We hebben deze reis al meer dan anderhalf jaar van tevoren geboekt: onze bestemming? MADAGASKAR, het mekka voor sportvissers. Dit eiland in de Indische Oceaan heeft een oppervlakte van 587.000 m², wat het het vijfde grootste eiland ter wereld maakt. Net als zijn kleinere zussen: La Réunion, Mauritius, de Seychellen, Mayotte of de Comoren, wordt “Mada” gescheiden van het Afrikaanse continent door het Mozambique-kanaal. Al deze namen doen dromen, maar we gaan niet voor het turquoise water en de fijne zandstranden, wat we zoeken zijn de grote vissen! Om ze te bestrijden zal ik niet alleen zijn, hier is het team dat me vergezelt:
• Mijn broer Virgile, zoetwatervisser en liefhebber van street fishing in Parijs (arme Niçois in ballingschap), zijn grootste vis tot nu toe was een snoekbaars van 3,5 kilo gevangen in de Seine. In Mada zal hij waarschijnlijk zijn record bij elke worp verbreken en ik kijk er nu al naar uit om hem deze mooie vissen te zien bestrijden, ik geef hem al een jaar instructies, hij is erg enthousiast, ik kan niet wachten om hem aan het werk te zien.
• Odin, mijn bootpartner, hij is 24 jaar oud maar heeft de hele wereld rondgereisd, hij is een zeer vindingrijke avonturier en als ik met een lotgenoot op een onbewoond eiland zou moeten vertrekken, zou ik hem kiezen, hij kan alles aan. Zoetwatervisser sinds zijn jeugd, ik heb hem de afgelopen 2 jaar bijna alles geleerd wat ik weet over zeevissen, maar hoe dan ook doet hij het altijd op zijn eigen Robinson-manier en het werkt… Hij heeft al veel rode tonijnen uit de Middellandse Zee bestreden, maar ook voor hem is dit de eerste ervaring van een 100% tropische visreis.
• De twee broers Rémi en Yan, twee vrienden uit Nice, ervaren zeevissers die al over de hele wereld hebben gevist en voor hen is het de derde keer in Madagascar. Yan is net zo gepassioneerd als ik, we kunnen uren praten over kunstaas, materiaal en vissen, Rémi geeft er niets om, hij wil gewoon vissen en een goede tijd op zee hebben, maar zodra hij een hengel in zijn hand heeft, lijkt hij bezeten en krijgt het een bijna spirituele dimensie met de vis die hij “voelt” rond zijn jig draaien.
• Onze zesde kompaan is Philippe, de neef van mijn moeder, hij is gek op alle soorten vissen, of het nu met de vlieg is, in zoet water of op zee, want hij heeft meerdere keren in de Caraïben en de Bijagos in Guinee-Bissau gevist. Een grote reiziger sinds zijn jeugd, hij kent Afrika heel goed en zijn ervaring heeft ons goed van pas gekomen (vooral Virgile, zoals je later zult zien). Mijn grootvader Jacques, die mij als kind heeft geïntroduceerd in het vissen, is hem erg dierbaar en heeft hem zijn eerste hengel gegeven, wat deze reis tot een familiezaak maakt. Mijn lieve opa, ik draag dit visverhaal aan jou op.
We kennen onze bestemming, maar we moeten nog de organisatie zoeken die ons zal begeleiden. Ik was al overtuigd door de nieuwe organisatie van Alain Soulet “Nirvana Fishing” die een reizende viservaring aanbiedt met als basis een catamaran. Alain is al 10 jaar gids in Madagascar via zijn andere bekende organisatie: “Tropical Fishing” die een vislodge aanbiedt in de Mitsio-archipel. Rémi en Yan kennen hem omdat ze al met hem hebben gevist en ze keuren deze keuze meteen goed. Alain biedt verschillende visprogramma’s aan, wij kiezen voor het “grote zuiden van Nosy Bé” dat vertrekt van Nosy Bé naar de Radama-archipel, Nosy Lava, de baai van Narinda en dan Majunga.

Na enkele gesprekken met Alain boeken we data in april, maar zes maanden later zijn we uiteindelijk genoodzaakt te verplaatsen naar november. We wilden oorspronkelijk 7 dagen vissen en in totaal 10 dagen nemen om pauzes te nemen voor en tijdens het verblijf, maar ieders agenda dwingt ons te vertrekken van 20 tot 28 met 6 visdagen, het wordt dus een snelle heen- en terugreis, we zullen geen toerisme doen. De Niçois (Odin, Yan, Rémi en ikzelf) vertrekken vanuit Milaan met een rechtstreekse vlucht van Méridiana (Air Italia low cost) naar Nosy Bé. De Parijzenaars (Virgile en Philippe) moeten een tussenstop maken in Saint Denis de la Réunion.
Na maanden van voorbereiding heb ik al het benodigde materiaal, tussen de visbeurs in Cagnes sur Mer, internet, leboncoin en mijn Niçoise detailhandelaar “Le Loup de mer” heb ik alles wat ik nodig heb. De lijst met materiaal aanbevolen door Alain is een grote hulp, maar op dit gebied ben ik niet te stoppen en met mij is het beter om een volledige lijst te hebben… ik zit al snel met veel te veel kunstaas en ik neem 6 hengels mee in mijn koker. Ik ben overbeladen en moet mijn bagage (een koffer en een grote rugzak) tot op de gram wegen voordat ik mijn overtollige spullen aan Odin geef, die toch maar met één tas vertrekt.
Mijn broer en Odin zullen zich hier niet druk om maken, want Alain biedt ter plaatse materiaalverhuur aan voor zeer redelijke prijzen, maar ik kan me niet voorstellen te vissen zonder mijn eigen materiaal.
Ik neem dus mee (niet-vissers, sla deze stap over):
– Een 100 lbs popping hengel, Zenaq Fookeeto 80-10, uitgerust met een Stella 14.000
– Een 65 lbs popping hengel Yakutsu Tavarua, uitgerust met een Stella 8000
– Een 45 lbs stick hengel Palms Gaia 85, uitgerust met een Daiwa 4500 die ik van Alain heb gehuurd.
– Een 100 lbs jigging hengel Custom Blanck Rainshadow, (BamBoo Rods), die ik Super Mario heb genoemd ter ere van Mario Balotelli (ik weet het, ik ben een beetje gek) uitgerust met een Stella 20.000, het is een krachtmonster in rood en zwart.
– Een 60 lbs jigging hengel “Truscend” uitgeleend door Le Loup de Mer die ik zal uitrusten met mijn Stella 8000.
– Een 20 lbs slow jig hengel “Truscend” casting die ik niet eens heb gebruikt gezien de kracht van de Malagassische vissen.
Ik heb ook een twintigtal poppers, een twintigtal stickbaits en 30 jigs… veel te veel, twee derde zal het water niet eens zien. Volgende keer beloofd ik me te beperken tot 6 poppers, 4 sticks en 20 jigs (kruis van hout, kruis van ijzer, bla bla bla…)


De grote dag is eindelijk aangebroken, het is 20 november, we verzamelen bij mij thuis en vertrekken met één auto naar Milaan en de luchthaven Malpensa, de vlucht is ’s nachts met vertrek om 23:40 en aankomst gepland de volgende dag om 10:40 lokale tijd (2 uur tijdsverschil met ons). Na een goede Italiaanse pizza op de luchthaven, hebben we het geluk een relatief lege vlucht te hebben en Odin en ik krijgen elk 4 stoelen om te proberen te slapen, de twee broers 2 stoelen elk, maar dat lijkt hen te bevallen. Hoe dan ook, ik heb niet geslapen… oké… 1,5 uur in stukjes van 20 minuten.

Bij aankomst, ondanks een korte onweersperiode, is het een Afrikaanse hitte, normaal, we trekken onze korte broek aan en beginnen in de rij te staan voor de toegang tot het land. Zodra we aankomen is er een sticker over de pest. Oh ja, ik heb het nog niet gezegd, er is een pestepidemie in Mada, deze is endemisch en heeft dit jaar 1000 doden veroorzaakt, maar niets in het noorden van het land waar wij zijn. Het klinkt eng zo gezegd, maar de griep veroorzaakt bij ons elk jaar meer dan 15.000 doden en de ongelukkigen die aan de pest in Mada sterven zijn extreem arme mensen die geen medische zorg krijgen.


Kortom, na 1 uur wachten om zijn visum te valideren en nog eens 45 minuten wachten op zijn bagage, kom ik aan bij de douane die zegt dat het sneller zou gaan als ik een kleine fooi geef. Ik heb al twee keer geweigerd en nu heb ik er genoeg van en geef ik tien euro om te voorkomen dat ik al mijn tassen moet uitpakken waarin ik elke molen en hengel in bubbeltjesplastic heb verpakt… Alain verwelkomt ons met een glimlach, de chauffeur laadt al onze spullen in en we vertrekken naar Nosy Bé, 35 minuten rijden.
We komen aan bij een restaurant aan het strand waar Alain ons heeft uitgenodigd, we leggen onze spullen neer en gaan aan tafel. Hier geen rundvlees, alleen zebu! Ik wil dat absoluut proeven omdat we toch een week lang vis gaan eten, dus ik ga voor een zebu-filet met peper. We smullen en zien een van de twee motorboten aankomen, het zijn op deze prachtige vissersboten dat we de hele week zullen werken, 10 meter lange boten met twee Suzuki 250 pk motoren. We maken kennis met Jean Claude, de schipper, en Blacky, zijn matroos, twee Malagassiërs die dit werk al 10 jaar doen. We gaan met hen mee om de catamaran te bereiken die 1,5 uur varen is. Alain zal ons later vergezellen met Virgile en Philippe.


Na een uur varen gaat Jean Claude’s telefoon, hij neemt op en zegt: “Wie is César?” Als ik hem een teken geef, geeft hij me de telefoon en geeft me zijn mobiel. “César, dit is Alain, er is een probleem met je broer, hij wordt het land uitgezet omdat zijn paspoort binnen minder dan 6 maanden verloopt.” Ik ben sprakeloos, stamelde wat woorden, hij onderbreekt me: “Wacht, ik heb je neef aan de lijn, ik bel je terug.” Ik vertel het nieuws aan de anderen en het moet gezegd worden, dat heeft onze moed snel gebroken. We gaan door, na 20 minuten bel ik Alain terug die zegt dat hij geen nieuws heeft, niets kan doen, dat de koffer van mijn broer al in het terugvluchtvliegtuig zit en dat hij niet weet wat er aan de hand is. Ik denk dat het niet mogelijk is, iedereen vroeg me geld bij aankomst en nu kunnen we dit paspoortprobleem dat binnen 6 maanden verloopt niet oplossen?! We komen aan bij de catamaran waar de bemanning ons verwelkomt: kapitein Ali, zijn tweede Serge, de kok Laurène en haar assistent Bruno. Probleem is dat we geen bereik meer hebben en dus geen nieuws van mijn broer, Blacky en Jean Claude vragen ons het materiaal uit te pakken omdat ze onze onderlijnen willen monteren. Ik voer het uit als een robot, maar ik heb er geen hoofd meer voor, ik ben bezorgd en de anderen ook. Het is donker, het is 19 uur en ik vraag Jean Claude om iets verder te varen om signaal te vinden om Alain te bellen, ik wil weten wat er aan de hand is. Hij zegt dat we de satelliettelefoon kunnen gebruiken, we proberen het maar Alain gaat op voicemail. Om 19:45 zegt Blacky dat de andere boot aankomt, we zien de lichten aan bakboord en stuurboord in de verte. We gaan allemaal naar achteren op de catamaran, na 10 minuten is de boot 30 meter van de catamaran en komt langzaam dichterbij. Ik roep: “Bouli, ben je daar?” Mijn broer antwoordt: “Natuurlijk ben ik daar.” Oef… dat is een opluchting voor iedereen, zelfs de bemanning is blij, Philippe mijn neef zegt: “Hij heeft ons goed laten schrikken, maar hij is er!” We ontvangen hen met een goed glas rum dat we tot dan toe hadden geweigerd, maar nu kunnen de festiviteiten eindelijk beginnen. We vragen hem zijn verhaal te doen, het is een avontuur waardig een film. Eerst werd hij in Saint Denis door de politie tegengehouden omdat hij “J-geviseerd” was vanwege een oud probleem met een rijbewijs dat 3 jaar geleden 2 maanden was ingetrokken wegens te hard rijden. Na veel uitleg lieten ze hem gaan, maar bij aankomst in Madagaskar zegt een agent tegen mijn broer dat zijn paspoort binnen minder dan zes maanden verloopt en dat hij daarom het land niet in mag. Mijn neef probeert te onderhandelen, maar ze troffen de enige onomkoopbare agent op de luchthaven. Onbewogen stuurt hij Virgile’s bagage terug in het terugvluchtvliegtuig. Mijn broer trekt het uit, praat met iedereen, rolt over de grond, smeekt, bidt, doet alles om tijd te winnen en als hij bij de instapdeur komt, zegt de beveiliging dat het vliegtuig is vertrokken. Als Virgile terugkomt is de politiechef erg boos en bezorgd, hij zegt dat het op zijn bord zal vallen, dat hij niet weet in welke problemen mijn broer hem heeft gebracht enzovoort… Ze zeggen dat ze over zijn lot zullen nadenken en na 30 minuten overleg brengen ze mijn broer en neef in een kamer. Ze zeggen dat ze hem ofwel 3 dagen in de gevangenis zetten tot het volgende vliegtuig, of dat ze een regeling treffen. Mijn neef, die ervaring heeft met Afrika, vraagt om een één-op-één gesprek met de chef en regelt de zaak… De chef laat mijn broer een document tekenen en neemt zijn paspoort in beslag dat hij op de dag van vertrek over acht dagen moet ophalen. Bij de minste misstap is het gevangenis! We zijn nog niet eens begonnen aan onze reis en het is al een film! Goed, mijn broer is er, maar zijn koffer is naar Réunion teruggestuurd. De stewardess van Air Austral liet hem een toilettas met een pyjama, een T-shirt en een tandenborstel achter. Voor de rest moet hij op mij rekenen, misschien had ik toch te veel materiaal meegenomen? Gelukkig geeft Alain hem ook wat viskleding.
We installeren ons in onze hutten, de twee broersgroepen slapen in de grootste hutten aan de voorkant van de boot, Odin en Philippe in de achterhutten, Alain en de vier bemanningsleden van de catamaran in de salon en verspreid, terwijl Bertin, de matroos van Alain, Jean Claude en Blacky op de vissersboten slapen. Het is niet erg comfortabel, maar we zijn niet gekomen om te zonnebaden, we hebben warm water, douches en de bemanning zorgt goed voor ons, we gaan niet klagen…
We gaan aan tafel en hier moet ik echt mijn hoed afnemen voor Laurène, de Malagassische kokkin die ons ’s ochtends, ’s middags en ’s avonds heeft verwend. Elke ochtend bij het ontbijt pannenkoeken, gebakken eieren, broodjes, vruchtensappen, vers fruit enzovoort.
’s Middags op de boten in tupperware, voorgerechten, hoofdgerechten, desserts, allemaal heerlijk en ’s avonds was het gewoonweg geweldig, aperitieven met carpaccio van enkele vissen die we gevangen hadden, en echt verfijnde gerechten voor een kleine bootkeuken. Ik heb waarschijnlijk de beste chocolademousse van mijn leven gegeten en het is mijn lievelingsdessert! Het geheim? Cumbawa! Een exotische limoen die ik al kende, maar niet in deze omstandigheden. Nogmaals bedankt Laurène (ik schaam me een beetje voor de foto’s die dit niet goed weergeven)!



Dag 1, de warming-up:
Goed, laten we gaan vissen! Alain maakt ons om 6 uur wakker, ik ben kapot, ik heb maar 2 uur geslapen door de hitte en mijn broer van 1,90 m die beweegt en snurkt, tussen het vliegtuig en dit ben ik niet in topvorm, maar de adrenaline van het vissen die komen gaat, geeft me energie. We splitsen ons in 2 teams, ik ga met mijn broer en neef op de boot van Alain terwijl Odin en de andere twee broers met Jean Claude meegaan. Op de boot maken we kennis met Bertin, de matroos van Alain. Deze Malagassische man is gewoonweg geweldig, hij lacht constant en laat elke 5 minuten een explosieve lach horen om alles en niets, het is een plezier om met hem te vissen.

Virgile en Philippe openen de dans met een dubbele vangst van carangide met een popper terwijl ik een grote tonijn vang. Ik vang mijn eerste grouper met een jig, daarna een mooie orphie, een green job fish (ook wel “kipvis” genoemd), een carangide met grote ogen.
We vangen met z’n drieën ongeveer vijftien vissen op de boot. Ik mis een mooie carangide bij het aanslaan en Virgile heeft een episch gevecht waarbij ik hem moet helpen met een niet-geïdentificeerde vis, lijnbreuk, we zijn een beetje teleurgesteld maar het is pas de eerste dag en Virgile heeft vandaag zijn visrecord al vijf keer verbroken.
Het visgebied is enorm en ik ben erg verrast omdat we vrij ver uit de kust vissen, maar het is niet erg diep (tussen 10 en 40 meter).









Dag 2, het voorgerecht:
Odin wisselt van boot met Philippe die met Rémi en Yan meegaat. De 2 vissersboten liggen nog steeds vast aan de catamaran en Odin ziet remora’s (zuigvissen) onder de romp hangen. Hij pakt een hengel met een bonito-lepel en boem, hij vangt er een terwijl hij zijn tanden aan het poetsen is, Alain en Bertin lachen, ze hadden nooit gedacht dat je dat zo kon doen. Niemand had eraan gedacht, alleen Odin kan zoiets doen.
We vertrekken en Virgile begint de strijd met een prachtige Maori snapper en een Babone grouper, we vangen nogal wat soorten: Cane snuit, verliefde amberjack, gestippelde grouper, barracuda’s en enkele jackvissen. In totaal een vijftiental vissen met z’n drieën en hetzelfde voor het andere team, waarbij ze afwisselen tussen popper (oppervlakte aas) en jig (verticaal vissen).












Dag 3, het kleine plusje in mindering:
Dit keer gaan Rémi en Yan mee met Virgile op de boot van Alain en Bertin, terwijl Odin en ik Philippe op de boot van Jean Claude en Blacky opzoeken. We proberen elke dag de teams te wisselen omdat het gezelliger is. Elke ochtend is het een wedstrijd per boot en we overtreffen elkaar in vriendelijkheid met “goede vangst” en “moge de beste winnen”. Ik gebruik dit verslag om jullie, niet-vissers, te vragen te stoppen met “goede vangst” te wensen, dat brengt ongeluk en elke keer als het uit jullie mond komt, doet het mensen tanden knarsen. Persoonlijk ben ik niet bijgelovig, maar voor sommige vissers verpest je hun dag!
Het was een mooie dag met drie gebeurtenissen. De eerste gebeurde op de andere boot waar Rémi een enorme Marlijn (ongeveer 150 kilo) brak, hij ving hem met een jig op 40 meter diepte, maar de marlijn brak de lijn na een derde sprong.
Op onze boot sneed een Thazard het assist haakje van Odin’s popper door voordat een enorme hondentandtonijn (TDC) aanviel, slecht gehaakt of slecht gehaakt, de TDC loste. Ik had het geluk een prachtige zeilvis te zien die mijn aas 20 meter volgde tot aan de boot, maar ik kreeg hem niet te pakken ondanks mijn “stop and go” en veranderende animatie, waarschijnlijk had ik moeten versnellen maar mijn gebrek aan ervaring speelde me parten. Jammer, want met deze drie vissen had ons team een gewone dag in een uitzonderlijke dag veranderd. Dat is vissen, misschien hebben we de volgende keer meer geluk. Eén ding is zeker, er zijn echt mooie vissen en onze gidsen brachten ons naar de juiste plek.
We hadden toch het genoegen een mooie vangst te doen met gele tonijnen gevangen met de popper die direct op de boot in sashimi werden verwerkt, mooie jackvissen, een mooie thazard gevangen door Philippe, 2 kleine haaien en grouper. We probeerden zelfs een beetje een “haute couture” bonito montage van Blacky te slepen om een marlijn of zeilvissen te proberen, maar zonder succes. ’s Avonds kwamen we aan in de baai van Narinda, het is prachtig, we visten tussen de baobabs en deelden dit moment met lokale vissers die in zeil- en roeiboten van een andere tijd zaten. We gaven ze wat vis om hun dagelijks leven te verbeteren en Virgile verbrak alle records van de dag met drie prachtige carrangues ignobilis (grote kop jackvissen), waarvan twee meer dan 20 kilo wogen, gevangen met de Nomad Stickbait in heel ondiep water. Hij is de beginner van de groep en hij geeft ons een pak slaag, de onschuldigen met volle handen…
Deze dag was rijk aan emoties met de bezoek van 3 enorme walvishaaien, dolfijnen, schildpadden en roggen, geen foto’s want we waren meer toeschouwers dan iets anders…























Dag 4, meer schrik dan schade:
We wisselen de teams, ik ben met Yan en Virgile terwijl Philippe, Odin en Rémi op Alain’s boot zitten. We beginnen te poppen aan de voet van de baobabs en ik krijg een grote aanval aan het oppervlak, het is een mooie kleine rode karper, nauwelijks teruggezet in het water horen we geschreeuw van een klein lokaal vissersbootje, de vissers waarschuwen ons dat er een jacht op carangue is, ze zijn te ver weg om erheen te gaan maar laten ons profiteren van hun ontdekking. We zeggen tegen elkaar dat als we er een vangen, we de vis aan hen zullen geven. We gaan naar de jacht en gooien onze kunstaas uit, niemand bijt, we rennen achter de vissen aan en wisselen van kunstaas, we begrijpen niet waarom ze niet bijten en proberen elk 5 of 6 verschillende kunstaasjes, popper, stickbait, pressbait, lepel, alles komt voorbij zonder succes totdat ik het fatale wapen tevoorschijn haal! De Nissart pop die me overal vergezelt, gemaakt door Olivier Bensa, een maker uit Nice, een kleine rode en zwarte popper met de adelaar van Nice, hij is van hout en 10 cm lang wat relatief klein is maar hij popt heel goed, hij gaat overal mee naartoe en bij de eerste worp is het aanval! Net omhoog gehaald roepen de andere lokale vissers me toe: “Eh Waza, geef me je vis Waza”, zoals je begrijpt zijn Waza de blanken, voor de blanken zijn het de “Wazettes”. Maar beloofd is beloofd, we gaan terug om de vis te geven aan de vissers op het zeilbootje die ons hadden gewaarschuwd.



We gaan uiteindelijk naar open zee en Yan vangt een mooie Carangue met de popper maar het is drama. Blacky, die al onze vissen laat ontsnappen, prikt per ongeluk de assist haak in zijn arm, de haak is enorm en zit stevig vast! We besluiten naar de andere boot te gaan, Alain neemt het heft in handen en geeft Blacky een pijnstillerinjectie, we kunnen de haak niet verwijderen, we vinden het te riskant omdat hij echt diep zit.

Bertin, die de omgeving goed kent, zegt dat er een dorpje op een eilandje vlakbij is, we besluiten allemaal daarheen te gaan om een dokter te vinden. Blacky maakt het goed, hij is een reus en klaagt niet, maar we moeten dat ding eruit halen! Wanneer we op het eiland aankomen zijn er 2-3 hutten en een paar vissers, ze zeggen dat er een dokter is op 2 km lopen, wij blijven met Jean Claude op het strand terwijl Bertin en Alain Blacky begeleiden. We hebben al 4 dagen geen vaste grond onder onze voeten gehad en dat doet goed. We moeten erg voorzichtig zijn omdat het tij daalt en we regelmatig de boten moeten verplaatsen, uiteindelijk nemen Odin en Virgile een boot en Jean Claude de andere, we kunnen niet langer voor anker blijven want dan lopen we het risico lang vast te zitten. Ik blijf op het strand met Rémi, Yan en Philippe terwijl we op de anderen wachten. We praten wat met de lokale bevolking en ik vind een prachtig zelfgemaakt houten en lood kunstaasje, Philippe probeerde het te ruilen tegen 2 splinternieuwe kunstaasjes van ons maar zonder succes, ze waren gehecht aan dat kunstaasje dat hen waarschijnlijk vaak te eten heeft gegeven.



Na anderhalf uur zijn ze terug, Blacky heeft een grote oranje verband, hij lacht breed en heeft zelfs een kus van de dokter gekregen wat onze Bertin aan het lachen maakt. Alain heeft alles gefilmd, hij had het slimme idee om een kopie van de haak mee te nemen zodat de dokter goed begrijpt hoe het gemaakt is en zijn tang om de weerhaak plat te drukken. Het zijn maar kleine details maar ze maken het verschil. Alain heeft deze moeilijke situatie echt goed aangepakt.


We lopen 400 meter door het water tot aan onze taille om bij de boten te komen die iets verder uit de kust liggen. We besluiten te lunchen en weer te gaan vissen, uiteindelijk meer schrik dan schade.

We gaan meteen door met een dubbele vangst, ik vang een GT terwijl Virgile een enorme barracuda vangt, die ondeugd durft zelfs mijn Panamese record te breken. Hij heeft ons niets bespaard! We vangen nog een paar vissen maar het vissen is moeilijk, we beginnen terug te varen naar de catamaran die al aan de terugweg naar Nosy Bé is begonnen, we kruisen de andere boot die op een koraalrif vist. Virgile gooit zijn popper uit en een enorme waterspat spat aan het oppervlak “BOEM” het is een grote GT die Virgile moet bestrijden, op de andere boot is Rémi bezig met een identieke vis, na een gevecht van ongeveer 10 minuten ligt de vis op de boot, we juichen allemaal van vreugde en na een paar foto’s gaat de vis van meer dan 25 kilo terug het water in, Rémi heeft dat geluk niet, zijn vis brak zijn lijn. De zonsondergang is prachtig, wat een dag!







Vanavond slaap ik onder de blote sterrenhemel, de lucht is ongelooflijk, de sterren, de melkweg zijn ongeëvenaard in deze wilde uitgestrektheid.
Dag 5: We hebben alles geprobeerd.
De getijdencoëfficiënten zijn vandaag erg laag en dat zal morgen hetzelfde zijn, we weten dat het vanaf nu moeilijker zal worden maar we zijn in robotmodus en geven niet op. Odin heeft van plaats geruild met Yan en we moeten wachten tot 11 uur, dat is 4 uur vissen, om onze eerste vissen te vangen, gelukkig is het een periode van euforie en we vangen in 2 uur al onze vangst van de dag, allemaal met jig, dat wordt leuk want we vangen dubbele, driedubbele en zelfs viervoudige vangsten met hulp van Jean Claude, Blauwe Carangiden, GT, Sériole en Grouper worden aan boord gebracht en zonder problemen teruggezet. Ik verlies 3 jigs door de barracuda met scherpe tanden die onze lijnen bij het afdalen doorsnijden, uiteindelijk vang ik mijn mooiste GT van de reis, geschat tussen 18 en 20 kilo, ik heb mijn doel van meer dan 25 kg niet gehaald. Jammer, dat is voor de volgende keer. We proberen een paar kleine vissen als levend aas te gebruiken (kleine barracuda’s en driepuntscarangiden) maar ondanks onze vasthoudendheid voelen we dat ze niet meer zullen bijten, de euforieperiode is voorbij, Virgile breekt aan het eind van de dag op een carangide met een popper en dat is alles… De anderen hadden dezelfde moeilijkheden als wij maar wisten toch hun slag te slaan met 2 grote grouper van 30 en 40 kilo gevangen met jig en aas.



















Dag 6: de allerlaatste, het grandioze slot
Deze keer vorm ik een team met Rémi en Yan op Alain’s boot. De dag zal kort zijn omdat we vandaag terugkeren naar Nosy Bé en er 2 uur varen is om terug te komen. We zijn vastbesloten om op deze laatste dag een grote vis te vangen. Na een paar poppogingen en een vijfpuntscarangide gevangen door ondergetekende, gaan we naar dieptes van 80 meter om te proberen een TDC, een grote GT of een grote grouper met jig te vangen. Om de beurt krijgen we alle drie een grote uitbarsting gevolgd door een breuk, Alain legt ons uit dat sommige grouper hier meer dan 250 kilo kunnen wegen en als er per ongeluk een holte in de buurt is, is het onmogelijk ze te stoppen en zodra ze erin zijn, slijt de lijn op de rots en breekt uiteindelijk. Na 2 uur jiggen beginnen we echt moe te worden want jiggen op 80 meter diepte met zwaar materiaal en jigs van 250 gram is echt geen pretje, maar zonder dat is het onmogelijk de kans te krijgen een monster uit de diepte te halen. Rémi is als bezeten en schreeuwt terwijl hij jigt “ik voel dat hij er is, hij draait om me heen” en het lijkt erop dat de methode Coué werkt want na 15 minuten incantatie is het vertrek, de vis neemt minstens 100 meter lijn maar we zijn nu ver weg van de onderwaterkliffen en de kans dat de vis een holte vindt is klein. Alain bestuurt de boot om ons zoveel mogelijk in open water te brengen en we moeten alleen oppassen dat we tijdens het gevecht de hengel niet te hoog tillen om te voorkomen dat er te veel spanning op de lijn komt en breuk te vermijden. We hebben besloten niet meer aan de slip van de molen te draaien omdat dat de beste manier is om te breken. Na 10 minuten gevecht vraagt Rémi om afgelost te worden en Yan neemt het over, daarna ik, na 35 minuten gevecht twijfelen we tussen een gigantische grouper of een grote haai. Alain vertelt dat hij al eens een gevecht van 6 uur met een marlijn heeft gezien, we zijn niet gerust! We worden steeds vermoeider, de vis maakt grote uitbarstingen en haalt in 10 seconden terug wat we in 1 minuut hebben gewonnen, Bertin noemt ons watjes en zegt dat hij zo’n vis alleen zonder problemen omhoog haalt (gevolgd door een bulderlach), het ergste is dat het mogelijk is, we hebben hem zien poppen en het is een onvermoeibare furie… Uiteindelijk, na 50 minuten gevecht en minstens 10 wissels tussen ons, zien we een grote witte vlek omhoog komen, ik zeg: “het is een haai”, Bertin zegt “een rog”, uiteindelijk is het een enorme witpunthaai van 3 meter en geschat op 250 kilo door Alain die bij de boot komt. We voelen ons echt klein naast deze vis, degene die je nachtmerries achtervolgt, Yan zegt tegen Bertin “Oh Bertin, haal mijn jig binnen” en hij antwoordt lachend “nee nee, hier stoppen we”, geen sprake van om zijn handen daar in te steken. We bevrijden de haai die rustig terug naar de diepte zwemt, we zijn uitgeput en gelukkig, wat een prachtig slot voor deze geweldige reis.












We gaan onze laatste nacht doorbrengen in Nosy Bé met een echte douche, airconditioning, een groot matras en vasteland. Een laatste Zébu burger en de volgende dag, na het kopen van peper, vanille en ilang ilang, nemen we een taxi naar de luchthaven.
Vaarwel Mada, we komen terug.
Op de luchthaven kom ik een groep Italianen en een groep Russen tegen, ze zeggen dat ze niet tevreden zijn over hun visvakantie, dat het erg moeilijk was, we horen ook een Fransman klagen “het was beter bij de Bijagos!”, kortom we zijn er uiteindelijk goed vanaf gekomen, het was geen euforie maar we hebben toch een mooie variëteit aan vis gevangen
De terugreis is lang, heel lang, we zijn allemaal blij om naar huis te gaan maar we weten dat we na onze 10 uur durende vlucht nog 3,5 uur met de auto moeten rijden.
Ik kan niet wachten om het gezicht van mijn dochter Mila te zien wanneer ik haar een barracudatand geef die oom heeft gevangen! Misschien komt ze een van deze dagen met me mee, maar ondertussen denk ik al aan mijn volgende visreis, er zijn zoveel plekken waar ik van droom om naartoe te gaan, Colombia, Brazilië, Costa Rica, Mexico, Noorwegen, Canada, Australië, Malediven, zoetwater of zoutwater, zolang er maar vissen te vangen zijn, kun je op mij rekenen om mijn visverhalen te vertellen.
Vissend Uw
En hier is een kort filmpje van de hengel “Super Mario” in actie:
