Na mijn twee laatste “koukleum” reizen naar de roofvissen in Zweden, besluit ik deze keer naar een iets warmere regio te gaan: Spanje en zijn regio Extremadura. Deze bevindt zich in het zuidwesten van het land aan de Portugese grens. De stuwmeren van de Guadiana, een lange rivier van bijna 800 km die Spanje en Portugal doorkruist, zullen ons speelterrein zijn. Deze meren zijn een topbestemming in Europa geworden voor het vissen op snoek, maar ook op Black Bass, snoekbaars, de beroemde lokale vis, de Barbot Comizo, en zelfs karper. De roofvissen (vooral snoek en bass) werden onder Franco in de jaren zestig geïntroduceerd om de populaties karpers en rivierkreeften te reguleren. Sindsdien hebben ze zich uitstekend aangepast en zijn ze in overvloed aanwezig met exemplaren van zeer mooie grootte, vandaar deze massale trek van sportvissers naar deze regio.
Voor de viskampen is er volop keuze, de hoofdplaats “Orellana la Vieja” met ongeveer 2500 inwoners telt er een tiental. Verschillende zijn zeer aan te bevelen en vanwege de beschikbaarheid van data hebben wij gekozen om naar Stéphane Quinton en zijn organisatie Extremadura Profishing te gaan. Onze verblijf is geboekt van 28 oktober tot 3 november met 6 dagen vissen. Terwijl ik vertrek uit Nice, zal mijn broer Virgile me in Madrid vanuit Parijs ontmoeten en dan huren we een auto om de resterende 3 uur rijden te doen. We zijn erg verrast door de landschappen die we doorkruisen, het lijkt echt alsof er niets is tussen de grote steden, enkele verlaten magazijnen, woestijnen en hier en daar splinternieuwe slaapwijken omringd door velden met zonnepanelen… In ieder geval ademt het niet echt economische voorspoed uit. Op 45 minuten van onze bestemming besluiten we een pauze te nemen en stoppen bij een tankstation, net als in Italië lijkt het echt een Europa van vroeger, oude benzinepompen, een roestige sigarettenautomaat, wat hangende rauwe hammen, een uitbater en enkele stamgasten in ouderwetse kleding die een programma kijken dat doet denken aan dat van Maïté op een antieke televisie in een hoek van een kamer met vergeeld behang. Toch, wat ben ik verrast als ik aas en vismateriaal te koop zie tussen de olievaten en ruitenwissers? Ik zeg tegen mijn broer: “kijk Bouli, we naderen ons eldorado”.
Het is 18:30 wanneer we eindelijk in Orellana aankomen, we zien veel 4×4’s met aanhanger en bass boats, we zijn midden in het “open de luccio” (luccio betekent “snoek” in het Spaans) en het deel van het meer bij Orellana ontvangt niet minder dan 150 deelnemers uit heel Europa die het weekend tegen elkaar strijden. Stéphane spreekt met ons af bij een klein gebouw met 3 identieke appartementen die gereserveerd zijn voor zijn klanten. Deze zijn vrij eenvoudig en sober ingericht maar er ontbreekt niets (3 slaapkamers, een woonkamer, een keuken, een badkamer, volledig uitgerust), er is geen internet maar 4G werkt uitstekend en er is een tv, maar we zijn niet hier om in een appartement rond te hangen en hopen zoveel mogelijk tijd op het water door te brengen. Stéphane laat ons installeren en zegt dat hij ons zal komen ophalen voor het diner.
Het is ijskoud, het is eind oktober en het is 5°C, voor de warmte zat ik er weer naast, het moet gezegd dat er een plotselinge temperatuurdaling was en dat iedereen 10 dagen eerder nog in T-shirt viste, ik heb echt geen geluk. Stéphane had me de week ervoor gewaarschuwd over het weer en ik wist al wat me te wachten stond, weer zal het nodig zijn om de vissen te verdienen want die houden helemaal niet van temperatuurschommelingen, het verstoort hun eetgewoonten en dus die van de roofvissen, al dat kleine spul verandert van plek en we zullen “de vis moeten vinden”. Rond 20:00 komt Stéphane ons ophalen, hij zegt dat een andere groep van twee vissers wat laat is en dat ze ons in het restaurant zullen vergezellen. Ze zijn trouwens met de auto uit Arles gekomen! Wat een gekken!
We rijden Orellana uit en volgen de auto van Stéphane ongeveer 5 kilometer, we komen op een onverlichte zandweg en lachen alvast om het verloren gat waar hij ons mee naartoe neemt voor het diner. We komen aan bij een groot gebouw en na een paar treden te hebben beklommen gaan we binnen in Chiringito “el oasis del pescador”. Er is een kleine bar met een hele familie aan de toog, we zijn erg blij met ons eerste “cerveza” en maken kennis met onze gastheer: Valentin (uitgesproken als Valentine) alias “Machete”. 1m90, zilvergrijs haar in een paardenstaart, een ijskoude blauwe blik die elke superheld van angst zou doen huilen en die sterk contrasteert met een zachte stem en een stralende glimlach (met een paar tanden minder). We zullen er nog op terugkomen maar Machete zal voor altijd in onze herinnering blijven! Een enorm hart, de voldoening van goed werk, oog voor detail en een uitzonderlijk kooktalent. Hij zal ons de hele week van ’s ochtends tot ’s avonds voeden. Ik maak van deze gelegenheid gebruik om je namens iedereen te bedanken, Machete. Jij bent onze Auvergnat, onze gastheer, onze vreemdeling en wanneer je sterft en de dood je meeneemt, zal onze vissersgod je ongetwijfeld rechtstreeks naar de eeuwige vader leiden. Dat is gezegd!
Het is 21:30 wanneer de mensen uit Arles eindelijk bij Machete aankomen. Vanaf het eerste moment leken Christophe en René ons bijzonder sympathiek. Deze twee kameraden werken samen in het ziekenhuis van Arles en hebben dit jaar eindelijk besloten hun eerste visreis te maken. We gaan dus allemaal aan tafel om kennis te maken en als je 5 gepassioneerden rond een goede maaltijd zet, dan duurt het altijd lang…
We ondervragen Stéphane over de visomstandigheden en we begrijpen al snel dat het ingewikkeld zal worden. De beroemde concurrenten hebben zich stukgebeten op Orellana en weinigen hebben hun visquotum gehaald. Er is daarom besloten dat we morgenochtend op een ander meer zullen beginnen, op 25 minuten rijden, het Garcia Sola.
Dag 1: Wat is hier in hemelsnaam aan de hand?
Het is 8:15 uur als we aankomen bij de loods van Extramadura profishing. We maken kennis met de andere gids “Suelio” (waarschijnlijk niet zo gespeld, maar zijn naam is toch onuitspreekbaar…) een local die deze meren al vist sinds hij klein is. We pakken het materiaal uit en ik kan je vertellen dat ik zoals gewoonlijk “beladen” ben. Simpel gezegd, mijn broer heeft niets meegenomen, hij weet dat ik voor 3 of 4 heb meegenomen… ik heb dus 6 hengels en 20 kilo verschillende kunstaas. Ik heb het geluk dat ik partners heb zoals Ioda, Astucit en Mustad, dus ik heb het essentiële meegenomen maar ook nieuwigheden om te testen.
Virgile en ik vertrekken op een boot met Suelio terwijl Chris en René met Stéphane gaan. We zijn rond 9 uur op het water en ik kan je vertellen dat het koud is. Bovendien is het druk omdat er een float tube wedstrijd is, het meer is enorm, het is 3300 hectare groot, dus 10 keer het meer van Saint Cassien, maar we moeten een tijdje varen om de float tubes te ontlopen die alle dichtstbijzijnde stekken bij de instapplaatsen bezet hebben.
We gooien de hele ochtend kunstaas zonder resultaat op snoek. Wanneer de lunchpauze aanbreekt, stranden we de boten op de oevers om de picknick van Machete te eten. René en Chris die verticaal hebben gevist op zoek naar snoekbaars hebben meerdere keren beet gehad. Virgile en ik zijn vooral geïnteresseerd in snoek en we blijven begin van de middag werpen terwijl Suelio verticaal vist met de dieptemeter. Na 16 uur heb ik nog niets gevangen, Virgile heeft een snoek gevangen en is door een andere gebroken, waarschijnlijk een mooi exemplaar, Suelio heeft al een mooie snoekbaars en een baars gevangen, met pijn in het hart om niet met lege handen te eindigen besluiten we ook te beginnen. De techniek is simpel en effectief, we zakken verticaal af onder de boot, raken de bodem aan, halen 20 cm omhoog en wachten zonder het kunstaas te bewegen. Het enige waar je op moet letten is dat je op de juiste afstand van de bodem bent (niet te dicht, niet te hoog), natuurlijk veranderen de bodems afhankelijk van de drift van de boot, dus je moet je aanpassen. Virgile vangt een kleine snoek en ik word door een snoek doorgesneden. Inderdaad, bij verticaal vissen gebruiken we kleinere kunstaas en vooral dunner lijn (ik gebruik Parallelium) omdat we op stealth spelen. We lopen dus het risico door een snoek doorgesneden te worden die zeer scherpe tanden heeft, in tegenstelling tot de snoekbaarzen en baarzen die we makkelijker verticaal zoeken. Uiteindelijk is het 18 uur en beginnen we terug te keren. Ik ben teleurgesteld, ik denk dat ik echt geen geluk heb, ik slaag erin om niets te vangen in een van de visrijkste zoetwatergebieden van Europa… Om 19:30 uur ontmoeten we de Arlesiërs bij Machete, René haalt zijn kleine notitieboekje tevoorschijn en begint de telling te maken! Chris: 3 snoekbaarzen en 3 baarzen, René: 9 snoekbaarzen en 2 baarzen!! Ze hebben ons een enorme nederlaag toegebracht.
Chris vist in zoet en zout water, hij vist regelmatig meerval, snoek en baars in de Rhône. Overigens Chris, ik ben niet vergeten dat je me een sessie op deze prachtige rivier hebt beloofd! Als we met hen praten, begrijpen we snel dat René een grote gek is op snoekbaars, het is simpelweg een obsessie voor hem, hij geeft bijna niets om andere vissen. Groot kampioen in het vaste stok vissen, heeft hij al duizenden snoekbaarzen gevangen met dood aas en is pas een paar jaar geleden overgestapt op kunstaas. Nu heeft hij alles opgegeven voor verticaal vissen, zijn passie… Hij kan er uren over praten, hij noteert alles in zijn kleine gele notitieboekje, het aantal aanbeten, het aantal verloren vissen, het gewicht en de grootte van de vissen, de watertemperatuur, hij is gek!
Kortom, we hadden verslagen kunnen zijn door de nederlaag die we kregen, maar integendeel, we zijn blij, het betekent dat er vis is en dat we die kunnen vangen met deze techniek die René dierbaar is. Morgen is het besloten, we zullen proberen hetzelfde te doen als onze buren.
Dag 2: De verticale dag
Opnieuw hetzelfde verhaal vandaag, hetzelfde team, hetzelfde meer maar een verandering van techniek, we gaan meteen verticaal vissen. Het is een visserij die extreem frustrerend kan zijn, eerlijk gezegd is het niet mijn ding omdat het vooral een voorbereidende visserij is waarbij je de grootte en kleur van het kunstaas aanpast, maar ook het gewicht afhankelijk van de diepte en vooral de stroming. In het kort, zodra het kunstaas in het water is net boven de bodem, moet je wachten. Met een goed afgestelde dieptemeter, wat het geval was op de boten die we tot onze beschikking hadden, kun je je lijn, je kunstaas en de echo’s van vissen zien die op je kunstaas afkomen. Het maakt je gek als je op het scherm ziet dat de vis(sen) je kunstaas meerdere meters volgen om het uiteindelijk niet te nemen en terug naar de bodem te gaan. Het principe is dat als dit te vaak gebeurt, je iets moet veranderen (kunstaas, kleur, gewicht, montage…), idealiter als je met meerdere op de boot bent, moet je verschillende kunstaas gebruiken om je kansen te maximaliseren en het juiste “patroon” te vinden.
Virgile begint sterk met een Black Minnow van 12 cm in natuurlijke groene kleur, hij vangt die ochtend 6 snoekbaarzen, waaronder een prachtig exemplaar van 72 cm. Ik mis ondertussen al mijn vissen omdat mijn hengel niet erg resonant is en ik niet snel genoeg ben met aanslaan, omdat ik deze techniek weinig beoefen, duurde het even voordat ik het begreep en mijn Ioda BLS76 verwisselde voor mijn BLS66ML van hetzelfde merk. Ik hou van mijn BLS76 met zijn werpbereik (7-30 gram), het is een vrij veelzijdige hengel die kleine kunstaas kan werpen en toch krachtig genoeg is om zeedieren zoals bonito’s, pelamiden en andere kleine tonijnen te bestrijden, maar dit is de reden waarom vissers meerdere hengels hebben, de alleskunner bestaat niet en als de vis moeilijk te vangen is en je van techniek moet veranderen, moet je ook van materiaal kunnen wisselen. Mijn BLS66ML (Blue Line Spinning, 66 inch, Medium Light) is 1-delig + 1 handvat. Deze heeft een werpbereik van 3,5/10 gram, maar is super voor verticaal vissen omdat hij mooi conisch en resonant is, je voelt de subtiele aanbeten veel beter. Natuurlijk kun je bijna alles met één hengel vissen en als het een kwestie van overleven was, zou dat genoeg zijn, onze voorouders visten met bamboe en paardenhaar, dat weerhield ze er niet van vis te vangen, maar wij zijn sportvissers en zoeken maximale efficiëntie, het is een competitie, eerst met onszelf, we willen ons record breken, de grootste, de zwaarste, maar ook met andere vissers, laten we eerlijk zijn, het is frustrerend om niets te vangen terwijl anderen vis vangen!
Het is lunchtijd, we voegen ons bij de anderen op een strand, zij hebben al een paar vissen gevangen, ik wacht nog steeds op de eerste van de trip, gelukkig is er wat zon, het is erg koud maar elke straal op mijn gezicht herinnert me eraan dat ik op vakantie ben en mijn passie uitoefen, dus ik ga niet klagen.
Na een korte pauze van een uur splitsen de teams zich weer op, we komen aan bij de oever van het meer, het is niet erg diep en we vissen op ongeveer 4 meter, ik zie een jacht (roofvissen springen in scholen witvis aan het oppervlak), wat een goed teken is, er is activiteit. We blijven verticaal vissen en nu ik van hengel ben veranderd, voel ik de aanbeten veel beter, boemmm, bijna wordt de hengel uit mijn handen gerukt en Virgile zegt “vis” bijna 10 seconden na mij, het is dus een dubbel. Ik haal een prachtige snoekbaars van 62 cm binnen, mijn record, ik ben opgelucht, ik heb de vloek doorbroken, ik weet dat ik er meer zal vangen. Dan komt de vis van Virgile bij de boot en we zien een monster uit het water opduiken, mijn broer gilt, misschien heeft hij eindelijk zijn meter, Suélio haalt hem uit het water en legt hem op de meetlat, arf, 95 cm, hij is prachtig maar haalt de mythische grens niet… Virgile is een beetje teleurgesteld maar het is pas de tweede dag. We maken een prachtige foto van deze dubbele vangst snoekbaars / snoek, alleen al voor deze foto tussen broers is de trip een succes.

Nog steeds in dezelfde baai vang ik een mooie baars die me een paar mooie sprongen bezorgt, Virgile die er nog nooit een heeft gevangen wil ook de zijne, dus blijven we op dezelfde plek maar zonder succes… De dag vordert en de wind waait ook hard, het beweegt veel en het is moeilijk om te vissen, dus veranderen we van plek om uit de wind te gaan. We vangen nog elk 3 snoekbaarzen tussen 35 en 55 cm voordat we teruggaan, Virgile heeft 10 vissen gevangen en ik 6, het is geen slechte dag.
’s Avonds bij Machete maken we de balans op, Chris heeft 2 snoeken gevangen met werpen en 4 snoekbaarzen verticaal, René 14 snoekbaarzen verticaal waaronder een prachtige vis van 72 cm.
Suelio en Stéphane, die zelden vissen, hebben elk 1 snoekbaars en 1 snoek gevangen.
’s Avonds besluiten we dat we de volgende dag naar Orellana gaan om te proberen te vissen op snoek met werpen, dat is geschikter, de competitie is voorbij en we hopen dat er nog wat vissen voor ons overblijven. Virgile, Christophe en ik zijn enthousiast, maar René iets minder, hij geniet van het verticaal vissen op snoekbaars en vindt het vervelend om op snoek te vissen, maar hij heeft niet veel keuze, er moet voor iedereen wat zijn. Persoonlijk hou ik van vissen met grote kunstaas, ik kan mijn Casting hengel (BLC70H) gebruiken en grote kunstaas gooien. Ik kijk vooral uit naar het testen van de Slim Shad van Ioda in de 16 cm versie. Hij is vrij slank voor zijn grootte en heeft een prachtige zwemstijl dankzij een mooie paddle die zijn staart goed beweegt. Bovendien heeft Olivier (de maker van dit kunstaas) iets nieuws bedacht door 3 gaten in de staart te laten. Die maken kleine belletjes in het water die de meest terughoudende vissen kunnen irriteren en aanzetten tot aanvallen. We kunnen ook een variant maken door rattles (kleine glazen kooitjes met een balletje erin) in de gaten te plakken, die geluid maken en de perceptie van de vissen enigszins veranderen. Voor een derde versie van dit kunstaas heb ik bij sommige het paddle vervangen door een metalen blad dat een extra visueel herkenningspunt en andere trillingen geeft.
Dag 3: zwaar zwaar in Orellana
Vandaag is het 4°C en het regent, we zijn ingepakt als eskimo’s en we zijn niet gerust op de dag. Gezien het weer is besloten dat we uitzonderlijk warm en binnen gaan eten bij Machete om 12 uur.
Het eerste uur is moeilijk en we krijgen geen enkele aanbeet in het pelagische (in open water), Suelio besluit ons mee te nemen om te vissen bij de baaien en rotsachtige punten, dus wisselen we onze zachte kunstaas voor minder duikende en vissen we in ondiep water. Een uur later, terwijl we dicht bij de oevers werpen, valt een grote snoek mijn kunstaas aan, ik verwar mijn casting molen, ik pruts met de slip, de vis lost en ik baal enorm… Al dat we weinig aanbeten hebben, als ik ook nog eens fouten maak, wordt het niets… het is een vicieuze cirkel, je krijgt urenlang geen aanbeet, dus raak je minder geconcentreerd en mis je de paar vissen die je zou moeten vangen… Het moet gezegd worden dat ik al een tijd niet meer met casting werp, omdat ik in mijn regio weinig zoetwatervissen vang ten gunste van zeevissen. Ik doe alle soorten visserij op veel plekken, ik heb geen specialiteit, ik hou van vissen in het algemeen en probeer me aan te passen aan de aanwezige vissen in plaats van aan een specifieke techniek. Vaak is er een aanpassingsperiode nodig om het gevoel terug te krijgen met het gebruikte materiaal en het type vis dat je vangt. Deze keer ging het mis, maar ik beloof mezelf dat het niet meer zal gebeuren. Enkele worpen later vang ik een kleine snoek van 70 cm, geen grote vis maar toch een vis! Dat is genoeg om ons tot de middag weer te laten glimlachen en blij te zijn om de tafel van Machete te vinden. Hij weet dat het vissen momenteel moeilijk is en ontvangt ons met een grote glimlach, hij zegt: “Ik weet dat het vissen niet goed is, maar ik ga jullie weer laten glimlachen met een goede warme maaltijd.” Hij hield woord… we hadden een waanzinnige lunch met lamsvlees, linzen en Murcia (een soort lokale gekruide bloedworst), alles vergezeld van rode wijn en om af te sluiten een goede taart met een sterke drank die vreselijk smaakt naar citroenpaic maar je weer oppept als geen ander.

We besluiten vrij snel weer te vertrekken want als we nog een paar minuten langer warm blijven, vallen we waarschijnlijk in slaap bij de kachel op de achtergrond van aanhoudende salsa en gaan we nooit meer vissen.
’s Middags is het weer hetzelfde liedje, erg moeilijk, bitter koud, wind, regen, het complete pakket… Terwijl ik hard mijn best doe om met grote kunstaas te werpen, vist Virgile verticaal met zijn ogen op de dieptemeter gericht. Hij vangt 4 vissen, snoeken van 80, 70, 70 en een kleine snoek. De Arlesianen vingen elk 3 baars op een stek van Stéphane, ik niets meer… een middag van ellende!!!
’s Avonds zijn we kapot, zo uitgeput dat we niet eens bij Machete gaan eten en om 22 uur in slaap vallen voor een oude Copa de Liga-wedstrijd, pech tot het einde.
Dag 4: Terug naar Sola Garcia
Op deze vierde dag, gezien onze prestaties van de vorige dag op Orellana, besluiten we terug te gaan naar Garcia Sola, dit keer zijn de teams veranderd en heeft Stéphane Suelio op onze boot vervangen. We zijn alleen bij het te water laten, het weer is nog steeds erg koud maar tenminste ze voorspellen geen regen. Verrassing, we zien 4 donkere massa’s zwemmen midden op het meer, we naderen en zien niet 4 maar 6 wilde zwijnen die het toch brede meer op die plek oversteken. Er zijn trouwens nogal wat dieren, vogels en veel herten, Stéphane zal ons een prachtige bronstroep laten horen die ergens aan de oever weerklank vindt met een mannetje dat klaar is om te vechten.
Stéphane vraagt me onze crankbaits en jerkbaits tevoorschijn te halen, we gaan alle baaien en rotsachtige punten af. De crankbait is een super kunstaas dat heel makkelijk te hanteren is, je hoeft alleen maar te werpen en binnen te halen zonder de hengel te bewegen, de grootte van de voorste lip laat hem meer of minder diep in de waterlaag zakken. Crank betekent in het Engels “handvat” of “hendel”, het is een kunstaas dat beweegt door het binnenhalen met de molen en niet door de hengel te bewegen, gewoon door sneller of langzamer binnen te draaien. Voor de jerkbait, wat “schok” betekent, moet je de hengel bewegen om het kunstaas beweging te geven, elke jerkbait kan zijn eigen favoriete animatie hebben afhankelijk van het model. Ik kreeg een geweldige les van Stéphane die me echt de perfecte beweging liet zien. Ik dacht dat ik het goed deed, ik heb in het verleden veel vissen gevangen met jerkbait, maar die dag kon ik de perfecte animatie zien en begrijpen. Ik zeg het nooit genoeg, maar voor mij is het bijna onmisbaar om een gids te hebben tijdens vissessies op onbekende plekken; natuurlijk laten ze je de goede plekken zien, de te gebruiken kunstaas en de techniek, maar bovendien hebben deze professionals die hun leven op het water doorbrengen veel te laten zien (montages, knopen, animaties) om ons te laten verbeteren en eerlijk gezegd is sportvissen zo uitgebreid en omvat het zoveel technieken dat je een leven lang kunt blijven leren.
Die ochtend ving ik 3 snoeken met de jerkbait en 1 snoekbaars met de crankbait en Virgile ving 1 snoek met de crankbait. De namiddag eindigde in de regen met enkele opklaringen en eindelijk maakten mijn Slim Shads het verschil, nog 3 snoeken erbij en ik verloor zelfs een grote vis op een paar centimeter van de boot. Virgile ving ook 3 andere snoeken met de Slim Shad. Chris en René hebben de hele dag verticaal gevist en vingen respectievelijk 5 en 13 snoekbaarzen.
Dag 5: Nooit opgeven!
Terwijl we die ochtend allemaal zonder vangst zijn en Virgile en ik geen snoekbaars verticaal willen vissen, besluit Stéphane na de lunch de boot weer tevoorschijn te halen en het opnieuw te proberen op Orellana. We komen aan met de zon en zijn vastbesloten alles te geven om niet met lege handen te eindigen.
Nog maar net aangekomen zien we op de dieptemeter grote scholen witvis en merken we snel dat de roofvissen er zijn, we vangen aan de lopende band en Virgile vangt eindelijk zijn eerste Black Bass. Ik gebruik opnieuw mijn Slim Shad maar ook de Slim Twist die een snoek vangt terwijl ik op de Bass aan het vissen was. We hebben echt goed gedaan om te veranderen, in één middag ving ik 5 snoeken en een snoekbaars en Virgile haalde de grote prijs met 2 snoeken, 1 snoekbaars en 1 Bass.
Zoals gewoonlijk tellen we ’s avonds bij Machete de vangsten met de vissers uit Arles, 4 snoekbaarzen en 1 snoek voor Chris en 11 snoekbaarzen voor René, de meester van het verticaal vissen. Morgen is de laatste dag, onze laatste kans van de trip om een meter-snoek en een grote black bass alias “The mother fucking Lunker” te vangen.
Dag 6: De achtbaan
Op deze laatste dag komen de 2 boten samen bij Orellana. De eerste twee uur zijn verschrikkelijk, we gooien alleen maar kunstaas in de wind, we hebben de vissen gespot die veel dieper zitten en we vissen deze keer op 18 meter diepte. Het mooie weer is nog steeds niet aanwezig, er is behoorlijk wat wind, golven, het meer is niet rustig, het water is donker, de lucht is donker, gelukkig zijn de temperaturen milder dan de voorgaande dagen. Dit weer doet me precies denken aan de omstandigheden waarin ik mijn record brak op het Meer van Genève, een snoek van 1,14 m gevangen met de Esox Toy (zie hier), een gigantisch kunstaas in de vorm van een octopus. Door het gebrek aan aanbeten besluit ik alles op alles te zetten en haal ik dus hetzelfde beroemde kunstaas tevoorschijn dat me op 15 juli 2017 bijna naar de sterren bracht. Ik probeer me de speciale animatie te herinneren die dit kunstaas vraagt, het kost me een paar minuten om het goed te pakken te krijgen, ik weet dat ik alles op alles zet en dat ik weinig kans heb iets te vangen behalve een hele grote, een big mama. Na nog eens 30 minuten werpen ben ik weer klaar om van kunstaas te wisselen wanneer “RAAAAOOOOUUUFFFFFF” een enorme bak duikt met zijn bek uit het water en mijn kunstaas mist dat net een paar centimeter aan de oppervlakte was aangekomen, ik ben verbijsterd, ik schreeuw, ik ben woedend, Virgile en Stéphane hebben het beest niet gezien maar ze hebben het geluid gehoord, ik had kunnen, ik had zelfs moeten laten het kunstaas meteen weer zakken, misschien had de snoek het dan weer gepakt… Weer ben ik niet perfect geweest in mijn visserij, het ontbrak me aan de “+” factor die het verschil maakt, toch was het me al eens gelukt om zo’n vis te redden en had ik mijn eerste grote amberjack met zacht kunstaas kunnen vangen door het kunstaas meteen te laten zakken na een volgbeweging (zie hier). Mijn benen trillen, ik denk niet dat ik ooit zo’n grote snoek heb gezien en gevangen, ik ben boos op mezelf, ik weet dat ik mijn kans heb laten liggen… We proberen het nog een uur en vertrekken dan naar de strekdammen in ondiep water waar ik uiteindelijk een mooie snoek vang met de Buster Jerk, gevolgd door Virgile die er ook een vangt met een crankbait.
Na de lunch vertrekken we weer richting de plek waar we eerder veel plezier hadden, ik zeg tegen Stéphane dat ik echt een mooie baars zou willen vangen, we komen aan op de stek en Virgile vangt er snel een kleine; voor de montage gebruik ik Mustad ‘Fast attach’ loodkoppen die het mogelijk maken om snel van kunstaas te wisselen terwijl het gewicht behouden blijft, het is de eerste keer dat ik dit systeem gebruik en ik moet zeggen dat het erg handig is als je met Texas-haken vist. Je hoeft alleen maar het kunstaas dat al op de haak zit te vervangen, je klikt de haak (en dus het kunstaas) van de Fast Attach los om het te vervangen. Op deze manier hoef je niet steeds loodkoppen te verwijderen en weer te bevestigen, wat op den duur het kunstaas (vooral de kleine) sterk beschadigt. Bovendien voegt het een scharnier toe aan het kunstaas en zorgt het echt voor een mooie zwemactie, vooral als je het kunstaas over de bodem laat stuiteren. Kortom, ik keur het voor 100% goed. Die middag vang ik nog 2 snoeken terwijl ik op baars zoek, altijd met fast attach. Virgile vangt 3 snoeken verticaal, waaronder een van 91 cm, zijn derde snoek van de trip die meer dan 90 cm is, maar helaas wordt hij niet officieel gemeten. De dag loopt ten einde, Stéphane zegt dat we nog een laatste poging gaan wagen op een van die beroemde plekken met grote baarzen. Ik bevestig mijn fast attach met een rivierkreeft in een zelfgemaakte kleur, gemaakt door Christophe, onze kameraad uit Arles, die me die had toevertrouwd nadat hij er 3 baarzen mee had gevangen 2 dagen eerder.
Stéphane plaatst de boot en zegt tegen me: « op de bodem van het water op die plek is een oud huis, je zult eerst een muur voelen, als je er voorbij bent, ben je in het huis en daar zijn koeien! Je kunt eventueel gepakt worden als je weer omhoog klimt op de andere muur. Een minuut later kan ik mijn rivierkreeft de stenen van de muur van het huis zien beklimmen en dan een lichte sprong van ongeveer 4 seconden maken, ik neem weer contact met de bodem en 2 seconden later is het raak! Mijn BLS66ML buigt maar doet snel zijn werk en binnen 30 seconden is de vis bij de boot, het is een prachtige baars van 49 CM, mooi vet, een lunker die zeker 2 kilo weegt, mijn record. De nacht begint te vallen, het is tijd om terug te gaan vooral omdat er nog een stuk weg is voordat we bij de waterplaats zijn. Ik heb de trip afgesloten met een heel mooie vis en een zonnige middag.
Dus ja, qua vangst hebben we niet heel goed gevangen, maar eerlijk gezegd heb ik het in Frankrijk en Zweden veel erger meegemaakt… Ik heb toch mijn record voor baars en snoekbaars verbroken, ik heb een geheel nieuwe techniek geleerd (verticaal vissen op snoekbaars met een dieptemeter) en ik ben flink beter geworden in het animeren van jerkbaits. De trip was geslaagd en één ding is zeker, we komen terug voor onze revanche in een periode waarvan we hopen dat die gunstiger is, maar dat blijft altijd een verrassing…
’s Avonds is het het laatste diner met Christophe en René die vroeg in de ochtend weer op weg gaan naar Arles, we zijn het er allemaal over eens dat we niet teleurgesteld zijn door de bestemming en dat we onszelf ooit nog een kans geven. We nemen afscheid van Machete, we weten dat we hem weer zullen zien, we kunnen onze gidsen zeker niet kwalijk nemen, ze zijn erg bekwaam en hebben alles gedaan om ons tevreden te stellen.
De volgende ochtend rijden we de 3 uur naar Madrid, we hebben een laatste avond gepland in de Spaanse hoofdstad met als hoogtepunt een wedstrijd van Real Madrid tegen Valladolid. Na een paar cervezas met de lokale supporters gaan we eindelijk het legendarische stadion Santiago Bernabeu binnen. De eindstand is 0-0 maar vooral waren we erg teleurgesteld over de sfeer… beter kun je een Nice – Arles Avignon wedstrijd in de regen in januari bezoeken, dan krijg je tenminste waar voor je geld…
’s Avonds, laatste diner in een Spaans restaurant, we genieten van een goede laatste chuleta (runderkotelet), voor de wijn blijven we bij Frans (je moet ook niet gek doen).

Virgile en ik vertrekken de volgende dag ieder onze eigen kant op, we zullen elkaar snel weer ontmoeten voor een visreis want in maart gaan we op zeevistocht naar Kéré, een eiland in de archipel van de Bijagos voor de kust van Guinee-Bissau. De jacks, otolieten, kapiteins, rode karpers en grote barracuda’s kunnen zich maar beter schrap zetten!
Fishement uw.


































































