Gelukkig wie, zoals Odysseus, een mooie reis heeft gemaakt.
Verblijf PANAMA in Santa Catalina en Boca Chica november 2014.
Intro:
Het was in gesprek met Hervé alias “De coach”, die me 3 jaar geleden begon te leren vissen op zee, dat ik besloot een visreis te organiseren Exo. Al snel was een andere vriend Philippe alias “Fifi”, die al meerdere visreizen achter de rug heeft, bereid ons te vergezellen. Eric, de oude vriend van de coach, maakt het trio compleet om het duivelse kwartet te vormen.
Hier zijn de voorstellen:
César 35 jaar Alias “de Secretaris” (ik):
Dit is mijn eerste 100% visverblijf in Exo, ik heb al wat gevist in de Dominicaanse Republiek en op Sint Maarten, maar het is echt de eerste keer dat ik zo lang ga vissen ver van mijn basis: Nice.
Ik ben de beginner van de groep, ik vis pas serieus op zee met mijn boot sinds 3 jaar (minimaal één keer per week).
Ik heb alles van A tot Z georganiseerd, vooraf en ter plaatse. Ik heb veel gereisd voor mijn werk, maar vooral ben ik de enige die een beetje Spaans spreekt, mijn bijnaam is dus al gevonden, het wordt “de Secretaris”. Ik had liever de baas, de voorzitter of de manager gehad, maar goed… Bijnamen kies je niet!
Hervé 41 jaar Alias “De Coach”
De coach vist al sinds altijd, hij is vooral erg goed in bodemvissen en surfcasting waar hij meerdere wedstrijden heeft gewonnen, hij is nauwkeurig en perfectionistisch, daardoor is hij altijd de laatste (hij controleert alles 10 keer maar vergeet toch altijd iets!) Hij is energiek en heeft altijd een glimlach. Behalve wat Black Bass vissen in Japan is dit zijn eerste 100% visreis.
Erick 36 jaar
Erick is een visser in hart en nieren. Hij vist al sinds hij klein is, in meren, rivieren en zee, hij kan alles en kent veel vistechnieken (hij wordt al jaren gesponsord door Caperlan). Zijn grote specialiteit is levend aas vissen met een downrigger. Hij heeft waarschijnlijk de grootste amberjacks van de 06 gevangen, maar hij is niet het type om foto’s op Facebook te zetten of op forums te surfen. Hij heeft trouwens nergens een account. Ook voor hem is dit zijn eerste visreis, maar aangezien hij al haaien van meer dan 100 kilo heeft gevangen, schrikt hem dat niet af.
Philippe 42 jaar Alias FIFI
Fifi vist al sinds hij kan lopen, zijn grote specialiteit is zoetwatervissen en zijn lievelingsvis is de snoek. Multi-marathonloper en grote sporter, hij was een van de eersten die forel viste in de kloven in canyoning-stijl, Seasons wijdde er ongeveer vijftien jaar geleden een reportage aan. Hij is de meest ervaren van de groep qua visreizen. Hij heeft overal gereisd, meerdere keren naar Madagaskar, Mexico, Seychellen, Canada, Noorwegen, Finland enzovoort… Vooral is hij een encyclopedie, hij kent de Latijnse namen van elke vis en de referentie van elke plug, hengel en molen jaar na jaar…
We zijn allemaal koppels en vaders, dat is voor de introductie!
De Voorbereidingen
Na 2-3 gezellige afspraken met ons vieren, komen we overeen om eind november te gaan (we hebben niet veel keuze gezien ieders agenda) en naar Zuid-Amerika. We twijfelden tussen Madagascar, maar Fifi, die daar al twee keer is geweest, wil liever iets anders zien. De moeilijkheid van deze reis is dat we een budget van 2500€ per persoon hebben, alles inbegrepen (exclusief materiaal). Na een paar e-mails naar viscentra in Panama, Costa Rica en Venezuela, denk ik dat het moeilijk zal zijn. Toch vind ik een organisatie in Santa Catalina, Panama, die 600$ per visdag aanbiedt, voor de rest moeten we zelf zorgen.
De website prijst de visrijke wateren van Coïba aan, de boten zien er goed uit en hoewel de foto’s niet uitzonderlijk zijn qua grootte van de vissen, zijn ze er toch.
Na wat zoeken vind ik een promotie bij Air France voor een retourticket Nice / PARIJS, PARIJS / PANAMA voor 720€! Een 4×4 voor 10 dagen voor 500€.
Een paar klikken later via vergelijkingssites kies ik een hotel dat een huisje aanbiedt voor 4 vissers met een tuin en BBQ om je vis te bereiden, alles voor 110$ per dag. Dat stelt ons gerust dat er vis is daar.
Ik kom net onder de 2500€ totaalbudget uit, inclusief benzine, hotel, eten en extra’s, en zelfs een mooi 4-sterrenhotel bij aankomst in Panama City.
Alles is geregeld, we gaan 10 dagen weg met 6 visdagen. Dat geeft ons wat speelruimte als het weer slecht is (het is het einde van het regenseizoen) of als we willen bezoeken.
DAG J-3: 17 november:
We hebben ieders hengels opgehaald, we gaan allemaal met 2 jighengels en 2 werphengels (één van elk in 50 en 80 LBS). De coach komt bij mij thuis om te helpen met het klaarmaken van de buizen.
Het reisbureau waar we via gingen zei dat we 200€ per buis moesten betalen voor de heenreis en hetzelfde bedrag voor de terugreis.
Uiteindelijk volg ik het advies van Exothonic en voeg ik een extra stuk bagage toe via internet voor 80€.
We durven zelfs de gok aan om onze 2 buizen in bubbeltjesplastic te wikkelen en te plakken zodat we maar één stuk bagage hebben. De gok is geslaagd: 16 hengels in 2 buizen!
Dit is het resultaat:

DAG 1: 20 november 2014, het vertrek!!
We zijn nu al meer dan 6 maanden bezig met de voorbereiding van deze reis, de grote dag is aangebroken, we komen ongeveer allemaal tegelijk aan op de luchthaven van Nice, de glimlach staat al op ieders gezicht en het begint al te lachen.
“Oh verdomme, die andere lijkt wel alsof hij naar een hooggebergte meer gaat”, “Kijk die andere, hij lijkt wel een mode-icoon en hij praat ook nog”, we zijn vertrokken, ik voel dat we lol gaan hebben.
We komen aan bij het bagageafgiftepunt, de buizen gaan erdoor als een brief door de post, de stewardess vertelt ons dat we onze bagage in Panama zullen ophalen en wenst ons veel visplezier (dat begint slecht)…
Aangekomen in Parijs zonder problemen, zien we met vreugde ons bord “Panama”, daar gaan we!!



Na 11 uur vliegen zijn we in Panama City, de douane is succesvol gepasseerd en we halen onze bagage en buizen op, alles is er. We gaan naar de verhuurder om onze auto op te halen en vertrekken richting het hotel in het centrum. Het is 21 uur in Panama maar 3 uur ’s nachts in Frankrijk, we hebben niet geslapen in het vliegtuig en voelen de vermoeidheid. Na een snelle maaltijd in het hotel gaan we allemaal slapen.
DAG 2: 21 november, roadtrip en aankomst in Santa Catalina
Om 6 uur ’s ochtends zitten we al allemaal aan het ontbijt, we hebben 5 uur rijden voor de boeg om Santa Catalina te bereiken en besluiten niet te treuzelen. Panama City is niet zo interessant behalve zijn kanaal, we besluiten op de terugweg de tijd te nemen om te bezoeken als het weer het toelaat.

We zijn behoorlijk verrast door de kwaliteit van de Panamese wegen, trouwens zullen we later zien dat ze al hun wegen aan het vernieuwen zijn en dat dit een van de slogans van het land is. Het materiaal en de werkmethoden zijn zonder twijfel Amerikaans, er zijn grote Caterpillars en er wordt hard gewerkt.



Het is middag, we hebben honger en bijna geen benzine meer, maar we beginnen echt diep in Panama te zijn en er is niets op de weg! Om 13 uur komen we eindelijk aan in een klein stadje genaamd Sona. We stoppen bij een klein eettentje dat gegrilde kip serveert. We lachen met de oude tandeloze serveersters die verbaasd zijn over onze bestelling. Voor 4 dollar per hele kip laten we het ons niet ontzeggen! Ze zijn super aardig, ze verkopen geen bier maar zien onze teleurstelling en bieden aan om ernaast bier te gaan kopen.
Terwijl we eten, valt er een ongelooflijke regenbui over de stad neer, we denken dat als het op zee zo blijft regenen, het moeilijk tot onmogelijk zal zijn om te vissen.
Ik moet mijn schoenen uitdoen om bij de auto te komen, binnen een paar minuten staat er 5 CM water op de weg! We vinden een tankstation: “El Lleno Por Favor” en we gaan weer op pad.


We komen in de regen aan bij ons hotel “Le Buena Vida”, het is 17 uur en het is al donker. Mike verwelkomt ons in het Spaans en begeleidt ons naar ons huisje, het is eenvoudig maar leuk, we hebben elk ons eigen bed maar slapen allemaal in dezelfde kamer, we hebben een badkamer met toilet maar de douche is buiten! We voelen een inspiratie van de Catalaanse architect Antoni Gaudí, overal zijn kleurrijke mozaïeken en ons huis dat de naam “Casa Del Mar” draagt nodigt zijn bewoners uit om aan niets anders te denken dan aan de zee en de vissen.

Verder is er geen elektriciteit meer in het hele dorp en bij kaarslicht maken we onze buizen los en beginnen we onze verbindingsknopen voor de volgende dag te maken. Het wordt voor iedereen een FG-knoop!
Ik bel Jean Luc onze gids die niet opneemt, het telefoonnetwerk is uitgevallen! Ah, de geneugten van Panama! Uiteindelijk komt hij onverwachts aan. Glimlachend en opgelucht ons te zien aankomen, begint hij ons te briefen voor de volgende dag en stelt voor om met hem te dineren in het restaurant. Terwijl we onze visverhalen vertellen, eten we voor het eerst rode karper met rijst en Camarones (het equivalent van onze garnalen). Na 2-3 Cuba libres gaan we gerustgesteld en vol verwachting terug voor een vertrek gepland om 7 uur de volgende dag.
DAG 3: 22 november, het vissen begint!
De volgende dag komen we aan op het strand waar de boot en de lokale matroos “Carlo” die Jean Luc begeleidt, op ons wachten. Het is 7 uur en de zon staat al fel aan de hemel… De boot is een lokale “lancha” met 2 Yamaha-motoren van 70 pk, het lijkt betrouwbaar. Vol hoop vertrekken we naar open zee, dromend van die exotische vissen die onze dromen al 6 maanden achtervolgen. We vormen de groepen, de Coach en Erick zullen vooraan op de boot zijn terwijl Fifi en ik achteraan delen.


Na 20 minuten varen zegt Jean Luc ons onze hengels klaar te maken, we komen aan in het gebied. Het water is donker omdat het de afgelopen dagen veel heeft geregend. Het is niet ideaal, maar we denken dat onze poppers al dat moois wakker zullen maken. Fifi heeft de eerste aanbeet na een paar minuten met zijn Feed Popper, een Sierra Mackerel (Pacifische makreel), hij moppert maar wij zijn blij omdat we deze soort niet kennen en het het begin is van het exotische voor ons. Een paar minuten later heb ik mijn eerste aanbeet met mijn rode en witte Jet Popper van Williamson, het wordt een kleine orphie, ik vraag me af hoe een zo kleine vis zo’n grote kunstaas kan aanvallen. Tijdens de hele trip zal de orphie onze ‘poison’ zijn (in plaats van vis), ze zijn super vraatzuchtig, hebben scherpe tanden en een lange bek. We hebben ze bij ons, maar deze zijn totaal anders!
Middags stoppen we op een strand om onze broodjes te eten en een dutje te doen. We stoppen op een eiland van 55 hectare dat te koop staat voor 500.000 dollar, het wordt bewaakt door 6 Panamezen die ons met open armen ontvangen. Ze bieden aan onze Sierra Mackerel voor ons te koken en geven ons noten en kokoswater. We zien hun kamp, ze leven hard en blijven 3 maanden op het eiland voordat ze naar huis gaan. Fifi is uitgeput en valt zonder angst midden tussen de duizenden heremietkreeften die het strand bezetten. Eric gaat snorkelen met Carlos, onze matroos, ze brengen 2 kleine langoesten mee terug. De coach en ik praten met de locals, de jongste van hen leidt ons naar een grote houten doos, hij wil ons iets laten zien, als we dichterbij komen ruiken we een sterke geur, ze hebben eigenlijk grote cavia-achtige dieren gevangen die ze voeden met kokosnoten in afwachting van het eten, we leren ook dat ze af en toe slangen vangen om hun diner te variëren. Wij zijn blij onze gefrituurde Sierra Mackerel te eten, voldaan en gelukkig met deze ontmoeting vertrekken we weer op onze boot zonder te vergeten een fooi “una propina” achter te laten voor onze vriendelijke gastheren.


Uiteindelijk, na 1600 worpen met z’n vieren, vangen we geen eetbare vis behalve de coach die een mooie kleine blauwe carangue vangt met een stickbait tussen de rotsen. Teleurgesteld en moe keren we terug naar Santa Catalina. Aangekomen op het land spreek ik met Jean Luc af in ons hotel voor een debriefing. We zijn teleurgesteld omdat we de hele dag alleen maar hebben gegooid zonder resultaat en hij ons niets anders heeft voorgesteld. Hij had zijn dieptemeter noch zijn plotter meegenomen. We leggen hem diplomatiek uit dat we begrijpen dat het vissen niet elke dag goed gaat, maar dat als een techniek niet werkt, je een andere moet proberen en je moet aanpassen aan de weersomstandigheden. Hij belooft dat we morgen levend aas en jig zullen proberen.

DAG 4: 23 november, de ontgoocheling
Deze dag zal bijna een exacte kopie zijn van gisteren, we vertrekken vol hoop en vangen bijna niets, we gooien de hele ochtend maar zonder succes, behalve de eeuwige Orphies en een kleine Barra gevangen door Fifi die niet terug in het water gaat omdat hij te gewond is. We zullen zelfs genoodzaakt zijn om naar een bonitijacht te gaan. Erick besluit er meteen een te maken in Catalina in de hoop een grote vis te vangen, vooral omdat we net een enorme vis hebben zien springen, we twijfelen tussen een wahoo of een marlijn.
Onze bonite heeft niets opgeleverd, onze gids besluit van plek te veranderen, we gaan lunchen op een klein verlaten strand in een werkelijk paradijselijke hoek, onze magere broodjes zijn niet genoeg dus stel ik voor om de Barra en de bonite te koken in een bananenblad. De grond is nat en we hebben moeite het vuur aan te krijgen (hoe doen ze dat bij Koh Lanta?!), uiteindelijk vindt Carlo de oplossing door een fles benzine op het vuur te gieten (Ecologisch hè?). We eten alleen de barra gekruid met sojasaus en limoen. Verkwikt vertrekken we weer om levend aas te proberen, missie onmogelijk zonder goed werkende dieptemeter, maar men verzekert ons dat Carlo plekken kent, dus verliezen we een uur met proberen levend aas te maken zonder succes. Jiggen heeft ook geen zin, dus zijn we veroordeeld tot nog een paar honderd worpen. Eric, die een hernia heeft, lijdt enorm bij het gooien van poppers. Vanaf nu zal hij bijna alleen nog met de Caperlan Stick Bait vissen (die lijkt op de Gunz) en je zult later zien dat dat hem goed heeft gedaan, die kerel!


We komen aan in een gebied dat visrijk lijkt, we zien jachten van Corinhua (lokale scharrel), schildpadden, vogels, het ruikt naar vis!
Door te blijven gooien vangen we uiteindelijk iets, Fifi die als een gek popt vangt eindelijk een Cubera, hij is niet groot maar we schreeuwen van vreugde, eindelijk, het is de bevrijding, we hadden het vandaag niet verdragen om niets te vangen. We zijn tenslotte niet gekomen om alleen maar bonites en barras te vangen. Jean Luc, onze gids, is een beetje gerustgesteld, maar dat zal ons niet tevreden stellen, hij ziet duidelijk dat we niet blij zijn en laat de dag voortduren, we keren terug in het donker zonder verder te zijn gekomen… ’s Avonds dineren we weer met hem in een restaurant, we eten een super burger in een Argentijns restaurant gerund door relaxte surfers, ik ben vergeten te zeggen dat Santa Catalina de Mekka van het surfen is! De sfeer is goed, de mensen zijn vriendelijk, er zijn veel nationaliteiten, het is een dorp met 700 inwoners dat bij drukte oploopt tot 2500, wat nu niet het geval is omdat het het einde van het regenseizoen is.

DAG 5: 24 november, de hoop Coïba
Vandaag is het Coïba, een geïsoleerd eiland ongeveer 20 mijl uit de kust dat een gevangenis huisvestte en nu een natuurreservaat is dat streng wordt beschermd door de Panamese staat. Deze belangrijke plek voor het vissen op zwarte marlijn wordt omringd door 36 kleine eilandjes en profiteert van oceaanstromen en riffen die gunstig zijn voor de vispopulatie. Tegen aankoop van een speciale vergunning mag er catch and release gevist worden. Het is onze laatste hoop, en onze beslissing is genomen: als het lukt, vragen we om er elke dag heen te gaan, als het niet lukt, “hasta la vista”, zoeken we elders een groener weiland.
Na 1 uur varen zien we eindelijk het eiland, het ziet er prachtig uit en we zijn niet teleurgesteld door het landschap. Veel duikboten komen hier om haaien, schildpadden en zelfs zeekrokodillen te zien, waarvan de bekendste “Tito” 5 meter lang is.
We zijn hier nog geen 5 minuten en Boem! Eerste aanbeet op mijn Roosta Popper, ik schreeuw, ik heb eindelijk een vis die er echt uitziet, iedereen stopt met vissen en wacht vol spanning op mijn “monster”. Na 10 seconden gevecht voel ik dat het niet zwaar is, ik zie een rode vlek onder water, misschien mijn eerste cubera? Uiteindelijk haal ik een rode vis binnen, weliswaar maar net geen 500 gram, iedereen ligt in een deuk en de Coach plaagt me met “ah, je mooie snapper”, hij heeft niet ongelijk, we zullen later leren dat het een “Mangrove Snapper” is, oftewel een mangrovesnapper in het Frans!

We poppen de hele ochtend als gekken maar opnieuw vangen we alleen Orphies, kleine Barras, Sierra Makrelen en een kleine Zwarte Carangue, kortom het is een mislukking. We lunchen op een strand, Fifi voelt zich niet goed, hij heeft buikpijn, misselijkheid en hoofdpijn, het ruikt naar zonnesteek hoewel hij bedekt is als een Vietnamees in een rijstveld! We laten hem 30 minuten slapen en luiden het vertrek in, we willen niet treuzelen en zoveel mogelijk vissen vangen. Fifi wordt wakker, braakt alles uit en gaat achter in de boot liggen. We bieden aan om terug te gaan maar hij weigert, hij zegt dat we ons geen zorgen moeten maken, dat het hem spijt, dat het voorbij zal gaan… We vissen een uur zonder resultaat en de Coach vangt een kleine Carangue, dat wekt Fifi die zonder aarzelen weer begint te poppen, tweede worp en boem, een watermeloen! Dit keer is het zeker een Cubera. Hij zegt dat het niet groot is en inderdaad weegt hij niet veel, maar het is een Cubera en dat motiveert ons weer even, we hebben een paar lossers en nog wat kleintjes, niets bijzonders, teleurgesteld en in een ruwe zee keren we terug naar Santa Catalina.


Op de terugweg hebben we tijd om te praten en een noodplan te maken. We hebben alleen voor de eerste 3 dagen betaald, we zijn vrij om te gaan waar we willen, we hebben geen 10 dagen vrij genomen en 10.000 kilometer gereden om niet groter te vissen dan thuis.
Aangekomen in Santa Catalina vertel ik de gids dat we morgen willen uitrusten en nadenken over de volgende stappen, ik zeg hem duidelijk wat we denken en hij begrijpt het.
Diezelfde avond besluiten we rustig thuis te koken, we willen met z’n vieren blijven en nadenken over het vervolg. We kopen pasta, ingrediënten voor tomatensaus, een goede fles Chileense rode wijn en we flamberen de kreeften die Eric en Carlo de dag ervoor gevangen hebben met rum. Eric en Philippe slapen, als we ze wakker maken om te eten is ons noodplan goed opgesteld. We gaan achtereenvolgens Charpentier bellen (aanbevolen door mijn vriend Mathieu van Yakutsu), Canto en daarna de viskampen van Amerikanen, we hebben maar één doel: onze reis redden. Fifi stuurt een e-mail naar O.C waarin hij uitlegt dat we in Santa Catalina zijn en bij hem willen vissen. Hij antwoordt snel. Ik bel hem de volgende dag en leg de situatie uit, hij is net terug uit de Amazone en vertelt dat het kamp nog niet open is, maar dat hij ons over 3 dagen 2 dagen vissen kan aanbieden. We zijn een beetje teleurgesteld dat we een dag vissen van onze oorspronkelijke trip moeten schrappen, maar opgelucht dat we een oplossing hebben gevonden. We geven hem ons akkoord en hij zegt dat hij zijn best zal doen om ervoor te zorgen dat we goede herinneringen aan Panama houden.
DAG 6: 25 november, de opwinding
De volgende ochtend worden we vroeg wakker, het heeft ’s nachts weer geregend en we besluiten een beetje vanaf de kant te poppen bij de ingang van de estuaria. Na anderhalf uur geven we het op, het is verschrikkelijk heet, we hebben honger en besluiten Santa Catalina achter ons te laten, onze gedachten zijn al bij de Chiriqui-archipel en het viscentrum van OC. Mike en Michelle, het Amerikaanse stel dat ons hotel runt, zijn teleurgesteld voor ons en proberen plekken te vinden waar het beter zal bijten. Mike is een voormalige commerciële visser uit Alaska, hij haalt een geweldige zeekaart van de omgeving tevoorschijn en begint ons te briefen, hij wijst ons plekken op Coïba waar we niet zijn geweest en vlak daarna de beroemde Hawkins-bank en het eiland Montuosa. Wij focussen op Chiriqui en merken dat de zee daar dieper is en vol eilanden, we zijn blij dat we besloten hebben te vertrekken. Na een goed ontbijt met banaan-chocoladepannenkoeken en omeletten gaan we terug naar onze Casa Del Mar om onze spullen op te ruimen, onze kunstaas te sorteren, onze dreggen te slijpen, kortom dingen die niet veel zin hebben behalve de tijd doden. Jean Luc komt langs, we leggen uit dat we vertrekken. Hij is teleurgesteld maar begrijpt het en kan ons niet tegenhouden. ’s Middags eten we in het hotel en doen een dutje. Er is niets anders te doen dan (niet) vissen of surfen in Santa Catalina, geen centrum, geen winkels, niets… Rond 14 uur regent het pijpenstelen, we zoeken beschutting en zeggen dat we zo snel mogelijk weg moeten, het is pas dinsdag en we hebben donderdag laat in de middag een afspraak bij Olivier, het zal een lange tijd zijn voor onze eerste worp.
De tijd verstrijkt en het wordt een storm, natuurlijk is er geen elektriciteit meer, het is 19 uur en we hebben niets te eten, de storm is gaan liggen maar het blijft regenen, we besluiten met de auto op zoek te gaan naar een winkel of restaurant dat open is. Alles is dicht, het is pikdonker, geen stroom dus geen koelkast, geen oven, geen licht! Geen eten!!! We gaan beschaamd terug naar het hotel. Mike en Michelle ontvangen hun Amerikaanse familie en eten onder het terras, ik vraag of ze ons pasta, rijst of iets anders kunnen verkopen. Michelle stelt spontaan voor om voor ons te koken en neemt me mee naar de keuken. “Wilt u Indiase couscous?”, “Claro que si!!” Ze neemt de restjes en maakt iets voor ons, wij hadden het in de auto nog over couscous of een warme zuurkool, hier worden we verwend! Ik breng het naar de Casa del Mar, we zitten allemaal rond de tafel bij kaarslicht, Fifi voelt zich veel beter en we beginnen te dromen over onze toekomstige trip. We besluiten de volgende dag te vertrekken om wat van het land te zien voordat we bij Olivier aankomen, we blijven hier geen dag langer, Michelle en Mike zijn aardig en we zijn gewend aan ons vissershuisje, maar de visvibes zijn te negatief, “hasta luego”, of liever “Adios”!
DAG 7: 26 november, het begint weer in David
De volgende dag zijn we om 7 uur aan het ontbijt, ik vertel Michelle dat we vertrekken, ze had het al vermoed en wenst ons succes. We maken het ontbijt af en ik zoek een hotel in David, een echte stad met 89.000 inwoners, op 3,5 uur rijden van Santa Catalina en 1 uur van Boca Chica, onze eindbestemming. We hebben 2 dagen niets te doen, dus kunnen we Panama wat verkennen. We zijn de jungle een beetje zat, wat beton zal ons goed doen. Ik vind een 4-sterrenhotel met zwembad, we zijn tenslotte op vakantie! Om 10 uur nemen we afscheid van Michelle en Mike en laden de auto in, we zijn haastig om te vertrekken, zetten onze GPS aan, een Franse smartphone in vliegtuigmodus met de gratis app “Navigator” en de kaart vooraf gedownload vanuit Frankrijk (als dat helpt), en we rijden richting David. Om 13 uur hebben we enorme honger en stoppen bij de eerste de beste snackbar die ons eten kan geven, we stoppen bij een soort parkeerplaats met een oude tankstation, een grote vrachtwagengarage en een cafetaria-achtig restaurant, we nemen spaghetti, aardappelsalade en gestoofd rundvlees in saus, het eettentje is niet erg schoon maar het is niet slecht en er zijn veel mensen, we denken dat het wel oké zal zijn.
Om 15 uur komen we aan bij het hotel, we installeren ons en gaan de stad verkennen en wat inkopen doen, we dineren in een Spaans restaurant onder een met planten overdekte pergola; uiteindelijk wilden we toch snel terug naar een soort jungle.

DAG 8: 27 november, We zijn er bijna
In de ochtend gaan we naar de dichtstbijzijnde hengelsportwinkel, we zijn een beetje teleurgesteld omdat de prijzen hetzelfde zijn als in Frankrijk, we kopen toch 2-3 dingen en gaan terug om van het zwembad te genieten, we pakken onze koffers en gaan naar beneden voor het uitchecken. Aan de bar ontmoeten we een oude Amerikaan die ons aanspreekt met onze buizen, we praten even met hem, hij is een visser die in Costa Rica woont, hij zegt dat Chiriqui de beste plek ter wereld is om te vissen, Fifi is sceptisch: “Laat maar, het is een Amerikaan, hij gaat ons iets aansmeren”, wij zijn blij, dat is een goed teken! We gaan lunchen in een lokaal restaurant dat populair is bij taxichauffeurs, we eten ongeveer hetzelfde als in ons wegrestaurant van de dag ervoor, maar het is lekker en het restaurant is schoon en kleurrijk.


We hervatten de weg en komen langs prachtige landschappen, we arriveren om 16:30 uur bij Olivier, hij en zijn vrouw Suzy verwelkomen ons hartelijk bij hen thuis. Het is een huis en op de eerste verdieping is een groot overdekt terras met uitzicht op de baai dat dienstdoet als bar en eetkamer, overal hangen foto’s van mooie vangsten en 6 of 7 lijsten met IGFA-wereldrecords, dat maakt indruk. Er zijn ook 3 kamers, elk met airconditioning, badkamer en toilet. Ik neem een kamer met Fifi, Eric en de coach nemen een andere. Olivier biedt ons een cocktail aan en we beginnen het materiaal uit te pakken. De gesprekken gaan vlot, Olivier belooft ons geen vis maar lijkt kalm en vastberaden, we krijgen vertrouwen en voelen dat onze visvakantie in Panama nu echt begint. Hij helpt ons bij het kiezen van onze uitrusting en beantwoordt al onze vragen met passie, uiteindelijk vraag ik hem om me zijn verbindingsknoop te leren, hij laat het me zien en we vinden het geweldig (een bimini-knoop die eindigt met een achtknoop en sleutels), iedereen doet het behalve Fifi die zijn eigen gewoonten heeft. Voortaan vissen we zo! Iedereen gaat aan tafel, we smullen, Suzy kookt echt heel goed en voldaan luisteren we naar de laatste avonturen van Olivier in de Amazone. Om 22:30 uur gaan we allemaal naar bed, morgen is de grote vertrekdag.



DAG 9: 28 november, Ontmoeting met de vis van Panama
Om 6:45 vertrekken we met hengels in de hand bij Olivier thuis, we lopen 50 meter en een poort opent zich naar een groot veld met loodsen, we zijn allemaal onder de indruk van de kwaliteit van de boten die we hier zien, we zijn in de rimboe maar de faciliteiten zijn top, aan het einde van de marina is de tewaterlating en een steiger met een van Olivier’s boten “De Jackson”, het is dag en nacht vergeleken met wat we eerder hadden, 9M, 2x110pk, leefnet en Tuna Tubes geïntegreerd, hengelhouders overal “Now we are talking!”. We verlaten de lagune, het water is omgeven door mangrove en Olivier legt uit dat je hier Snook kunt vangen of zelfs grote roggen (nacht en met aas). Het eerste wat we hier doen is het leefnet vullen! We halen de mitrailleurs tevoorschijn en gaan ervoor, we vangen corinuha en ik haal zelfs een kleine gele carangue binnen.
We komen vervolgens aan bij een eerste spot, we zijn er 3 minuten en boem, Eric’s Catalina schiet weg, hij valt bijna om door de kracht van de klap, zijn Croks vliegen alle kanten op, de coach probeert wanhopig zijn harnas vast te maken maar het lukt niet, gelukkig herpakt Eric zich snel en begint als een gek te pompen, zijn hengel buigt, dit keer is het een grote vis! Na een paar minuten komt de vis dichter bij het oppervlak, we zien een grote rode vlek, we schreeuwen: “oh verdomme hij is enorm”, uiteindelijk weegt de vis op de boot niet meer dan 20 kilo maar de voldoening is er, we hebben onze eerste echte vis van Panama gevangen, Eric heeft een brede glimlach en wij ook, ik ben blij alsof ik hem zelf gevangen heb, we hebben tenminste een foto om bij terugkomst te laten zien, we ontsnappen aan een lege vangst.

Aangekomen bij een andere spot zet ik een levende corinuha op mijn jighengel (een Yakutsu Cenitz 50 lbs), ik leg de hengel neer en begin te poppen. Na 5 minuten zegt Olivier: “vis vis”!! Ik geef mijn hengel aan Fifi en grijp zelf de hengel, boem het is een kleine zeebarbeel maar hij trekt, ik pomp rustig, de vis draait zich om en er verschijnt een mooie kleine Roquéro uit de familie van de Pargo (Pargo) zoals de rode karper, hij is niet groot maar heeft de carangue in één hap verslonden!

2 minuten later gilt Fifi’s Stella, het lijkt veel harder te trekken, hij draait zijn slip aan, het is een rode karper, je moet hem afremmen anders duikt hij zijn hol in en is het voorbij. Na een paar minuten gevecht is onze 2e echte Cubera uit het water.

We wandelen van plek naar plek, het is niet geweldig maar we vangen al veel meer vis dan in Santa Catalina en ook grotere, Eric vangt onze eerste en enige Rainbow Runner, we vangen een paar carangiden maar het is niet het seizoen. Na te hebben geluncht op de boot met onze Tupperware met kippenpasta en de beste ananas die we ooit hebben gegeten, gaan we naar een van Oliviers spots om wat te jiggen omdat we allemaal kilo’s jig hebben meegenomen zonder ze nog te hebben kunnen gebruiken. De coach zet een groene Wheepy van Hart op die hij heeft aangepast met een gekleurde inktvis aan de assist. Na 2-3 oplevingen, Boemmm, de molen van de coach zingt! Hij voelt niet veel weerstand, na een paar seconden zien we meerdere grote groene vlekken omhoog komen, het is een school Coryphène die hun soortgenoot volgt die met de jig worstelt. Eric is razendsnel en nog voordat we hebben gereageerd springt hij al aan de andere kant van de boot met een roze stickbait en zet die voor de bek van een andere coryphène die hem meteen inslikt, het is een dubbel, we schreeuwen! Fifi en ik proberen hetzelfde te doen maar het is te laat, we hebben onze beurt gemist, een viervoudige vangst van Coryphène zou mooi zijn geweest, vooral omdat de coach zijn vangst met de jig heeft gedaan wat niet vaak voorkomt.


We vangen 2 grote bonito’s in een jacht die we meteen in de tuna tubes warm leggen, Olivier zegt dat we die later zullen gebruiken. We gaan door van plek naar plek, nooit langer dan 15 minuten, telkens zet Olivier ons in de beste omstandigheden, de drift is perfect, hij heeft honderden, zelfs duizenden spots geregistreerd op zijn plotter en alles is voorzien van commentaar. Hij weet dat we maar 2 dagen hebben en doet er alles aan om zoveel mogelijk gebied te bestrijken. Op weg naar een spot komen we een enorme boomstam tegen, Olivier stopt omdat er coryphènes in de buurt moeten zijn, we beginnen allemaal te poppen (behalve Eric die nog steeds met de stick vist), we happen bijna allemaal tegelijk, het is gekte, enorme coryphènes springen overal om ons heen, het is een gekkenhuis, meestal gooien ze onze kunstaas tot 3 meter hoog en als ze het inslikken, kunnen ze zich makkelijk loswrikken. We blijven daar 10 minuten, uiteindelijk zijn het weer Eric en de coach die ze aan boord krijgen. De twee die ze vangen zijn prachtig, groot en erg kleurrijk, ik had ook graag een foto gehad, deze keer ben ik een beetje teleurgesteld, met alle aanbeten die ik had, kon ik er geen vangen, ik ben boos op mezelf, ik heb vandaag niet mijn beste beentje voorgezet vooral omdat ik niet veel tijd meer heb, het is al 16:30 en we beginnen aan de terugweg.


Olivier vertelt ons dat hij ons naar een “kippenhok” brengt voordat we teruggaan en dat het tijd is om te gaan haanvissen, ik denk dat het nu of nooit is! Bij aankomst laat Olivier me een bonito zien in Catalina en we beginnen allemaal te poppen. Net als ’s ochtends roept Olivier me toe “Vis vis”!! Hij haakt de vis en geeft me de hengel, ik draai binnen maar voel niets meer, ik haal de levend aas rustig binnen om de schade te bekijken en Boem, de haan is terug, ik haak en de strijd begint. Ik voel de kracht van de vis aan de lijn, het is zeker een grote, ik ben als een robot, het is mijn eerste grote vis van de trip en misschien wel de enige, hij geeft ongelooflijke kopstoten, mijn slip staat niet te strak maar ik blijf zo, ik weet dat hij niet naar de rots zal gaan omdat er veel water is en in een kippenhok moet je haantjes vinden! Ik wil hem niet te veel beperken en het risico lopen hem te verliezen. De vis schiet snel naar links, rechts, onder de boot, ik moet de hengel in het water steken om te voorkomen dat de lijn over de romp breekt, Olivier zegt me dat het een grote haan is, na een paar minuten vechten verschijnt hij eindelijk aan de oppervlakte, iedereen schreeuwt, mijn vrienden zijn blij voor me en dat voelt goed, Olivier legt hem op het droge, hij schat hem iets meer dan 20 kilo, we maken wat foto’s en laten hem zonder problemen vrij. Ik ga zitten, ik heb overal pijn, de spanning zakt. 10 minuten later vangt Eric de zijne met zijn Decath stickbait… Weer een mooie jongen. Het is euforie op de boot, iedereen heeft vis gevangen, we zijn gelukkig, we varen terug bij zonsondergang, openen een biertje en laten ons wiegen door de boot met glinsterende ogen en verlangen naar morgen.


’s Avonds is het weer hetzelfde, heerlijk diner en het uitwisselen van visverhalen. Olivier heeft misschien de hele wereld bevist, maar hij luistert toch naar Eric’s methoden met de downrigger en Fifi’s meningen over dit of dat materiaal, hij is echt niet het type dat zegt “ik, ik, ik”, hij is bescheiden en gepassioneerd, het is echt een genot om een avond met hem door te brengen, zijn vrouw Suzy die hem bijna overal ter wereld vergezelt, is ook niet zuinig met visanekdotes. Om 22:45 zijn we kapot en gaan we allemaal naar bed.
DAG 10: 29 november, vissen midden in de vulkaan
Vanmorgen, na het traditionele vangen van levend aas, neemt Olivier ons een beetje de zee op naar een prachtige plek, het is eigenlijk een oude ingestorte vulkaan midden in het water, de oude toppen van de vulkaan vormen nu meerdere eilanden die een cirkel vormen rond wat de krater moet zijn geweest. Eerste worp en Fifi vangt een kleine barra terwijl Eric een mooie Hippos carangide vangt, nog steeds met dezelfde sticks. De stroming is op sommige plaatsen sterk en we hebben wat moeite met vissen, behalve de eeuwige Orphies en Sierra makrelen vangen we deze ochtend weinig anders. De coach vangt toch een overmaatse orphie en Fifi vangt een aalscholver! We trekken hem naar de boot en het is niet zonder moeite dat de coach en Olivier hem losmaken, het is een mooie vogel die toch wel indrukwekkend is als hij naast je staat!




We besluiten iets verderop te gaan jiggen en hier aan het eind van de middag terug te komen. Onderweg speuren Fifi en ik de boomstammen af in de hoop eindelijk ook een dorado te vangen, maar zonder succes. Aangekomen bij de jigplek haalt de coach een mooie hippos carang uit het water.

De zon brandt fel en we stoppen even om te lunchen. Als we weer vertrekken wijst Olivier ons een plek aan met rode karpers, ik zie hout en beweging aan het oppervlak, er zijn kleine vissen die jagen, ik gooi mijn Dumbell pop, en meteen na mijn eerste beweging, Boem! Mijn hengel buigt, ik weet meteen dat het een rode karper is omdat ik hem mijn popper heb zien aanvallen, ik houd mijn spoel vast terwijl ik mijn slip aandraai en begin te pompen, geen sprake van dat ik hem meer lijn laat nemen, hij vecht tegen maar ik draai hem uiteindelijk om, ik breng hem naar de boot en we maken foto’s, ik ben superblij, in 2 dagen ben ik erin geslaagd de 2 symbolen van Panama te vangen, ik kan rustig naar huis.

Mijn Cubera heeft de strijd weer geopend, het hele team is super gemotiveerd, we gaan van plek naar plek en maken worpen. Ik vang weer een mooie Cubera maar die lost bij de boot, geen foto! We komen bij een nieuw gebied en bij de eerste worp zien we dat het een gekkenhuis is, enorme barracuda’s vallen ons aan, Eric en ik vangen een dubbele met de popper, twee prachtige barracuda’s van rond de 15 kilo.


Helaas zullen Fifi en de coach meerdere vissen verliezen. Op de volgende plek gooit de coach vlak bij de rotsen, we zien een enorme rode karper uit het water springen en zijn popper pakken, hij slaat aan, draait zijn slip aan en pompt één keer, losschieter! We zijn teleurgesteld voor hem want het was waarschijnlijk de grootste vis van de trip. Ik vang een mooie kleine blauwe carangue met de stick bait, het begint laat te worden, we gaan terug. Fifi is teleurgesteld, hij heeft vandaag geen grote vissen gevangen en had zichzelf als doel gesteld een mooie roosterfish te vangen. Olivier zegt dat hij ons naar een kippenren brengt, gezien de resultaten van gisteren bij het kippenhok denken we dat we weer een kans hebben om te scoren. Aangekomen zet Olivier een levend aas uit.
En we beginnen te werpen en vissen komen van de bodem omhoog om te zien wat er gebeurt, barracuda’s, wat carangues, we hebben aanbeten maar het bijt niet door, plotseling, terwijl de coach, Eric en ik onze kunstaas dicht bij elkaar hebben, is er een gelijktijdige aanval! Een school roosterfish valt ons aan! We zien 3 of 4 kammen uit het water komen, Eric en ik zijn gehaakt en schreeuwen! Op hetzelfde moment vertrekt ook het levende aas, triple roosterfish! Olivier zegt dat hij dat nog nooit heeft gezien, nauwelijks uitgesproken en mijn vis lost, ik ben teleurgesteld, Fifi die worstelt met de roosterfish aan het levende aas verliest ook zijn vis, ik zeg hem langzaam binnen te draaien want de laatste keer beet de roosterfish opnieuw, maar deze keer werkt het niet. Eric zit goed vast en na een geweldige strijd haalt hij blij zijn 2e roosterfish in 2 dagen binnen, hij heeft ook de grootste karper gevangen, allemaal met zijn stick baits.


Op de terugweg vangt hij nogmaals een blauwe carangue tijdens een jacht van vliegende vissen. Dat wordt de laatste vis van de trip, op de terugweg vergezellen dolfijnen ons alsof ze afscheid nemen, we zien de Barù vulkaan, de hoogste top van Panama (3474 meter), uit de wolken oprijzen, de zon gaat onder als we de lagune van Boca Chica binnenvaren, onze reis eindigt hier. ’s Avonds hebben we een laatste geweldige avond met Olivier en Suzy; de volgende dag hebben we 7 uur rijden naar Panama City en onze vlucht naar Parijs.
DAG 11: 30 november, de terugkeer
Om 7.30 uur is alles in de auto, nemen we afscheid van Olivier en Suzy, in 2 dagen zijn ze erin geslaagd onze reis naar Panama te redden, we vragen ons allemaal af wat het zou zijn geweest als we de volledige 6 dagen bij hen hadden doorgebracht, in ieder geval zijn we het allemaal over één ding eens, we zullen terugkomen…
Tot slot, hier is de video:
