Podczas gdy nadal jestem w Amazonii, otrzymuję wiadomość od Jérôme'a, który stworzył grupę naszego niesamowitego ostatniego wyjazdu do Szwecji. Pisze mi, że miał anulację w swojej grupie na czerwiec i że została mu jedna wolna miejscówka. Odpowiadam, że jestem zainteresowany i proszę o kilka dni na przemyślenie.
Po powrocie do Nicei mam 3 możliwości: czekać na moją następną podróż w październiku 2023 (do Irlandii), wyjechać w czerwcu z Rémi i Olivierem do Kanady (którzy będą łowić pstrągi i łososie) lub dołączyć do grupy Jérôme'a. Nie jest tak łatwo wyjechać na wyprawę wędkarską z ludźmi, których znamy słabo lub wcale, bo spędzamy razem prawie 24 godziny na dobę. Spośród 8 osób, które jadą, znam Jérôme'a, Thomasa i Stéphane'a, którzy byli z nami w tym samym okresie w zeszłym roku. Ale ostatecznie byliśmy tylko po 2 na łódź, więc widywałem ich tylko podczas posiłków. Wiem, że są całkiem sympatyczni i wszyscy są doskonałymi wędkarzami. Możliwość dalszej nauki z nimi to prawdziwa okazja. Szczerze mówiąc, gdy dzielimy tę samą pasję, trudno się nie dogadać z ludźmi. Wyjazd do Kanady jest też bardzo kuszący, ale wymaga więcej dni urlopu, a Rémi i Olivier nie są pewni, czy na miejscówkach, które celują, są szczupaki. Łososie i pstrągi są fajne, ale moją ulubioną rybą pozostaje szczupak!
Decyzja zapadła szybko i zajmuję ostatnie dostępne miejsce na wyjeździe. Trzeba wiedzieć, że już zarezerwowałem na 2024 z ludźmi z Nicei, ale czekanie kolejnego półtora roku, by wrócić nad to jezioro Sibbo, wydawało się wtedy próbą, a gdy ktoś podaje rękę, trzeba ją chwycić! Więc jedziemy na tę nową wyprawę na Sibbo. (Możecie przeczytać relację z mojej pierwszej wyprawy na Sibbo tutaj)
Sprawy są więc załatwione, pojadę z tą grupą, dwóch nowych wędkarzy, Killian i Marco, nie znają jeziora. Uzgodniono z Jérôme'em, że będziemy się zmieniać na łodziach co 4 osoby. Wymiany na Messengerze odbywają się prawie codziennie, aż do „Patatra”, dwa dni przed wyjazdem, niestety Marco ma pozytywny wynik na COVID… Nico, partner Jérôme'a w zawodach, decyduje się w ostatniej chwili i może go zastąpić. Nieszczęście jednych jest szczęściem innych…
Jest nas więc 8 wędkarzy, jak zaplanowano: Jérôme, Nico L, Killian, Thomas i Nicolas D (jego stały kompan), Stéphane i Patrick (również wędkarz spławikowy) oraz ja.




Pierwszy wieczór
Jérôme, Nico L i Killian przyjeżdżają pierwsi na lotnisko w Sztokholmie i od razu jadą zrobić pierwsze zakupy po drodze do Sibbo. Thomas i Nico D czekają na mnie na lotnisku, potem jedziemy do Sibbo. Stéphane i Patrick są na zawodach i dołączą do nas za 2 dni. Przyjeżdżamy około 17:00, zajmujemy nasz „Sibbo House”. Odbieram mój pokój Harry'ego Pottera z zeszłego roku, montujemy wędki i pędzimy na pomost na nasz pierwszy „wieczorny rzut”. Łowię z Killianem, który ma 25 lat i jest pastuchem w Normandii! Prawdziwy miłośnik przyrody, dużo łowił karpie i sumy z wujkiem i stał się prawdziwym zawodnikiem w łowieniu drapieżników, zwłaszcza okoniowatych. Moim zadaniem jest proste: pokazać Killianowi technikę „Sibbo” i zapoznać go z jeziorem, ale łowienie wydaje się trudne i szczupaki nie chcą brać. Na szczęście Killian znajduje sposób na łowienie okoni na wibracyjne ostrza, które są trochę bardziej aktywne. Nie udaje mi się złowić ani jednej ryby, aż Killian pożycza mi ostrze i ratuję honor złowieniem okonia i szczupaka na Rotchezaré. Killian kończy z przytupem: 1 szczupak i 6 okoni, ale przede wszystkim pobił swój rekord piękną rybą 42 cm. Kończymy łowienie około 22:30, to był piękny wieczorny rzut, ale czas wracać na kolację, bo jutro o 5 rano łódź i wiadomo, że nie będziemy dużo spać.




Dzień 1: Zaczynamy pierwszy prawdziwy dzień
Rano pobudka jest ciężka… 4:15, to około 5 godzin snu, ale chęć pójścia na ryby jest zbyt silna i po dobrej kawie motywacja szybko przychodzi. Dzień zaczyna się mocno i szybko łapię pierwsze ryby. Szczupaki i okonie następują w szybkim tempie. Killian łowi jak we Francji, próbuje dużych przynęt, ale ryby są mało aktywne. Po obiedzie nalegam, by Killian zmniejszył rozmiar przynęt i ryby zaczynają brać podwójnie. Super popołudnie z 22 rybami dla mnie (11 szczupaków i 11 okoni) w tym piękny szczupak 94 cm, a Killian 18 ryb (6 szczupaków i 12 okoni). Inne łodzie też mają dobre połowy. W przeciwieństwie do zeszłego roku, pogoda jest cieplejsza, z mniejszymi wahaniami w ciągu dnia. Jest wyraźnie słonecznie, bez chmur i deszczu, bez wiatru… To zdecydowanie nie jest pogoda na szczupaka, co może tłumaczyć większą ilość okoni w porównaniu do zeszłego roku. Wieczorem, jak prawie każdego wieczoru, jest grill, śmiechy i kładziemy się spać około 23, by być w formie następnego dnia. Generalnie łowimy od 5 do 12, potem od 15 do 19, czyli łącznie 11 godzin dziennie, i na koniec jesteśmy wyraźnie zmęczeni.










Dzień 2: Król Sandacz i Killian w formie
Następnego ranka zaraz po wypłynięciu zaczynam bardzo mocno na spinnerze z 3 szczupakami, potem mały cud, po pięknym braniu czuję dziwną walkę i wiem, że to coś nietypowego. Gdy ryba wypływa na powierzchnię, jestem zdumiony, to sandacz i jest ogromny, przynajmniej dla mnie, bo pobijam swój rekord o 10 cm z okazem 84 cm. Niesamowite, na spinnerze w 2-3 metrach wody… Nigdy nie myślałem, że pobiję rekord w ten sposób, to magia Sibbo. Po tym magicznym momencie łowienie staje się trudniejsze, a Killian zdaje się być obdarzony łaską, zaczyna łowić na UL spinning, główkę ołowianą 7 gramów, przynętę 9 cm i łapie szczupaki w zaskakujący sposób. Próbuję wszystkiego, ale on mnie rozbija, nawet lituje się nade mną i pożycza mi główkę i tę samą przynętę, ale nic nie pomaga, wszystkie ryby są jak magnes przyciągane do jego animacji. Nigdy się nie dowiemy, ale w każdym razie dał mi srogą lekcję (12 ryb dla mnie i 28 dla niego, w tym 24 szczupaki i 4 okonie), na szczęście zrekompensowaną radością z mojego porannego rekordu sandacza.











Po południu Jérôme robi wycieczkę do Sztokholmu po Stéphane'a i Patricka, którzy wracają z zawodów wędkarskich. Jesteśmy więc w komplecie, by uczcić to godnie przy grillu i dobrym foie gras od Patricka, który jest producentem.


Dzień 3: Dzień Pinky?
Tego ranka łowię z gospodarzem miejsca, człowiekiem, który pokazał nam Sibbo: Jérôme'em. Cieszę się, że łowię z nim, bo mogę się czegoś nauczyć (choć już dużo nauczyłem się od Killiana). W zeszłym roku złowił prawie dwa razy więcej ryb niż my w grupie, więc nie mogę się doczekać, by zobaczyć i zrozumieć, jak robi różnicę. Jérôme to też były karpiarz i tworzy z Nico L groźny duet zawodników w łowieniu drapieżników na Sekwanie i wszędzie indziej. Jego cecha szczególna? Pan łowi tylko spinningiem! To prawda, że bardzo duże przynęty nie są potrzebne w Sibbo… Rano moja pierwsza ryba to mój rekord osobisty okonia, piękna pasiasta 46 cm, potem złowię kolejne okonie, a potem drugiego sandacza na wyjeździe (ten będzie miał tylko 68 cm). Jérôme z kolei łowi piękne szczupaki, a gdy mówi do mnie: „no to co, César, nie lubimy szczupaków”, bum, w końcu mój pierwszy szczupak dnia na różowym shadzie (pierwszy w życiu w tym kolorze), złowię jeszcze jednego kilka minut później, też na tę samą przynętę, potem nic. Po południu jest bardzo spokojnie, próbujemy zmienić łowienie w zatoce na jerkbait, według Jérôme'a: „zawsze są ryby do złapania na jerk”. Problem w tym, że tutaj ryby są bardzo pobudzone i szaleją jak szalone po wyjęciu z wody, i bardzo trudno je odhaczyć. Jérôme pomaga mi odhaczyć szczupaka i zaczynamy operację na cztery ręce, by go nie uszkodzić. Dzień bardzo trudny, a ja kończę z 12 rybami, a Jérôme z 13. Wynik przyzwoity we Francji, ale w Sibbo to trochę słabo… Łowienie było trudne dla wszystkich, więc żadnego cudu.







Dzień 4: metry i utracone zdjęcia
Pogoda jest dziś podobna, jest ciepło, bez chmur, bez deszczu, kilka podmuchów wiatru, ale nic szalonego. Tym razem, po wczorajszej klęsce, próbujemy sprawdzonych metod i dokładnie obławiamy miejsca z okoniami, co dość szybko daje efekty, ale z długimi okresami przerw, kiedy nic się nie dzieje. Za każdym razem zmieniamy podejście, przynęty, miejsca i udaje się złowić kilka ryb na ostrza, deracoup, shad, spinner, ale nie znajdujemy naprawdę skutecznej metody, a przede wszystkim mamy dużo „delikatnych brań” i dużo spadów. Ryby nie wyglądają na głodne, to raczej reakcja z ciekawości… Biorąc pod uwagę wczorajsze łowienie i wymiany z innymi, dobry kolor to różowy, z dość małymi przynętami. Stéphane robi swój pierwszy metr na różowym shadzie, ładne 101 cm, niestety bardzo źle sfotografowane przez jego kolegę Patricka. Ja wyrównuję swój rekord okonia 46 cm, a Jérôme wyciąga pięknego szczupaka 108 cm, którego podbieram jedną ręką, dostając reprymendę! Na szczęście go nie spudłowałem, bo inaczej miałbym zakaz wstępu do Sibbo na długie lata! Wieczorem jesteśmy na miejscu na wyspie Sebs i łapiemy kilka szczupaków na spinnera. Mamy piękny podwójny połów szczupaków, a Djé decyduje się zrobić ładne wideo z wypuszczeniem, więc wyciąga statyw, ustawia telefon, a gdy się ustawiamy, patatras, dramat, mała fala zrzuca telefon za burtę… ciao ciao telefon i zdjęcia z wyjazdu… w tym zdjęcie metra… na szczęście nagrywałem też GoPro. Kończę dzień z 17 rybami, a Djé z 27. Mała porażka w pełnym tego słowa znaczeniu!







Dzień 5: Deracoup Day
W czwartek łowię z Nico, dni są podobne, a poranki (bardziej wietrzne) są zwykle znacznie bardziej owocne niż popołudnia. Rano łowię 15 ryb, a po południu tylko 2. Razem 17 ryb, tyle samo co Nico (11 rano, 6 po południu). Rano szukaliśmy ryb w bardzo płytkiej wodzie, na spinnera, ciągnąc przynętę w trzcinach. Technika, która okazała się skuteczna w niektóre dni w zeszłym roku z braćmi Jacqueline. To super ekscytujące widzieć ataki na powierzchni, ale trzeba mieć odpowiednie warunki i niestety nie mogliśmy stosować tej techniki codziennie, bo dni byłyby zbyt długie… Patrick złowił bardzo mało ryb, ale zrobił swój pierwszy metr, ładne 103 cm, co go bardzo ucieszyło (i trudno się dziwić), Stéphane złowił 15 ryb, Billy 15, Nico L 17… Wszyscy jesteśmy mniej więcej na tym samym poziomie, poza Killianem i Djé, którzy mają szaloną rywalizację, każdy po 37 ryb! Mówią, że znaleźli łowienie na deracoup, zaciągając z opóźnieniem…





Dzień 6: Nie odpuszczamy, a na końcu nagroda
Mam 80 ryb, gdy wstaję rano i wiem, że będzie bardzo trudno osiągnąć 100 ryb podczas wyjazdu. To zdecydowanie trudniejsze niż w zeszłym roku o tej samej porze, kiedy złowiłem 99 szczupaków i 25 okoni, łowienie jest inne, brania są krótkie, na małe przynęty i trzeba poświęcić czas na zacięcie, to nauka tygodnia! Wyruszamy z Nico zdeterminowani, by zrobić co w naszej mocy i cieszyć się tym ostatnim dniem jak należy. Warunki pogodowe są takie same, już wiemy jak i gdzie łowić, więc o 10 rano mieliśmy już sporo fajnych akcji, z kilkoma podwójnymi połowami szczupaków i okoni. Po spadku aktywności spotykamy się z innymi łodziami na wyspie na piknik, Nico D mówi nam, że pobił swój rekord osobisty pięknym 110 cm. To ostatni dzień i chcemy wykorzystać każdą minutę, nie tracąc czasu na powrót do domku. Jemy w 45 minut i rzucamy się do ostatniej walki.










Kończę poranek z 12 rybami i myślę, że będzie naprawdę trudno złowić 8 po południu. Z kolei Nico ma 99 ryb w tygodniu i wywieram presję, by złowił swoją setną. Ustawiam się więc na przodzie z silnikiem elektrycznym, by mógł skupić się tylko na łowieniu i zaczynamy dryfować. Na grupie Messenger "Niçois", którzy pojadą w 2024, ogłaszam sytuację, mam kilka godzin na złowienie 8 ryb i będzie trudno. Aby zmaksymalizować szanse, zakładam małego białego shada, na pewno nie najlepszy kolor, ale zdecydowanie ten, który pozwala nam złowić najwięcej ryb, dopóki nie znajdziemy idealnego koloru. Chcę powiedzieć, że to bardzo dobry neutralny kolor i dopóki nic nie jest pewne, to kolor, który pozwala ograniczyć straty. Nico i ja marnujemy kilka brań, aż łapię ładnego okonia, potem szczupaka… No więc to początek, a już mam 2 ryby. 6 ryb nie wydaje się tak daleko, znając potencjał Sibbo. Piszę na żywo do Niçois, którzy mnie motywują, Nico jest już gdzie indziej, nie złowił setnej, ale mu to nie przeszkadza, jest zadowolony z łowienia, jest zmęczony i byłoby mu dobrze, gdybyśmy skończyli. Drzemie więc z tyłu łodzi i pozwala mi łowić samemu. Czuję się dobrze, nie mam presji, ale jestem bardzo skoncentrowany, jak w tunelu. Celuję w każdą przerwę, starannie przeczesuję każde miejsce, które wydaje się dobre na kryjówkę szczupaka. Powoli, spokojnie, łapię kolejne ryby i o 18:00 jestem o jedną rybę od setnej! Zostało mi 30 minut łowienia i czuję, że mogę to zrobić. W tym samym momencie widzimy Jérôme'a na jego łodzi z Killianem, łowi nago… Przegrał zakład i zamiast maczać swoje kulki w niebieskiej farbie, spędzi ostatni dzień nago… rzeczywiście, Killianowi udało się złowić rybę na powierzchni, co nigdy wcześniej nie zdarzyło się na Sibbo, Jérôme musiał za to zapłacić.
Kilka kabli od pomostu, tuż przed zatoką Frankenstein, widzę obiecującą przerwę i rzucam mojego shada, pozwalam przynęcie spokojnie opaść na dno i zaczynam ją podciągać, gdy widzę dużą cień wychodzący, biorący moją przynętę w wielką paszczę i odwracający się. Zacinam jak szalony i wybudzam Nico z letargu krzycząc „duża ryba, duża ryba”. Rzuca się po podbierak i w mniej niż 20 sekund jest po wszystkim, ryba jest poza wodą, a ja krzyczę z radości. Drżę, wiem, że to duża ryba, czy mój ostatni rzut, moja ostatnia ryba, setna na wyjeździe, będzie rybą mierzoną? Ryba jest dziwna, jest duża, ale nie za gruba, ma zieloną paszczę starej ryby, która siedzi w mule, ryba „Shrek” w zatoce Frankenstein, to do siebie pasuje. Nie jestem w stanie nic zrobić, biorę rybę, kładę ją na miarce, Nico pyta: „jak myślisz, ile ma?” Starannie przykładam jej pysk do zera, a Nico ogłasza wynik: 106 cm! Wypuszczam ją, a ryba powoli odpływa. Ostatnia ryba mojego wyjazdu, setna, moja pierwsza ryba mierzona w Sibbo…


Jestem szczęśliwy, kończę wyjazd z przytupem. Nico cieszy się ze mną i decydujemy się zakończyć, choć zostało nam jeszcze około dwudziestu minut łowienia przed końcem.
Co za wyjazd, zakończyć tak, w tym stanie, pozostanie dla mnie wielkim momentem wędkarskim i przede wszystkim wielką lekcją, która mi posłużyła (i już posłużyła, bo piszę tę relację 7 miesięcy po wyjeździe).
Ostatecznie, przeliczając ponownie, mam 102 ryby, ponieważ pominąłem w liczeniu 2 sandacze.
Wyniki są różne, Patrick i Stéphane złowili odpowiednio 32 i 66 ryb w zaledwie 4 dni. Nico L, Nico D i ja jesteśmy bardzo blisko z 99, 101 i 102 rybami. Czołówka też jest bardzo wyrównana z Kiki 159, Thomasem 162 i Jérôme'em, który jako dobry gospodarz utrzymuje pierwsze miejsce z 170. Mam osobistą satysfakcję z złowienia pięknego metra i posiadania największych ryb tygodnia „Sandacz” i „Okoń”.
Nasz piękny zespół wyciągnął łącznie 891 ryb, w tym 5 metrowych, z największą rybą dla Nico D i jego ładnym 110 cm z ostatniego dnia. Wieczorem cieszymy się, wpisując nasze nazwiska na „tablicę metrowców” sezonu w Sibbo House.

Ostatni wieczór, nasz ostatni grill, pakujemy rzeczy, wszyscy cieszymy się, że jutro wracamy do domu, ale już wiemy, że wrócimy, a gdy piszę te słowa, już ślinka mi cieknie, bo wracam tam za 5 miesięcy.



