8 lat po mojej pierwszej wyprawie exo, wyruszam ponownie z nową ekipą do Panamy, do Oliviera Charpentiera, przewodnika, który zostawił mi świetne wspomnienia dzięki profesjonalizmowi i pasji, które wtedy mnie ujęły.
Jest nas 6: Virgile, Odin, Rémi, Jérôme (dla którego to pierwsza wyprawa exo), Philippe (który był już na wyprawie w 2014 roku) i ja. Będziemy więc dwoma łodziami po 3 wędkarzy z prostym programem: 6-dniowy biwak wędkarski na wyspie Jicaron, która znajduje się tuż za wyspą Coiba.
Po locie Nicea – Paryż, a następnie Paryż – Panama City, docieramy do hotelu na pierwszą noc w tym kraju. Hotel znajduje się zaledwie 15 minut od lotniska, zwykle oferuje bezpłatny transfer, ale po pół godzinie oczekiwania przed terminalem decydujemy się zapłacić za taksówkę, która nas tam zawiezie. Hotel nie powala, ale jest nowoczesny i ma bardzo duży basen, gdzie spieszymy się napić naszego pierwszego panamskiego drinka. W końcu jesteśmy na wakacjach, szybko jemy kolację w hotelu, przeciętny posiłek z mrożonych ceviches, przypalonych steków i zimnego piwa (na szczęście), po czym idziemy spać, nie mogąc się doczekać walki z rybami.

Następnego ranka wstajemy o 6:30, ponieważ musimy wziąć lot krajowy łączący stolicę z David. Ostatecznie docieramy na lotnisko w David około 9:00, Olivier i jego żona Suzy czekają na nas tam. Spotkanie jest serdeczne, Olivier informuje nas, że wyruszamy już po południu na Jicaron, aby nie tracić czasu, więc tej samej nocy będziemy spać na naszej wyspie!

Wszyscy wsiadamy do vana, a Olivier zabiera nas na śniadanie do czegoś w rodzaju kawiarni na świeżym powietrzu. Jajka, kiełbaski, kokosowy flan, kawa, sok pomarańczowy i jesteśmy odświeżeni i gotowi na wielką przygodę. Po zatrzymaniu się w supermarkecie, a potem u sprzedawcy owoców i warzyw, aby zaopatrzyć się na biwak, szybko odwiedzamy Oliviera w zatoce Chiriqui, aby zostawić część naszych rzeczy, otworzyć tubusy i złożyć wędki i kołowrotki.
Wziąłem 4 zestawy, wszystkie Travel:
1 zestaw do ciężkiego rzutu Ripple Fisher 80lbs z kołowrotkiem Stella 14 000,
1 zestaw do średnio ciężkiego rzutu Ripple Fisher 60lbs z kołowrotkiem Stella 14 000,
1 zestaw Jig Ioda 50 lbs z kołowrotkiem Stella 8000 PG,
1 zestaw do lekkiego rzutu Ioda z kołowrotkiem Saltiga 3500H.
Przemierzamy sto metrów od domu Oliviera i znajdujemy się w małej marinie pełnej pięknych łodzi rybackich, z której będziemy musieli pokonać około 4 godzin rejsu, aby dotrzeć do Jicaron, małej wyspy obok dużej wyspy Coiba.
Jak zwykle, Odin nie może się powstrzymać i zaczyna już rzucać przynętami z pomostu. Złapie swoją pierwszą rybę, którą jednak straci, ale to dobry początek. Podczas przeprawy Philippe, Odin i Jérôme będą na łodzi Oliviera i Suzy, podczas gdy Virgile, Rémy i ja będziemy na łodzi Martina i jego syna Juniora. Nie spieszymy się, a po pierwszej godzinie dość wzburzonego rejsu, dalsza część będzie spokojniejsza i nawet będziemy mieli przyjemność zobaczyć wiele delfinów. Szybko zjadamy nasze jedzenie z pojemników, nie będąc w stanie rozpoznać mięsa, które jemy, pytam Martina, ale nie rozumiem jego odpowiedzi, według mojego brata to lokalny drób (okazało się, że tak było: kaczki polowane przez Oliviera)…




Prawie o zmierzchu docieramy na Jicaron. Sceneria jak z pocztówki: turkusowa woda, palmy kokosowe, biały piasek, jesteśmy naprawdę szczęśliwi, że dotarliśmy i nie możemy się doczekać walki. Szybko robimy kursy między łodziami a wyspą za pomocą pontonu, aby rozładować rzeczy, a podczas gdy Junior rozstawia namioty, szybko bierzemy wędki i korzystamy z ostatnich promieni światła, aby zrobić kilka rzutów z brzegu. Bez skutku. W 10 minut zapada całkowita ciemność, a nasze czołówki atakują tysiące niezidentyfikowanych latających owadów, więc szybko wracamy do obozu.

Mówiąc o obozie, muszę powiedzieć, że nie będzie to przyjemna sprawa… Nie mamy słodkiej wody do mycia (myjemy się wodą morską), nie ma toalet, prysznica, i oczywiście nie mamy prądu. Śpimy na skraju dżungli, gdzie są skorpiony, jaguary z jednej strony i krokodyle morskie z drugiej. Aby dołożyć do tego jeszcze jedną próbę, jesteśmy w rezerwacie przyrody i nie wolno nam palić ognia. Na papierze wszystko to brzmi przerażająco, ale ostatecznie nie widzieliśmy nic niebezpiecznego ani z bliska, ani z daleka… Jedyną nieprzyjemną rzeczą jest to, że ciągle chodzimy po dywanie z krabów pustelników. Nigdy nie widzieliśmy ich tyle w życiu, nie da się ich ominąć… Jemy wygodnie przy stole posiłek popijając obowiązkowym rumem i idziemy spać zmęczeni, pełni nadziei na następny dzień.
Dzień 1: Zaczynamy na Jicaron.
Po obfitym śniadaniu z jajkami, kawą, sokiem pomarańczowym i słynnymi naleśnikami Suzy (zamiast Suzette), spieszymy się na pokład. Zachowujemy te same zespoły co podczas wczorajszej przeprawy. Łodzie są przestronne i wszyscy mamy miejsce do wygodnego wędkowania, 2 wędkarzy z przodu i 1 z tyłu. Nie oszukujmy się, wyraźnie przyjechaliśmy, by łowić na spinning i jeśli to możliwe, złapać rybę koguta. Miałem szczęście złapać pięknego w 2014 roku, Eric złapał 3, podczas gdy Hervé i Philippe (który wrócił głównie z tego powodu) mieli tylko straty.

To pierwszy dzień i dopóki łapiemy ryby, będziemy szczęśliwi! Zaczynamy dryfować blisko obozu i wokół wyspy. Trzeba się przyzwyczaić do używania przynęt, które są znacznie większe i cięższe niż te, których zwykle używamy na Morzu Śródziemnym. Rzuty, animacja i oczywiście zacięcia i walki nie mają nic wspólnego z tym, do czego jesteśmy przyzwyczajeni. Przechodzimy z 30 gramów do 150 gramów, wędki są znacznie cięższe i mocniejsze, to prawdziwy sport, a kondycja wędkarzy może wyraźnie robić różnicę podczas całodniowego wędkowania.
Po 30 minutach łapiemy pierwsze ryby, carangue canninus (żółte karangi, po angielsku Yellow jack). Zapomniałem, jak potężne są te ryby. Jakie to szczęście widzieć je wypływające w ławicach i rzucające się na nasze poppery. Mieliśmy kilka podwójnych złowów, nie wspominając o stratach, które nie są rzadkie. Nadchodzi popołudnie i ku naszemu zaskoczeniu, pojawia się miła niespodzianka, ponieważ tuńczyki żółte są obecne w dużej liczbie. To jeszcze nie słynne pralki (Lavadora) znane w Panamie, ale świetnie się bawimy na tuńczykach ważących około dziesięciu kilogramów! Idealny rozmiar, by szybko je wyciągnąć i móc ponownie rzucać podczas polowania. Szybko je wypuszczamy, z wyjątkiem jednego, który będzie świetną kolacją na wieczór!
Jeszcze raz chcę przypomnieć, że wypuszczamy 95% naszych złowionych ryb, a wszystko, co zatrzymujemy, jest zjadane tego samego wieczoru lub następnego dnia przez naszą 10-osobową ekipę. Nie mamy zresztą zbyt dużego wyboru, bo poza niewielką ilością jedzenia, które przywieźliśmy, musimy łowić, by się wyżywić.
Ryby łapią się dość szybko i zbieramy gatunki: niebieskie karangi, bonito, a ja złowię też piękną orfię. Ta ryba jest bardzo żarłoczna. Mamy też orfie u nas, ale nie mają nic wspólnego pod względem rozmiaru, budowy i zębów. Te ostatnie naprawdę przypominają dinozaury i lepiej nie wkładać tam ręki! Gdy słońce zaczyna zachodzić, spokojnie wracamy do obozu, by zrobić ostatni drift na żywca (z użyciem bonito, które złowiliśmy podczas polowania). To doktor Rémi będzie miał zaszczyt złowić swoją pierwszą emblemową cuberę (karpia czerwonego) Panamy. Inni też nie pozostają w tyle z pierwszymi karangami Jérôme, tuńczykami, pięknym mullet snapperem dla Philippe i ogromną czerwoną cuberą złowioną na żywca przez Odina.
W rzeczywistości nie łowimy specjalnie na żywca, ale gdy docieramy do strefy i podczas łowienia na przynęty, próbujemy też spuścić żywca na inną wędkę i gdy jest branie, zmieniamy się na zmianę. To pozwala dodać animacji i trochę adrenaliny, zwłaszcza że nigdy nie wiadomo, czy nie złapiemy bardzo dużej ryby. Po tym pięknym pierwszym dniu szczęśliwi wracamy na Jicaron.
Suzy, bardzo niezadowolona, czeka na nas w obozie. Była nękana przez lokalną policję, która zażądała, byśmy natychmiast opuścili wyspę. Olivier łowi tam od lat i ma zgodę lokalnego szefa. Niestety przybyła nowa ekipa, która nie jest poinformowana i nie chce nic słyszeć… W rzeczywistości na pewno liczą na pieniądze, ale jeśli Olivier zacznie płacić, będzie musiał płacić co tydzień… Ostrzegają nas, że jeśli nie wyjedziemy następnego dnia o świcie, zajmą łodzie…
Tego samego wieczoru decydujemy się więc potraktować ich groźby poważnie i zmieniamy plany. Płyniemy na wyspę Montuosa, która jest dwie godziny drogi łodzią. Zła wiadomość jest taka, że tam nie ma ryb kogutów, ale jest słodka woda, prawo do rozpalania ognia i brak jaguarów, krokodyli czy skorpionów. To także jedna z najbardziej znanych na świecie stref połowu marlina. To nie był nasz pierwotny cel, ale jest gorzej niż spróbować złapać mityczną rybę z książki „Stary człowiek i morze”.













Dzień 2: Hasta Luego Jicaron, jedziemy na Montuosa
Aby spróbować złapać koguta, decydujemy się zostać rano w strefie, podczas gdy Suzy i Junior rozbierają obóz. W południe odbierzemy ich na plaży, aby wypłynąć na Montuosę. Zmieniamy zespoły, Odin przyjdzie z Rémi i mną, podczas gdy Virgile pójdzie na drugą łódź z Jérôme i Philippe. Kontynuujemy z impetem, jak dzień wcześniej, z podwójnymi i potrójnymi złowami karang. Niestety, żaden kogut się nie pojawi…



Nadchodzi południe, ładujemy rzeczy na Jicaron i szybko jemy przed rejsem na Montuosę, który trwa około 2 godzin. Po drodze mijamy wspaniałe polowania bonito. Junior, który jest z nami i nigdy nie łowił, jest bardzo podekscytowany, daję mu rybę do walki. Gdy ryba dociera do łodzi, pęka… zły ruch i wędka się łamie… pech… Docieramy na Montuosę, która jest naprawdę przepiękna, wzgórze dżungli z jednej strony, skaliste wybrzeże, a z drugiej bardzo duża plaża. Rozładowujemy łodzie i docieramy do miejsca biwaku, które jest znacznie bardziej przytulne niż na Jicaron. Mały schron do gotowania, miejsce na namioty, miejsce na ognisko, to naprawdę raj.

Spieszymy się, by wyjść na krótkie popołudnie wędkarskie. Jest bardzo gorąco i po próbach łowienia na spinning bez sukcesu, poza kilkoma żółtymi tuńczykami i bonito, które zachowaliśmy w Tuna Tube, Martin proponuje trochę trollingu. Nie było to w naszym pierwotnym planie, ale na łodzi zawsze są jakieś wędki do trollingu. Jest bardzo gorąco i myślimy, że to pozwoli nam trochę odpocząć.
Istnieją dwie różne techniki: „Plastico” (przynęty plastikowe) lub „Vivo” (żywce). Ponieważ mamy już żywce, Martin zaczyna działać z 3 wędkami. Po godzinie trollingu bez efektów, Martin decyduje się przejść na przynęty. Pierwsza wędka blisko łodzi służy jako wabik z gwizdkiem (rodzaj małej spódniczki kalmara z dziurawą główką, która gwizda w wodzie), podczas gdy dwie pozostałe po bokach są wyposażone w duże kolorowe spódniczki z dużą główką z pleksiglasu. Są one umieszczone w dokładnie określonych odległościach, które Martin ocenia na oko według fali tworzonej przez łódź przy odpowiedniej prędkości. Nikt z nas nigdy nie łowił w ten sposób, więc Martin nam tłumaczy. Dlaczego ustawia linki tak, a nie inaczej i przede wszystkim, co mamy robić w przypadku brania.
Po podzieleniu wędek, by wiedzieć, kto będzie walczył w przypadku brania, siadamy w cieniu i obserwujemy przynęty. Wokół nas jest sporo pięknych łodzi trollujących, a w radiu wszyscy wymieniają się informacjami z imionami, przezwiskami i zdaniami, których niewiele rozumiemy, ale które najwyraźniej bardzo bawią Martina. Po 20 minutach trollingu nasza pierwsza wędka zaczyna gwizdać, Martin krzyczy Marlin, Marlin!! I nie ma czasu na nic, Martin chwyta moją wędkę i zaciąga rybę, po czym podaje mi ją… Zaczynam walkę i faktycznie widzimy marlina skaczącego kilka razy daleko, zanim „pluf” ryba się zacięła… Zrozpaczeni zwijamy linkę i zauważamy, że to kabel haka się zerwał, pech… Miałem mojego pierwszego marlina na końcu linki!
Kilka minut później powtórka i tym razem odchodzi wędka nr 3, ten sam scenariusz, Martin bierze wędkę, zaciąga i podaje ją Odinowi. Po kilku skokach marlin się zaciął, pech… Jesteśmy podwójnie sfrustrowani. Nie tylko straciliśmy 2 marlina, ale Martin nie pozwolił nam zaciąć ryby. Tłumaczymy mu to, a on śmiejąc się mówi, że chciał zagwarantować nasze pierwsze złowy i że następne nam odda. Gdy przez 40 minut nic się nie dzieje, widzimy polowania żółtych tuńczyków, rzucamy się na wędki i rzucamy poppery! W końcu akcja, ryby przy łodzi, podwójne brania, straty. Kończymy trolling, a Martin decyduje się zabrać nas na jigging. Złowimy wtedy nasze pierwsze Sérioles Rivoliana i Sérioles różowe.



Po drugiej stronie druga łódź miała dużo więcej szczęścia na trollingu. Virgile, Rémi i Jérôme (zwany Gwatemalczykiem) złowili 2 piękne dorady corypheny.

Dzień dobiega końca i wracamy na naszą piękną wyspę, pełni nadziei i obietnic na kolejne dni. Po pierwszym prysznicu ze słodką wodą w studni zrobionej przez Oliviera, jest aperitif z małżami i caipirinhas, kolacja z ryb i owoców, wielkie ognisko i śmiechy. Kładziemy się spać zmęczeni, ale szczęśliwi.



Dzień 3: Ying i Yang
Dziś rano, jak każdego ranka, wstajemy o pierwszych promieniach słońca, a podczas gdy Suzy przygotowuje śniadanie, próbujemy łowić ryby z brzegu. Idę z Rémi i Virgile, plaża jest dość duża po całej stronie wyspy i musimy trochę iść, by znaleźć miejsca bez zbyt wielu skał. Mimo to, z powodu pływów, bardzo trudno nie złamać żyłki, gdy złapiemy rybę odpowiedniej wielkości, bo od razu uciekają w skały, a plecionka pęka przy najmniejszym tarciu. Zostawimy tam kilka przynęt…
Dziś jestem z Odin i Philippe na łodzi Martina. Podczas gdy cały poranek łowimy na poppery bez sukcesu, Odin ma silny ból brzucha i zostawiamy go w obozie około południa. Spędzamy 2 godziny na trollingu bez sukcesu, a potem dużą część popołudnia na jiggingu również bez większych efektów. Dzień jest trudny i poza kilkoma małymi różowymi seriolami i pelamidami (nawet nie wiedziałem, że są), to zero punktów. Dzień bez, jak to się mówi… Martin proponuje więc łowić pelamidy na żywca… i pod koniec popołudnia, jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki, te ryby, które odmawiały naszych przynęt przez cały dzień, rzucają się na nasze przynęty i w odstępie minuty Philippe i ja łowimy piękne cubery… Co pozwala nie rozpaczać przez resztę wieczoru.






Na drugiej łodzi złowiono 2 piękne dorady corypheny i to jest to, wielki sukces, piękny marlin walczony przez Rémi. Świetna sesja jiggingu również. Pokazują nam zdjęcia i filmy, ich radość jest namacalna i dzielimy ją z nimi. Chwila poza czasem dla wyjątkowej ryby.








Odin nie jest w formie, na szczęście doktor Rémi jest dobrze wyposażony i daje mu to, czego potrzebuje, by się wzmocnić. Ognisko, ryby pod każdą postacią i głęboki sen aż do następnego dnia.


Dzień 4: Szalony dzień, epicka walka
Dziś rano w końcu idę na łódź Oliviera w towarzystwie Rémi i Virgile. Szybko zaczynamy przeczesywać stickiem wokół głazów i łapiemy kolejne ryby: karangi hippos, karangi niebieskie. Miejsce jest piękne i mamy szczęście zobaczyć rekina wielorybiego i całą ławicę gigantycznych płaszczek.
Olivier zabiera nas do zatopionych klifów na około 25 metrów głębokości i ostrzega, że są tam duże czerwone karpie. Kilka minut po naszym przybyciu jest podwójny hol z Rémi, jesteśmy przywiązani do bestii. „To duże Cubery” ostrzega Olivier. Gdy jestem w trakcie walki i pompuję linkę, ryba zmienia strategię i pędzi w stronę łodzi, kręcę kołowrotkiem jak szalony i odzyskuję kontakt, ale jest za późno, wpadła w dziurę i linka pęka, jestem wkurzony. Rémi wyciąga swoją rybę i zamiast Cubery to piękna karanga.

Jest 11 rano, łowimy już 3 godziny w upale i decydujemy się na trolling „plastico”. Przyznaję, że choć ta metoda pozwala złapać piękne ryby, to mnie mniej ekscytuje niż spinning czy jigging, a zwłaszcza nie lubię tych dużych amerykańskich kołowrotków castingowych do trollingu, które zmuszają do kręcenia prawą ręką…
Powiedziałem Olivierowi, że chciałbym trollować na spinning. To nie jest idealne, bo skręca plecionkę i wędki nie są do tego zbyt przystosowane, ale okazja się nadarza, bo jeden z kołowrotków Oliviera jest zepsuty. Włącza więc moją wędkę jiggingową 50lbs z małym wabikiem na środkowej wędce (bliżej silnika). Po 20 minutach odchodzi prawa wędka. Rémi, który złowił marlina dzień wcześniej, pozwala Virgile przejąć wędkę i prowadzić walkę. Widzimy rybę skaczącą, to ogromny marlin. Rémi widział, jak śledził i atakował przynętę, ryba ucieka z dużą prędkością, a Olivier krzyczy do Virgile, by kręcił kołowrotkiem na maksa, niestety jest za późno, ryba się zacięła, jesteśmy zrozpaczeni.
30 minut później Olivier zauważa rybę śledzącą przynętę na mojej wędce i bum, zaczynam walkę na spinningu. Ryba pędzi na bok, kręcę jak szalony, nie mogę powtórzyć błędu Virgile. Widzimy, jak skacze na bok, jest wspaniała. Nie jestem spokojny, bo to Olivier ustawił hamulec kołowrotka i mam wrażenie, że hamulec prawie nie działa, to kołowrotek 8000 na plecionce 50 funtów i zwija się z prędkością światła, krzyczę do Oliviera, by śledził rybę „Oliv, Oliv, szybciej”. To niesamowite, walczę z marlinem ważącym ponad 100 kilo na wędce jiggingowej 50 funtów. Po 10 minutach walki jest mniej szarż i zaczynam odzyskiwać teren. Metr po metrze szpula się napełnia, a po pewnym czasie walka staje się poważna, ryba nie zamierza się poddać. Biorę 10 metrów, ona je odbiera i tak dalej. Trochę dokręciłem hamulec, ale nie chcę też złamać linki i by zyskać kilka metrów podczas pompowania, muszę trzymać szpulę. Czuję, że jest blisko i że jestem bliski wyczynu wyciągnięcia tego marlina moją małą wędką spinningową. Mówię im jednak, że jestem zmęczony i zaraz oddam wędkę. Robimy tak regularnie z tuńczykami na Morzu Śródziemnym, bo to zapobiega zbyt długiej walce i pozwala rybie odejść w lepszym stanie. Czuję, że zostało mi kilka metrów, ale pęka linka… Nikt nic nie mówi… cisza na łodzi, byliśmy tak blisko. Nie rozumiem, dlaczego linka pękła… Zacięcie, okej, ale pęknięcie? Tak blisko? Po 20 minutach walki? Później doszedłem do wniosku, kto jest winny… To ja. Dzień wcześniej, gdy zahaczyłem o dno podczas jiggingu na różowe serioly, odplątałem się, owijając kilka razy plecionkę wokół knagi łodzi, by uwolnić linkę, było tam 20/30 metrów głębokości, dokładnie tyle, ile zostało do marlina, plecionka musiała mieć tam słaby punkt… Straciłem rybę życia przez to, nie zdarzy mi się to więcej. Oczywiście jestem sfrustrowany, bo jest bardzo mało prawdopodobne, by taka okazja się powtórzyła. Ale wyciągam pozytyw: widziałem i walczyłem z tą cudowną rybą, ona wygrała tę walkę, ale mam wspomnienia i wszystko na wideo! Wspaniałe doświadczenie.
Popołudnie jeszcze się nie kończy. Druga łódź złowiła marlina. To niesamowite, w ciągu zaledwie kilku godzin trollingu mieliśmy 6 brań marlina i 2 ryby na łodzi! Niektórzy wędkarze czekają cały tydzień, by mieć szansę na choć jedno branie… Jesteśmy naprawdę w wyjątkowym miejscu. My decydujemy się trochę jigować i znowu złowimy piękne niebieskie karangi i moją pierwszą karangę piórkową. Virgile stoczy epicką walkę z niebieską karangą, a gdy ją prawie wyciągam, rzuca się na wędkę z martwą bonito i wyciąga piękną małą cuberę. Na przemian łowimy na poppery i jigging i złowimy ryby wszelkiego rodzaju: Blue Runner i ogromnego (jak na swój gatunek) Roquero (Pagre de roche) dla Rémi.








Robi się późno. Wracamy na naszą wyspę, inni są już tam i też mieli świetny dzień. Nawet zdobyli lód od przechodzącej łodzi rybackiej i dzięki temu możemy w końcu zacząć pić chłodne napoje, bo nasze lodówki, zarówno na wyspie, jak i na łodziach, były bardzo ubogie… Tak, wędkowanie na wyprawie to nie jest komfort! Podczas kolacji Olivier proponuje, byśmy poszli polować na kraba kokosowego. Są ogromne i mogą ważyć do 4 kilogramów. To największe lądowe stawonogi… Żywią się wyłącznie kokosami, a ich mięso jest, według Oliviera, przepyszne. Wyruszamy więc na poszukiwanie tych słynnych krabów wokół wyspy, uzbrojeni w latarki. Uważamy na wszystko, bo nie jesteśmy pewni, co znajdziemy pod liśćmi palm kokosowych… Po 1,5 godziny marszu w dużym upale i wilgotności rezygnujemy… z pustymi rękami…


Dzień 5: Big Mama, figlarne delfiny, Rivolianna i wędkowanie na wraku
Dzień zaczyna się jak poprzedni (z tymi samymi zespołami na łódź) na pięknych stanowiskach z turkusową wodą i kilkoma skałami. Szybko zaczynamy z pięknymi karangami, podczas gdy Rémi traci swoją na rzecz rekina (prawdopodobnie rekina brązowego według Oliviera). Na szczęście niedługo potem wracamy na strefę z cuberą, którą przeczesujemy słynnym stickiem Charpentier. Rémi zostaje zaatakowany i rozpoczyna się wielka walka, którą wygrywa z piękną dużą cuberą.

W miarę upływu dnia, jak zwykle, decydujemy się złapać kilka bonito, zanim zaczniemy je ciągnąć, ale zdarza się coś nieoczekiwanego. Duże, bardzo zabawne delfiny postanowiły uczynić z nas swoje ofiary. Podążają za nami i za każdym razem, gdy łowimy bonito, chwytają je w swoje paszcze, spuszczają nam 100 metrów plecionki, wypuszczają zdobycze i wykonują dwa skoki, by pokazać, że to one są szefami… Raz za razem… Niemożliwe jest złapanie bonito… Po godzinie prób ich przechytrzenia poddajemy się. Płynąc w kierunku nowej strefy, dostrzegamy żaglicę, która spokojnie pływa tuż pod powierzchnią wody. Próbujemy wszystkich naszych przynęt, ale nic nie działa, pozostaje nieruchoma, nie ucieka i dalej spaceruje, jakby nic się nie działo… W końcu decyduję się wziąć moją GoPro i ją nagrać, to zawsze coś!
Ostatecznie wybieramy się na strefę jigową. Mówię Olivierowi, że marzę o złapaniu dużej sériole rivoliana i po kilku próbach w końcu jest na końcu mojego wędziska, przepiękna. Złapiemy też różowe sériole i różne gatunki pagrów. Po kilku dryfach dostrzegamy „wrak”. W przeciwieństwie do naszych śródziemnomorskich zwyczajów, tutaj wrak to coś, co unosi się na wodzie, najczęściej zlep trzcin, gałęzi, pni. Małe ryby gromadzą się pod tą strukturą, a duże przychodzą je tam polować. Celem jest rzucanie popperów lub stickbaitów wokół tej struktury, aby złapać drapieżniki. Pod wodą jest dużo blue-runnerów w towarzystwie karangów i świętujemy ten dzień pięknym potrójnym sukcesem.




Dzień 6: W poszukiwaniu zagubionego koguta
To dzień wyjazdu i nasze ostatnie śniadanie na wyspie Montuosa. Nastrój jest bardzo dobry. Cokolwiek się dziś wydarzy, mimo różnych przygód i surowości biwaku, była to świetna podróż. Nasz plan jest prosty, rano będziemy łowić na miejscu, podczas gdy Suzy i Junior będą rozbierać obóz. Odbierzemy ich w południe, aby spróbować po południu, w drodze powrotnej, odwiedzić strefy ryb-kogutów (Rooster Fish po angielsku lub Pez Gallo po hiszpańsku) Oliviera i w końcu zdobyć ten trofeum.

Wsiadam z Odin i Rémi i kierujemy się na północ wyspy, podczas gdy do tej pory głównie łowiliśmy w innych strefach. Tego ranka zaczynam z żółtym tuńczykiem złapanym na poppera podczas polowania. Zacięta walka, ale kończy się znacznie szybciej niż u nas. Rzeczywiście, z dużym popperem w pysku, tuńczyki są znacznie mniej waleczne niż z małym raglou wbitym tuż przy wargach. Kilka minut później Odin wyciąga piękną cuberę na poppera! Potem Rémi też zaczyna krzyczeć, to duże, to duże… ale ostatecznie to piękna karanga, która dała mu się mocno we znaki. Siła, jaką rozwijają te ryby, jest niesamowita.


Kontynuujemy poranek, łowiąc przy dobrze widocznym wraku, jest sporo zamieszania i czuć, że coś się dzieje. Czuję ogromny atak na mojego poppera i zaczyna się wybuch przemocy, wyciągnę mojego pierwszego pięknego „Mullet Snappera”, wkrótce dołączają do mnie Rémi z bliźniakiem mojej ryby i Odin z piękną karangą, to potrójny sukces!

Jesteśmy świadkami kwadransa szaleństwa, podczas którego łapiemy karangi, orphie i tuńczyki. Na łodzi panuje euforia, nawet żywa wędka z martwym bonito znajduje swoje szczęście. Olivier ostrzega nas o odjeździe, ale wszyscy jesteśmy zajęci swoimi rybami i prosimy go, by walczył, wyciągnie kolejną piękną dużą mamę. W tym samym czasie drugi statek, który jest zaledwie kilkaset metrów od nas, nic nie złowił! Słyszą nasze okrzyki radości co 5 minut, podczas gdy oni pozostają z pustymi rękami… To prawo rybołówstwa, znaleźliśmy ten magiczny wrak przypadkiem podczas naszej nawigacji.




Kiedy wracamy do obozu, by odebrać Suzy i Juniora, Philippe jest w fatalnym humorze, bardzo chce złapać swojego koguta i czuje, że to dla niego zły dzień. Aby spróbować odwrócić jego zły nastrój, proponuję mu zamianę miejsc na łodzi Oliviera. Ja już złapałem koguta (co prawda 8 lat temu) i jeszcze nie łowiłem z Gwatemalczykiem (Jérôme). Wymieniamy się więc miejscami i po rozdzieleniu sprzętu biwakowego na dwie łodzie, wracamy w stronę wybrzeża na ostatnie godziny łowienia w poszukiwaniu ryby-koguta.
Mówiąc krótko, nigdy nie znaleźliśmy kogutów, ale naprawdę świetnie się bawiliśmy na karangach na poppery z niesamowitymi atakami na widoku. Mieliśmy kilka podwójnych złowów i przełamałem klątwę Gwatemalczyka, który nie złapał ani jednej karangi hippo podczas pobytu.



Po przybyciu do doku u Oliviera, druga ekipa informuje nas, że 3 koguty podążały za przynętami Philippe'a, ale nie dały się oszukać… Kolejna podróż do Panamy bez osiągnięcia celu. Wciąż się z tego śmiejemy: „mój koguuuuut, mój koguuuuut, chcę mojego koguuuuuta”… Mimo to trzeba będzie tam wrócić.
Mega cieszymy się z gorącego prysznica, kolacji z langust i frytek oraz nocy w klimatyzowanych pokojach na wygodnych, miękkich materacach!

Wyjazd
Następnego dnia Olivier i Suzy odwożą nas na lotnisko w David i odbierają włoską ekipę na tydzień biwaku. Trzeba wiedzieć, że spędzają 9 miesięcy w roku na biwaku, to praca wymagająca niesamowitego zaangażowania w dość surowych warunkach życia. Tylko pasja pozwala to robić.

Po przybyciu do Panama City mamy kilka godzin przerwy i korzystamy z okazji, by zjeść obiad w ładnym hotelu. Zrobimy to prosto, wszyscy mamy ochotę na mięso! Dobry burger to wszystko, czego chcemy.








Wielkie podziękowania dla wszystkich moich towarzyszy podróży, rodziny Charpentier i ich zespołu. Co za doświadczenie, nigdy mi się to nie znudzi… Od tego czasu odbyłem jeszcze 2 inne podróże, jedną do Szwecji i jedną do brazylijskiej Amazonii. Będę musiał szybko wrócić do klawiatury, by wam o tym wszystkim opowiedzieć!
