt wind en regen voorspeld. Emil zegt dat het al een week zo is en dat het vissen erg moeilijk is. Twee weken geleden hadden ze nog 15°C en konden ze in een T-shirt vissen, nu hebben we allemaal 5 lagen kleding aan, met fleece en dikke anoraks. Het slechte punt is de sterke temperatuurdaling. Alain, de baas van de organisatie, zal ons later bevestigen dat het de plotselinge temperatuurswisselingen zijn die het vissen verpest hebben… De vrouwtjes snoek zaten vol met eitjes en waren klaar om te paaien, maar stelden het uit om te wachten op een aangenamere temperatuur. Zijn illustratie vind ik erg goed: “stel je een zwangere vrouw voor die op het punt staat te bevallen, nou, die heeft geen zin om te rennen om te eten”.

Kortom, vol hoop vertrekken we voor deze eerste visdag. Philippe en Patrick willen langs de oevers vissen, ik wil pelagisch vissen (in dieper water) met groot aas. Zij gaan met Emil de baaien afvissen met spinners, stickbaits en andere jerkbaits, terwijl ik met Joachim ga proberen met groot zacht aas in andere diepere zones te vissen. Na 3 uur vissen komen we samen om te lunchen, tot nu toe heeft iedereen niets gevangen… Dat is geen goed teken…

We blijven de hele middag zo vissen, proberen verschillende zones en aas, maar niets helpt, en daarbij krijgen we regen, hagel en sneeuw, we krijgen het hele Scandinavische weerkaartje voorgeschoteld, we zijn verkleumd en alle 6 vissers hebben niets gevangen… Eerste dag en al een grote teleurstelling.

We zijn rond 18 uur terug in het huis, we mopperen allemaal op het weer en hopen dat het snel omslaat. Na een warme douche, wat biertjes en ons eerste gerecht met rendier, gaat de moraal weer wat omhoog, we zeggen tegen elkaar dat het morgen niet erger kan zijn.

Dag 2: We moeten alles proberen!

De volgende ochtend voorspelt het weer koud maar zonder regen of sneeuw. Onze twee vriendelijke gidsen stellen voor om haring te vissen en te proberen met dood aas te vissen in dieper water. Kortom, wat is een beter aas dan een echte vis? We gaan naar een draaibrug waar grote boten door kunnen. Op die plek is het kanaal vrij smal en dus zeker dat er vis passeert, en elke keer als we met de auto over die brug rijden, zijn er vissers die vis vangen. Haring is het nationale gerecht, het wordt gerookt, gefrituurd, gefermenteerd (met een blijkbaar afschuwelijke geur) of gemarineerd (we kopen dezelfde potten met smaak bij Ikea van het merk ABBA).

Om ze te vangen is het vrij simpel, we gebruiken een mitrailleur (een lijn met 5 haken, elk uitgerust met een fluorescerende kraal) die we verticaal wiegen om de vis aan te trekken.

Na een paar minuten hebben we meer dan 20 makrelen, dat is ruim voldoende. Het is fijn om vis aan de lijn te hebben, ook al is het klein, het doet de moraal goed. Ik had wat kunstaas meegebracht dat haring imiteert omdat ik wist dat snoeken zich in deze periode voeden met haring, nou ja… normaal gesproken… en het lijkt er best op.

Uiteindelijk wisselen we af tussen vissen met dood aas en met kunstaas zonder resultaat, alleen Fifi ontsnapt aan de nul door een mooie brasem te vangen aan de haak…

Het zijn nu 2 dagen met 6 vissers zonder vangst, Emil zegt dat het de eerste keer is dat hem dat overkomt, gelukkig als het weer blijft verbeteren, zullen de vissen misschien weer honger krijgen.

Dag 3: Hoop

Vanmorgen worden we begeleid door Alain, hij weet dat we twee vreselijke dagen achter de rug hebben en hij is vastbesloten ons vis te laten vangen. Hij vertelt ons dat het nog nooit zo koud was in deze periode en inderdaad, het is sinds 1944 niet meer zo koud geweest. Fifi gaat met hem mee op de hoofdboot en Patrick en ik volgen hen met de andere boot. We vertrekken aan de andere kant van Vastervik en realiseren ons de uitgestrektheid van de Oostzee, het is gewoon prachtig, vol eilandjes en kleine kanalen, het is onmogelijk om je daar zonder GPS te oriënteren. Na meer dan een uur varen komen we aan in een eerste baai die door de wind wordt geteisterd, Alain zegt dat we met klein aas moeten vissen, hij gelooft niet meer in groot aas gezien de activiteit van de vissen en het doel is toch om niet meer met lege handen te eindigen…

Onze baai is erg ondiep en vol waterplanten, dat plus de wind maakt het vissen nog moeilijker, dus vissen we met Texas-rig aas (de haak is verborgen in het aas om niet in de planten te blijven hangen) en licht verzwaard om in 1 meter water te blijven. Ik pak een klein Rapala Weedless aas en heb bij mijn eerste worp beet, nog voordat ik tegen Patrick kan zeggen “vis, vis!!” is hij alweer los.

Ik ben teleurgesteld. Na een paar worpen heeft Patrick het “pattern” gevonden en vangt hij snoeken met zijn witte “One Up” aas, hij vangt er 6 waarvan de grootste 80 cm meet. Ik pak zelf een witte DJ line die me mijn eerste vis oplevert die maar net 60 cm is… Na de lunch blijven we varen en stoppen we van baai naar baai. Het andere team vangt er ook een stuk of tien waarvan de grootste gevangen door Fifi aan het eind van de dag 82 cm meet. Het zijn niet de vissen waarvoor we naar Zweden zijn gekomen, maar tenminste hebben we niet met lege handen gevist.

’s Avonds is Jean Marc erbij gekomen, we vertellen hem dat hij niets gemist heeft van deze eerste drie dagen en hopen dat zijn komst ons geluk brengt. Gelukkig is het huis erg gezellig en is de sfeer tussen ons altijd goed.

Dag 4: Zoals mijn score

 De volgende dag gaan Patrick en ik mee op Alain’s boot terwijl Fifi en JM de andere boot nemen, we vertrekken weer naar dezelfde kant maar gaan andere zones verkennen. We komen aan in een prachtige baai waar het water bijna transparant is. Er zijn veel vogels maar geen herten of zeehonden die verschijnen, wat in deze tijd van het jaar niet normaal is. Het is nog steeds erg koud en Alain heeft een “extreme kou” pak voor me meegebracht omdat het de vorige dagen echt zwaar voor me was. In mijn felgele pak lijk ik op een Michelin-mannetje dat bij de wegenwacht werkt, maar goed, het is geen modeshow, belachelijk zijn is niet dodelijk, kou wel! Vorig jaar rond deze tijd liepen we meestal in korte broek en T-shirt en Steve was zelfs gaan zwemmen!

Ik vang bijna 3 snoeken in een uur, niet groot, maar tenminste vis, Alain en Patrick vangen er ook 1, en hetzelfde voor de andere boot. De hele dag zijn we naar geweldige zones gegaan die hadden moeten opleveren, het rook naar snoek op honderd meter, mooie rietvelden, rotsen, structuren die normaal erg in de smaak vallen bij snoek, maar toch niets, of bijna niets. Ze houden hun mond dicht en al onze inspanningen worden niet beloond. Aan het eind van de avond vang ik nog een vis, maar niets bijzonders. Bij terugkomst ben ik toch de minst ongelukkige met mijn 4 vissen. We hebben nog 2 visdagen, we moeten volhouden tot het einde en hopen dat het weer eindelijk verandert.

Dag 5: De baai van de hoop

 Vanmorgen vorm ik een team met Fifi terwijl JM en Patrick met Alain gaan. We vertrekken naar de verre gebieden om de verloren snoeken te zoeken, 1 uur heen en dezelfde tijd terug, zonder de vele ritten tussen de visstekken mee te rekenen, dat is heel wat varen. We beginnen bij de beroemde baai waar we 2 dagen geleden wat snoeken hadden gevangen. Fifi besluit te beginnen met spinner (een zeer luidruchtig kunstaas met bladen en een zacht aas dat vooral makkelijk door rietvelden gaat zonder te blijven haken), we moeten onze aas binnenhalen zodra ze het water raken omdat er lager grote waterplanten zijn die bijna al ons aas vasthouden, dus moeten we ze maximaal 50 cm onder het oppervlak laten zwemmen. Fifi vangt een snoekfestival met het weektotaal van 9 snoeken. Ik vang er maar één met een zeer grote spinner gekocht op de visbeurs in Cagnes sur Mer bij CD LEURRE, een maker van handgemaakte kunstaas die prachtige dingen maakt, ik wilde echt een snoek vangen met deze “dubbele” grote spinner. Ik vang er maar één, maar het is een van de grootste van de 10 die we aan boord vingen. De andere boot vangt ook wat snoeken, maar niet meer en vooral geen grote. We gaan van baai naar baai en van eiland naar eiland, maar er gebeurt niets, de moraal is goed, maar het is moeilijk om de hele dag te blijven werpen in de kou als er weinig gebeurt.

 

Om 17 uur beginnen we aan de terugweg, om 18 uur bij de steiger van het huis geven Patrick, JM en Alain het op, maar Fifi en ik besluiten de avond te verlengen en gaan de plekken rond het huis verkennen. We varen kleine baaien binnen omringd door huizen, waarvan sommige erg luxe zijn, we raken niet uitgekeken op het vissen op deze toch wel prachtige plekken.

Bij onze aankomst in een klein, ondiep kanaal om een baai te bereiken, zien we een mooie snoek op de bodem liggen. We gooien minstens 4 of 5 keer ons aas voor zijn bek zonder resultaat… We begrijpen dan dat dit waarschijnlijk de hele reis zo is geweest: de vissen zijn er, maar ze hebben geen honger, het is koud, ze willen paaien of zich voortplanten en alles staat stil totdat de warmte terugkomt. De meeste snoeken die we vingen waren klein en waarschijnlijk mannetjes zonder eitjes die opportunistisch waren toen ze een prooi zagen.

Na nog 1,5 uur vissen komen we rond 20.30 uur thuis aan. We hebben nog maar één dag over om te vissen en misschien eindelijk een meter-snoek te vangen.

Dag 6: Nog één voor de weg

De teams veranderen weer, ik ga met JM en Alain terwijl Patrick en Fifi op de andere boot zitten. Vandaag gaan we terug naar de plek waar we de eerste twee dagen niets vingen. Alain moedigt ons aan om met jerkbait in de baaien te vissen.

Ik heb niets te vertellen, we hebben de hele dag aas geslagen zonder resultaat behalve een brasem gevangen door Jean Marc aan de rughaak. Die gaf hem een geweldige run en voordat we hem bij de boot zagen, waren we zeker dat we onze eerste grote snoek hadden, maar niets…

We komen Poolse vissersboten tegen, ook zij vangen niets…

Uiteindelijk, op het allerlaatste moment van de dag, vangen Jean Marc, Alain en ik elk onze snoek met de jerkbait in de baai bij het kasteel, een enorm landgoed gekocht door een Zweedse miljardair die er een paleis van heeft gemaakt maar er nooit is.

We gaan opgelucht naar huis omdat we de nul hebben vermeden op onze laatste dag, we hebben niet opgegeven maar zijn toch bitter. We betreuren het slechte weer, we betreuren dat we op deze data zijn vertrokken, die soms heel goed kunnen zijn. Persoonlijk heb ik in de week 6 snoeken gevangen, een belachelijke score voor een land als Zweden. Uiteindelijk had ik hetzelfde kunnen doen door thuis te blijven in Saint Cassien…

Natuurlijk is het vissen, natuurlijk beheersen we niet alles en gelukkig maar. Het feit dat we vaak moeilijkheden hebben, maakt het succes des te zoeter. Als het niet moeilijk was, konden we de momenten van succes en euforie die soms komen als je op het juiste moment op de juiste plaats bent met de juiste techniek en het juiste aas niet waarderen. Ik heb toch het geluk gehad om deze Baltische zee te bevissen en ik zal er ooit terugkeren, hopelijk met meer succes.

Mijn volgende grote visavontuur is in november in Madagaskar, deze keer op zee om het op te nemen tegen GT-carangiden, jacks, hondentandtonijnen en andere grouper. Ik hoop dat ik deze keer meer succes zal hebben.

 

Geef een reactie