Amazonia, marzenie, które się spełniło
Od dawna, dzięki filmom nakręconym przez Cyrila Chauqueta (Zapaleniec wędkarski, Wędkarstwo XXL), Jeremy'ego Wade'a (River Monster) oraz innych znanych nieznajomych na YouTube, podróż do Amazonii i pościg za słynnym „ Peacock Bass ” przyciągały moją uwagę. Ostatecznie, rok po roku, z braku prawdziwej okazji i z powodu braku wsparcia ze strony moich towarzyszy wędkarskich, którzy woleli inne destynacje, pomysł dojrzewał, ale trudno było mu się urzeczywistnić.
W końcu, po rozmowie z moim kumplem Ericiem Gracią (szefem Kuruk), który podróżował praktycznie do wszystkich miejsc wędkarskich na świecie i właśnie wrócił z niesamowitego pobytu w Brazylii, udało mi się przekonać przyjaciół, by pojechali tam z nim w następnym roku. Obietnica niesamowitych krajobrazów i prawdziwej przygody na końcu świata w tej ogromnej dżungli zwanej „płucami Ziemi”, która jest także największym rezerwuarem bioróżnorodności na świecie, nie mogła nas dłużej pozostawić obojętnymi.
Peacock Bass (Ryba Pawia lub Tucunaré) jest nie tylko uważana za jedną z najbardziej walecznych ryb słodkowodnych na świecie, ale ma też przepiękne ubarwienie. Istnieje 16 gatunków, z których 3 występują w tej części Amazonii: Temensis (który zmienia ubarwienie w zależności od dojrzałości płciowej na Paca, Pacaçu lub Açu), Monoculus (Popoca) i Orinocensis (Borboleta), i sam ten gatunek mógłby uzasadnić podróż. Jednak mamy nadzieję także złowić inne rodzaje ryb, takie jak Aimara, Pirahiba (duży sum), Pirara (sum z czerwoną ogonową płetwą), Payara (ryba z kłami) czy legendarnego Piranię.
Plan jest taki, by udać się na północ Brazylii, u bram Amazonii (która znajduje się w 11 krajach, ale 63% jej powierzchni leży w kraju Carioca), a następnie wyruszyć „łodzią-hotelem”, która będzie mogła pływać do różnych miejsc oferowanych przez to ogromne pole do zabawy. Następnie, kanoe z każdym lokalnym przewodnikiem i dwoma wędkarzami będą penetrować obszary w poszukiwaniu tych wspaniałych wojowników.
Daty są ustalone, są dokładnie takie same jak w zeszłym roku, ponieważ warunki były idealne. Wyruszamy więc do Brazylii z francusko-portugalskim przewodnikiem Antonio Da Silva i jego organizacją voyage-pêche.com. Kupujemy bilety lotnicze przez jego partnerską agencję, a reszta jest wliczona (hotele, restauracje, transport itp.).
Po miesiącach wymiany informacji na grupie WhatsApp znamy sprzęt i przynęty do użycia. Ryby są bardzo silne, ale używane przynęty nie są ciężkie (ani duże), więc dla optymalnego komfortu wędkowania zabiorę 3 zestawy. Dla mnie będą to 2 zestawy Casting i 1 zestaw Spinning. Huerco w zakresie 10-45 gramów specjalna „Peacock Bass”, krótka, lekka, ale mocna (XT510-4C+). Kolejna w zakresie 10-40 gramów i spinning 7-25 gramów do łowienia małych Piranii. Kołowrotki muszą mieć duże przełożenia (które zwijają dużo żyłki na obrót), ponieważ używane przynęty muszą być animowane szybko. Nie mając odpowiedniego kołowrotka, spróbuję więc 2 chińskie kołowrotki, Kasting MegaJaws (przełożenie 9,1) oraz Kasting Speed Demon , który chwali się, że jest kołowrotkiem o największym przełożeniu na rynku (przełożenie 10,5). Nie mając zbyt dużego zaufania do tych tanich kołowrotków kupionych na AliExpress, zabiorę też moje zaufane Daiwa Steez oraz Daiwa Zillion , które mają mniejsze przełożenia, ale jestem pewien ich niezawodności.
Jeśli chodzi o przynęty, to głównie brazylijskie przynęty marki Borboleta dystrybuowane we Francji przez Fish Connection, a zwłaszcza dwie przynęty: Perversa, która jest najpopularniejszą twitch bait pływającą w Brazylii i która naprawdę zdobyła jednogłośne uznanie podczas pobytu, oraz wreszcie charakterystyczna przynęta z wirującym elementem „Wood Stock”. Kilka przynęt z łyżką oraz tradycyjne i niezbędne Bucktails Jig (kupione przeze mnie na AliExpress) dopełnią pudełka. Oczywiście wszyscy zabraliśmy mnóstwo przynęt, które nie znalazły nabywców w wodzie. Gdybym miał wrócić z przynętami, byłyby to cztery wymienione powyżej.
Jest nas 10 wędkarzy, z Nicei, a jeśli macie zwyczaj mnie czytać, rozpoznacie znane twarze: Odin, Jérôme, Virgile, Rémi i nowicjusz: Olivier. 6 wędkarzy z Nicei (wraz ze mną), do których dołączają Eric Gracia (szef Kuruk), jego przyjaciel Eric z synem Lucem oraz nasz przewodnik Antonio.
Arrivaouuuu ô Brazioooooo (moja wersja „Chegada ao brasil”)
Spotykamy się więc wszyscy na lotnisku Roissy na pierwszy nocny lot do Sao Paulo liniami LATAM. Gdy się spotykamy, Eric od razu mówi, że nie jest spokojny o pogodę z ostatnich dni, ponieważ dużo padało i poziom wód bardzo wzrósł. Mówimy sobie, że mamy czas, aż woda opadnie, a ponieważ nie znamy tego ekosystemu, nie robi to na nas większego wrażenia.
Po długiej, 11-godzinnej podróży nocnej i bardzo małej ilości snu z mojej strony (mam duże problemy z zasypianiem w samolocie), docieramy do Sao Paulo i po odprawie celnej oraz odebraniu bagaży kontynuujemy 3,5-godzinny lot do Manaus, również liniami LATAM. Nie mam zastrzeżeń do tej linii. Sprawdzałem wcześniej, bo nie byłem zbyt spokojny, ale mają prawie 10 miliardów dolarów rocznego obrotu i przewożą kilkadziesiąt milionów pasażerów rocznie. Pod względem jakości są na poziomie Air France. Więc żadnych problemów. Po przybyciu do Manaus i na taśmę bagażową zauważamy, że jesteśmy w kraju wędkarzy, połowa pasażerów to wędkarze. Wszędzie są tuby do przenoszenia wędek i zdajemy sobie sprawę, że jesteśmy u bram Amazonii.

Docieramy około 10:30 do naszego hotelu w Manaus, małego sympatycznego hotelu przylegającego do kościoła i znajdującego się w turystycznej części miasta. Trzeba wiedzieć, że Manaus jest duże, to największe miasto Amazonii, liczy nieco ponad dwa miliony mieszkańców. Miasto rozkwitło około 1850 roku wraz z odkryciem kauczuku. Zbieranie lateksu w amazońskiej dżungli dało ogromny impuls gospodarce i przekształciło zwykłą wioskę w „Paryż tropików”. Ogromne fortuny powstały, aż 75 lat później kauczuk z Indonezji i Malezji, znacznie tańszy, cofnął Manaus do epoki kamienia łupanego. Obecnie jest jednym z najniebezpieczniejszych miast Brazylii. Na razie nic na to nie wskazuje, a po zostawieniu rzeczy wsiadamy do minibusa, a kierowca zabiera nas do centrum handlowego w amerykańskim stylu. Idziemy do restauracji w „food court” i wreszcie możemy cieszyć się pierwszym brazylijskim piwem z dobrym golonkiem wieprzowym. Po posiłku idziemy prosto do sklepu wędkarskiego w centrum handlowym (stąd nasza obecność tutaj). Kupujemy kilka przynęt (jakbyśmy ich nie mieli wystarczająco), a napięcie zaczyna powoli rosnąć. Spotykamy brazylijskich, szwajcarskich, belgijskich, włoskich, amerykańskich wędkarzy, sklep jest pełen, a około 16 wracamy do hotelu. Po kilku montażach zestawów, sortowaniu pudełek i swobodnych rozmowach idziemy na aperitif na dużym placu obok hotelu. Pierwsze caipirinhas przychodzą i przedłużają przyjemność aż do kolacji w sąsiedniej restauracji (Tambaqui de Banda), gdzie Eric chwali Costela de Tambaqui (żeberka Tambaqui), które według niego są najlepszą słodkowodną rybą, jaką kiedykolwiek jadł. Zamawiamy tradycyjne lokalne menu i rzeczywiście ryba jest pyszna, z wyjątkiem mięsa blisko ogona, które ma smak mułu. Eric mówi: „Mówiłem wam, że trzeba brać tylko żeberka!”. Po kilku piwach przy śpiewaku amazońskim z lokalnymi tancerkami wracamy do hotelu na noc pełną snów o dżungli, rybach, Indianach i dzikich bestiach.





Następnego ranka wyruszamy na lotnisko w Manaus, aby wsiąść do 14-miejscowego samolotu na krótki, 1-godzinny i 15-minutowy lot do Barcelos. Nie jestem zbyt spokojny, ale moja pasja do wędkarstwa jest silniejsza niż obawy i uspokajam się, licząc na niskie prawdopodobieństwo katastrofy… Samolot jest głównie złożony z naszej grupy i 2 bardzo sympatycznych brazylijskich wędkarzy. Pogoda jest ładna, a my przelatujemy nad niesamowitą amazońską dżunglą. Widok tego ogromnego obszaru z tego małego samolotu jest niesamowity. Przelatujemy nad Rio Negro (Czarną Rzeką), która będzie naszym polem do zabawy przez ten tydzień. Rio Negro ma źródła w Kolumbii i jest dopływem Amazonki, do której wpada w okolicach Manaus. Nazwa pochodzi od ciemnego koloru wody spowodowanego wysokim stężeniem żelaza i materii organicznej pochodzącej z leśnych gleb, przez które przepływa. Dla porównania, jego długość jest trzy razy większa niż Sekwany (2250 km vs 774 km), a dorzecze prawie dziesięć razy większe (691 000 km² vs 79 000 km²). Gdy lądujemy, czuję ulgę, wreszcie mogę w pełni poświęcić się wędkarstwu! Pickup i minibus odbierają nas i zabierają bezpośrednio do portu w Barcelos. To miasto liczące 27 000 mieszkańców jest ostatnim przed dżunglą i rozsianymi w niej małymi wioskami. Żyje głównie z rybołówstwa i eksportu ryb do akwarystyki, zwłaszcza Tetry Kardynała, która stanowi większość populacji akwariów domowych na całym świecie. Oczywiście to punkt startowy dla wszystkich, ostatni skrawek cywilizacji przed dżunglą. Spotykamy członków plemion przybywających na handel, wszelkiego rodzaju poszukiwaczy przygód, handlarzy i oczywiście wędkarzy. Kierowcy zawożą nas do portu i pomagają nieść torby do przystani, gdzie czeka na nas łódź „Sebastiao Borges” obok wielu podobnych jednostek. Łodzie używane w Amazonii przypominają trochę te, które pływały po Missisipi, ale bez koła parowego! Są to łodzie piętrowe, w różnych rozmiarach. Niektóre służą do wielodniowego pływania (można dopłynąć z Manaus do Barcelos w 2 dni). Jestem bardzo mile zaskoczony komfortem naszej łodzi. Dzielimy kabiny po dwie osoby (z łóżkami piętrowymi), ale każda kabina ma własną łazienkę z toaletą, a co więcej, są klimatyzowane! Załoga jest dość liczna: są 3 Brazylijki zajmujące się kuchnią, sprzątaniem i praniem. Są uśmiechnięte, uprzejme, ale bardzo dyskretne. Prawie ich nie widujemy poza kuchnią. Myślę, że miały problemy z grupami wędkarzy samotnie w dżungli i wolą nas widzieć jak najmniej. Następnie jest 9 Brazylijczyków, w tym Anderson, który jest majordomem. Dba o to, by niczego nam nie brakowało i jest obecny przy wszystkich posiłkach, by nas obsługiwać i dbać o nas. Łódź ma kapitana i 1 lub 2 marynarzy, a także 6 lokalnych przewodników wędkarskich. Razem z naszą grupą wędkarzy daje to łącznie 23 osoby. Inna, mniejsza łódź, zwana „wsparciem”, przewozi zapasy i wodę, i służy jako obóz dla przewodników, którzy śpią tam w hamakach. Ta mała łódź jest stale przyczepiona do naszej i podąża za nami jak pijawka przez całą podróż.








Nie możemy się doczekać walki!
Ledwo co wsiadamy, zaczynamy podróż do pierwszego miejsca wędkarskiego, które jest kilka godzin drogi łodzią. Odbieramy nasze pokoje i zaczynamy rozpakowywać rzeczy. Nadchodzi czas na nasz pierwszy obiad w dużej jadalni, gdzie serwowany jest bufet z różnymi prostymi, ale smacznymi brazylijskimi potrawami. Jest duży wybór dań: ryby, kurczak, makaron, ryż, fasola, sałatka i mąka z manioku, którą Brazylijczycy dodają do wielu potraw. Po nasyceniu się, zespół wręcza nam piękną czapkę z logo organizacji „Tucuna”, a Antonio prosi, byśmy się przygotowali, bo będziemy mieli możliwość łowienia pod koniec popołudnia i spróbowania złapać pierwsze amazońskie ryby. Noc zapada dość wcześnie, będziemy mieli tylko 3 godziny na wędkowanie, ale to wystarczająco, byśmy byli podekscytowani rozpoczęciem.


Wyruszam więc z Virgilem na pirodze, w towarzystwie jednego z naszych przewodników, którego później nazwaliśmy „Boca”. Rio Negro jest ogromne, usiane wysepkami, kanałami, lagunami i zatoczkami. Po kilku minutach żeglugi nasze oczy są szeroko otwarte na ten bujny krajobraz, a szybko tracimy orientację, gdzie jesteśmy względem łodzi-matki. Gdyby coś stało się z naszym przewodnikiem, nie bylibyśmy w stanie wrócić. Kilka dni później zrozumiemy, że byłoby to tragiczne, ponieważ bardzo rzadko spotykaliśmy żywe dusze podczas pobytu. Ani inne pirogi z naszej ekipy, ani inne łodzie, ani żaden człowiek w ogóle… Na szczęście nie doszło do żadnej katastrofy. Wbrew naszym początkowym obawom, nigdy nie czuliśmy się zagrożeni. Brak owadów, węży, pająków, bardzo mało kajmanów (Jacarés), mimo że w tej części świata jest ich 3 miliony. Zwierzęta boją się ludzi i chowają się jak najwięcej. Udało nam się zobaczyć kilka małp, kilka Jacarés i przede wszystkim wiele pięknych ptaków (ara, papugi), ale na tym koniec. Podróż była znacznie mniej męcząca fizycznie niż nasz biwak w Panamie czy długie godziny wędkowania i krótkie noce w Szwecji. Mimo destynacji i wbrew oczekiwaniom, to raczej „chilloutowa” podróż, bardzo komfortowa. Oczywiście bardzo rzadko opuszczaliśmy łodzie, a byłoby to zupełnie inne doświadczenie, gdybyśmy musieli chodzić po dżungli.
Zasada wędkowania jest dość prosta. Zazwyczaj po kilku minutach żeglugi przewodnik wskazuje nam brzeg i prosi o rzucenie przynęty. Zanim przejdę dalej, wyznam wam coś: to pierwszy raz w moim życiu wędkarza, kiedy nie mogę łatwo komunikować się z przewodnikiem. Mówię płynnie po angielsku i radzę sobie po hiszpańsku. Zazwyczaj te dwa języki plus francuski wystarczają, by się porozumieć na całym świecie, ale nie w Brazylii… Oni mówią tylko po portugalsku. Pobierałem aplikację tłumaczącą, ale nasi przewodnicy też nie potrafili czytać. Było więc bardzo trudno prowadzić płynne rozmowy. Oczywiście mówiliśmy trochę „portupañol”, które czasem miało sens, i rozpoznawaliśmy kilka słów. Wszystko to było wymieszane z gestami i mimiką, co pozwalało nam się jakoś komunikować. Było to dla mnie bardzo frustrujące, nie tylko w kwestii wędkowania, ale także zrozumienia ich stylu życia, kultury itd. Na szczęście Antonio był na łodzi-matce i mogliśmy przynajmniej uzyskać ogólne informacje i odpowiedzi na pytania, nie wspominając o ogólnej organizacji podróży, która bez Antonio byłaby znacznie trudniejsza. Wracając do wędkowania. Po krótkiej wymianie zdań z „Boca”, który nic szczególnego nie mówi o metodzie łowienia, patrzy na nasze pudełko z przynętami i w zależności od miejsc wskazuje nam tę lub inną przynętę, z dużym naciskiem na Perversa i Bucktail Jig.
Za każdym razem, gdy wykonujemy ładny rzut w przerwę w roślinności lub między dwa pnie, nasz przewodnik obdarza nas okrzykiem „Boca Del diablo” lub „En la boca”, stąd jego przezwisko. Wszystko to daje nam poczucie, że łowimy całkiem dobrze, mimo że właśnie spędziliśmy godzinę bez żadnego brania. Wody są rzeczywiście bardzo wysokie, później wyjaśnią nam, dlaczego wędkowanie jest trudne. Mówiąc prosto, poziomy wody Amazonki w ogóle, a Rio Negro w szczególności, bardzo się zmieniają, nawet o 20 metrów różnicy. Gdy poziom jest niski, ryby skupiają się w głównych dopływach lub uwięzione są w lagunach. Łatwiej je wtedy znaleźć, a przede wszystkim są skoncentrowane w jednym miejscu. Natomiast gdy poziom jest wysoki, rzeka i dopływy wylewają, a las jest zalany. Ryby wtedy szukają schronienia w tych miejscach chronionych przed głównymi drapieżnikami: aligatorami i Botos (różowymi delfinami), ale także przed naszymi pirogami. Cała sztuka przy wysokim stanie wód polega na znalezieniu miejsc, gdzie ryby są dostępne, a nasi przewodnicy będą się starać przez cały tydzień znaleźć rozwiązania.
Po półtorej godziny wędkowania i około stu rzutach nadal jesteśmy bez zdobyczy i mówimy sobie, że jeśli tak będzie przez cały tydzień, będzie ciężko. Wiemy, że wędkowanie często jest trudne, ale nasze najśmielsze marzenia obiecywały dziesiątki ryb dziennie i brania na potęgę. Przejechaliśmy tysiące kilometrów dla tego celu i mimo doświadczenia i prób racjonalizacji, trudno uwierzyć, że nie trafiliśmy na właściwy moment. W końcu Boca prosi mnie, bym założył Bucktail, i po kilku minutach łapię pierwszą rybę. Czuję ładne branie, zacinam i widzę mojego pierwszego peacocka o skromnym rozmiarze, który skacze, próbując się uwolnić. To „Tucunare Pacaçu”. Walczy dobrze, ale nie jestem pod wrażeniem. Dla mnie to nie jest bardziej gwałtowne niż okoń czy trochę zdenerwowany bass. Szybko jest na suchym lądzie i mogę wreszcie zrobić pierwsze zdjęcie. Przy wypuszczaniu można liczyć do 3 sekund, zanim ogromny Raouf przepłynie pod wodą… Boto (różowy delfin) rzucił się na moją rybę i ją pochłonął. Rozumiemy, dlaczego ryby chowają się w lesie. Te ssaki są sprytne i liczą na nas, wędkarzy, by wyciągnąć ryby z kryjówek naszymi przynętami, zapewniając sobie posiłek. Z naszej strony lekcja została zrozumiana i od teraz staramy się wypuszczać wszystkie ryby w lesie. Wkrótce złapię jeszcze 2 ryby, kolejnego Pacę i mojego pierwszego Borbolettę, który jest bardzo ładny z plamą na ogonie przypominającą oko dla innych drapieżników. Virgile jest bez zdobyczy, a noc już nadchodzi, więc kierujemy się do łodzi-matki na zasłużony aperitif. Podsumowanie jest takie, że to nie jest wielki wieczorny sukces, ale prawie wszyscy wędkarze złowili przynajmniej kilka ryb, a duet Antonio / Eric poradził sobie dobrze z 6 lub 7 rybami każdy. Po kilku caipirinhas i dobrej kąpieli spotykamy się na kolację. Nie jesteśmy jeszcze zmęczeni, a wieczór trwa do północy, kiedy decydujemy się iść spać, bo wędkowanie zaczyna się o 6:30 następnego ranka.






Dzień 2: Tak, teraz rozumiem!
Tego ranka tworzymy z Ericiem drużynę, podczas gdy Virgile idzie z Antonio, bo patrząc na ich wyniki z wczoraj w porównaniu z naszymi, myślimy, że może robimy coś źle. Więc, żeby nie zmarnować pobytu, lepiej nauczyć się od początku. Ostatecznie Eric i ja jesteśmy bez zdobyczy rano, mimo pięknych miejsc i miejscówek, które pachniały rybą na kilometr. Po południu wyruszam na pirogę z Antonio i udaje nam się znaleźć zatopiony las, gdzie wędkowanie jest znacznie lepsze. Łapię tam 2 Borboletty, mojego pierwszego Popocę (który też jest Tucunare), 1 Pacę i moje pierwsze 3 Aymary. Te ostatnie są naprawdę małe, ale jestem bardzo zadowolony, bo to mityczna ryba, która jak wszystkie jej amazońskie kuzynki, jest niezwykle gwałtowna w ataku. Aby je złapać, trzeba rzucać przynętę we wszystkie miejsca, gdzie nie ma wody… 10 cm wody wystarczy, czuć rybę, która jest przyzwyczajona do polowania na gatunki lądowe. Spędzamy świetny czas w tym małym lesie, a Antonio pokazuje nam dwie wspaniałe ryby, Tucuna Açu o długości 57 cm i piękną Pacę o długości 62 cm. Wszystko nagrałem i jak widzicie, to była prawdziwa walka i piękne ryby. Mogłem poczuć prawdziwą siłę tej ryby tego popołudnia, bo miałem też szczęście dotknąć dużej sztuki. Ta nie dała mi żadnych szans. Zabrała 5-6 metrów żyłki, mimo że kołowrotek był mocno dokręcony, a plecionka nie wytrzymała wielu podwodnych przeszkód… To 50 funtów (wytrzymałość około 25 kilogramów), ale nic nie jest w stanie sprostać tym potężnym bestiom. Mała informacja, jeśli mityczna granica szczupaka to 1 metr, to dla Peacocka (Tucunare) jest to 80 cm. Jeśli uda się złowić tę legendę, organizacja daje czapkę „80 UP”, i to jest cel wędkarzy z całego świata, którzy przyjeżdżają łowić tę rybę w Amazonii. Antonio uzupełnia swój połów o 4 Aymary i 1 Bicudę (rodzaj małego barrakudy z Amazonii). Inni też łowili mniej lub bardziej dobrze, było naprawdę różnie. Eric jest bardzo rozczarowany wynikami w porównaniu z zeszłym rokiem, wywiera na nas presję, ale to jest wędkowanie i i tak jesteśmy bardzo szczęśliwi, że jesteśmy tutaj w pięknym otoczeniu.












Dzień 3: Jacare Dundee Day
Dziś współpracuję z Rémi, biednym "Boca" z pierwszego dnia, który nie osiągnął dobrych wyników i był odtrącany przez cały nasz zespół wędkarzy. Nikt nie chciał go zabrać. Jednak po analizie okazało się, że żaden przewodnik nie osiągnął lepszych wyników niż inni. Wszyscy są kompetentni i doskonale znają swój fach, ale gdy ryby nie dopisują, nie są magikami…
Rano każdy z nas złapał 2 Paca, w tym piękny okaz o długości 57 cm dla Rémi (Pacaçu). Ja natomiast wciąż zadowalam się małymi rybami, a także 1 Bicudą i 2 piraniami, które dosłownie zniszczyły moje przynęty Bucktail Jigs. Po południu w końcu udało mi się złapać mojego pierwszego Tucunare Açu, prawdopodobnie jedyną rybę powyżej 50 cm podczas całego pobytu… Myślę nawet, że to ja złapałem najmniejsze ryby w całej grupie. Teraz, gdy patrzę na zdjęcia pisząc te słowa, potwierdzam wam, że moi towarzysze złapali ładniejsze ryby niż ja!



Jak wspomniałem, woda jest nadal zbyt wysoka, co utrudnia wędkowanie. Jednak krajobrazy są absolutnie przepiękne i cieszymy oczy. Dziś w końcu zobaczyliśmy naszego pierwszego Jacaré (kajmana) i łowiliśmy na lagunie, która barwiła wodę na czerwono (biały piasek + mocno zabarwiona woda).

Tego samego dnia Jérôme, znany jako "Guatemalczyk", zaprezentował nam wspaniały okaz Açu o długości 68 cm złowiony na powierzchniową przynętę z wirującym ostrzem. To była jego jedyna ryba tego dnia, ale jaka ryba!





Wieczorem trochę łowiliśmy na mięso z łodzi i złapaliśmy małego suma. Następnie pięciu z nas miało szczęście wybrać się na nocne polowanie na Jacarés. To było ekscytujące doświadczenie, a ci, którzy je przeżyli, mają wspaniałe wspomnienia. Tym razem zrezygnowałem z miejsca i miałem wrócić innym razem, ale ostatecznie się to nie odbyło. Zabili dużego i przywieźli nam małego żywego, żebyśmy mogli go zobaczyć. Oczywiście został wypuszczony.



Tego samego wieczoru dwie łodzie, które poszły szukać Jacarés, natknęły się na zepsutą łódź pośrodku Rio Negro, która dawała sygnały latarką. To niesamowite, ale to był szef naszej organizacji, który do nas dołączał swoim nowiutkim bass boatem, który jednak się zepsuł. To było całkowicie nieprawdopodobne, tym bardziej że miał telefon satelitarny, który niestety był rozładowany.
Dzień 4: BBQ Robinson!
Dziś dzielę łódź z Odin. Szybko zaczynam, łapiąc 4 bicudy przy czymś w rodzaju cypla plaży, i udaje mi się złapać mojego pierwszego i jedynego Jacundę podczas pobytu w zalanym lesie. Zauważamy też bardzo dużego Jacaré, który wygrzewa się na słońcu. Wędkowanie jest naprawdę trudne dla wszystkich i cieszymy się, że możemy spotkać się na dobrym grillu na plaży podczas przerwy obiadowej. Woda jest przepiękna, a przewodnicy przygotowują dla nas ucztę z kiełbasek i piranii. Dziwnie, że nie chcą zbytnio się z nami mieszać i jedzą osobno. Nie wiem, czy to z powodu wstydu, czy z innego powodu, bo chociaż są dość sympatyczni i uśmiechnięci, bariera językowa i tak ograniczyłaby nasze interakcje.
Przynieśli hamaki i odpoczywamy trochę, zanim wyruszymy na kolejne popołudnie w tym dusznym upale i dużej wilgotności.




Po południu wracamy do zalanych lasów. Chcę zaznaczyć, że widzimy tylko górne części pni drzew wystających z wody, ale nie ziemię ani podstawy drzew. W końcu udaje mi się złapać piękną rybę na słynną przynętę z wirującym ostrzem. To satysfakcja, bo pozwala nam obserwować atak małego Paca na powierzchni.




Jest bardzo gorąco, a wędkowanie pozostaje naprawdę trudne. Odin nie jest zbyt zmotywowany i decydujemy się spróbować łowić na żywca dla zabawy z piraniami. Jednak nawet te ryby nie wydają się zainteresowane naszą przynętą. Odin ratuje swój wynik dwoma piraniami, podczas gdy ja tracę dwa kawałki mojego przyponu.

Dzień 5: Grrrrr!!!
Ten dzień był dla mnie najgorszy podczas całego pobytu. Gdy współpracowałem z Jérôme, zerwałem na jedynym i jedynym braniu dnia, które wydawało się być bardzo dużą rybą. Jérôme natomiast złapał pięknego Pacaçu na Poppera oraz dużą piranę. Ogólnie wędkowanie jest trudne i mamy niewiele zdobyczy.


W południe pyszny grill z kiełbaskami, żeberkami wieprzowymi, piraniami oraz Borbolettą, która niestety nie przeżyła, poprawił nam humor. Przeważnie pijemy dużo wody, kilka piw i lokalny napój gazowany na bazie guarany, by się nawodnić.




Na innej łodzi Virgile złapał 2 wspaniałe ryby, jedną 60 cm i rekord pobytu 74 cm!




Luc i Eric, ojciec i syn, coraz lepiej przystosowują się do wędkarstwa spinningowego. Łowią ryby prawie codziennie, nigdy się nie skarżą. Zawsze są w dobrym humorze i nie mają nic do zarzucenia. To pierwsza podróż zagraniczna dla Luca i korzysta z każdego momentu tego widowiska. Dla mnie jest naprawdę wzruszające widzieć Erica i jego 16-letniego syna dzielących tę pasję do wędkarstwa. To moje marzenie, aby mój syn Archibald miał tę samą pasję co ja i odkrywał świat przez tę aktywność. Staram się ich nie naciskać i pozwolić im rozwijać tę pasję we własnym tempie. Wiem już, że moja córka Mila nie jest tak entuzjastyczna, lubi wędkować, ale nie na tyle, by przemierzać świat i łowić 12 godzin dziennie z ryzykiem spotkania niezidentyfikowanych (lub nie) owadów latających. Trudno mi wyjeżdżać bez rodziny, ale tego potrzebuję i czułbym się mniej winny, gdyby ktoś z nich mógł mi towarzyszyć.

Często w internecie widzę ludzi pytających o rodzinne destynacje wędkarskie, ale nie jestem pewien, czy to naprawdę kompatybilne. Nie wyobrażam sobie przemierzać świata z rodziną i nie widzieć ich przez 12 godzin dziennie, spotykając się tylko wieczorem. Prawie wszystkie destynacje skupiają się na wędkarstwie. Łowiłem podczas naszych rodzinnych wakacji na Gwadelupie, w Meksyku, na Florydzie, w Bretanii, ale to nie były prawdziwe wyprawy wędkarskie. Nie mam nic przeciwko, ale nie planuję organizować rodzinnych wypraw wędkarskich. Decydujemy o miejscu wakacji rodzinnych, a jeśli mogę trochę połowić, tym lepiej. Jeśli nie, trudno. Poza tym mam swoje 100% wędkarskie wyprawy i mam nadzieję, że pewnego dnia zabiorę tam mojego syna, a nawet zawsze, tak długo jak to możliwe.
Dzień 6: Fogo de Chao
To nasz ostatni pełny dzień na wodzie i współpracuję z Olivierem, który dołącza do nas po raz pierwszy. To stały partner Rémi, i podobnie jak on, woli wędkowanie słodkowodne, najlepiej na muchę. Olivier, podobnie jak Jérôme, jest ciągle w dobrym humorze i to przyjemność łowić z nim ryby. To nie tak, że inni nie są przyjemni, ale z nimi jest inaczej. Wynik wędkowania nie wpływa na ich nastrój, podczas gdy dla innych, w tym dla mnie, może to wyraźnie wpływać na zachowanie. Na przykład, gdy nic nie idzie, mam tendencję do milczenia. Jestem bardzo skoncentrowany, prawie w trybie rywalizacji, próbując znaleźć dobry sposób na złapanie ryb. Mój partner może myśleć, że się obrażam, ale w rzeczywistości po zakończeniu wędkowania szybko odzyskuję radość życia.
Inni mogą przeklinać i narzekać, podczas gdy niektórzy desperacko szukają winnego, czy to Boga, wiatru, przewodnika, kołowrotka, przynęty, czy nawet swojego partnera…
Rano złapałem piranię i borbolettę, podczas gdy Olivier złapał Pacę. Po południu złapałem kolejną Pacę, ale Olivier nie miał szczęścia. Dzień jest nadal bardzo trudny, na szczęście i jak zawsze, niektóre łodzie znajdują dobre miejsce.



Wieczorem Brazylijczycy przygotowali dla nas wspaniałą kolację wokół lokalnej tradycyjnej specjalności zwanej "Foga No Chao". To duży grill, gdzie mięso jest pieczone pionowo nad żarem. Wybrali do tego piękną plażę. Łódź-matka osiadła na plaży, więc możemy jeść z nogami w piasku. Stół jest pięknie nakryty, zorganizowali bar, girlandy świetlne, muzykę, a widok jest po prostu przepiękny. Po raz kolejny Brazylijczycy jedzą osobno, a tym razem widzimy trochę trzy Brazylijki. Musiały zrozumieć, że nie jesteśmy drapieżnikami i są mniej płochliwe. Nie mogę się powstrzymać, by nie wbić mojej flagi z Nicei na tej pięknej plaży. Podsumowujemy nasz pobyt, który dobiega końca. Tak, wędkowanie było trudne, ale to była niezwykła przygoda.




Dzień 7: Przyjazd do Barcelos
Na to ostatnie przedpołudnie znów współpracuję z moim bratem. Będziemy łowić przez 4 godziny, zanim wrócimy bezpośrednio do Barcelos łodzią. To sesja power fishing, gdzie rzucamy przynęty wielokrotnie na różnych miejscach w krótkim czasie. Ta metoda wydaje się działać całkiem dobrze, bo podczas tego poranka złapałem trzy gatunki Tucuna (Pococa, Pacaçu i Açu) oraz bicudę. Virgile złapał z kolei dwie Aimary. Gdy zbliżamy się do Barcelos, widzimy naszą łódź-matkę zacumowaną na wyspie naprzeciw miasta, pośrodku Rio Negro. To koniec naszej wędkarskiej przygody. Dołączamy do łodzi i zaczynamy pakować nasze rzeczy. Po ostatnim obiedzie żegnamy się z całym zespołem, który był naprawdę wspaniały. Odprowadzają nas na brzeg z bagażami aż do pomostu naszego hotelu.




Podczas tych 6 dni wędkowania złapałem 27 ryb. Myślę, że to mniej więcej średnia dla naszych 10 wędkarzy, niektórzy zrobili lepsze wyniki, zwłaszcza Eric (39 ryb), Rémi i Antonio, inni trochę gorzej. W zeszłym roku o tej samej porze było co najmniej dwa razy więcej. Takie jest wędkowanie. Nie da się przewidzieć, co się wydarzy. Zrobiliśmy wszystko, co mogliśmy i nie poddaliśmy się, reszta zależy od natury.
Po przyjeździe do hotelu zaskoczył nas ulewny deszcz, pierwszy od naszego przyjazdu do Amazonii. Jesteśmy zadowoleni, że nie jesteśmy już na naszych łodziach. Nasz hotel jest w centrum miasta, bierzemy gorący prysznic i wychodzimy na krótki spacer. Nic spektakularnego, miasto nie jest zbyt interesujące. Czekamy do wieczora, kiedy spotykamy się w pizzerii, gdzie zbierają się prawie wszystkie zespoły wędkarzy. Odin, jedyny, który nie zamówił pizzy, a hamburgera, jest bardzo chory. Virgile też źle się czuje… W końcu chyba tylko ja z całej ekipy nie byłem chory ani razu podczas pobytu. Na szczęście nasi lekarze wszystko przewidzieli…


Dzień 8: Powrót do Manaus
Tego ranka musimy złapać mały lot krajowy między Barcelos a Manaus. Lot miał być o 10:30, ale z powodu wiatru i deszczu obawiamy się długiego oczekiwania. To właśnie dlatego Antonio zarezerwował nam lot dopiero na następny dzień z Manaus. Widzimy nadlatujące 3 lub 4 loty, każdy z zespołem wędkarzy. Trochę ich współczuję, bo przy tym deszczu poziom wody znów wzrośnie, ale cóż… Na razie bardziej martwię się o mój mały samolot przy tym wietrze i deszczu, nie czuję się zbyt komfortowo…



Ostatecznie lot został opóźniony tylko o godzinę i bez problemu dotarliśmy do Manaus. Nasz stały kierowca z vanem czekał na nas i zawiózł do naszego hotelu (tego samego co na początku). Mój brat Virgile jest teraz bardzo chory i nie przyjdzie z nami na kolację, jest w bardzo złym stanie… My jesteśmy bardzo głodni i wracamy od razu do naszej pierwszej restauracji, Costello Del Tambaki. Tym razem wybieramy żeberka Tambaki, a nie całą rybę! Inni wybierają coś w rodzaju lokalnej zupy rybnej, krótko mówiąc, wszystko jest doskonałe. Po południu postanawiamy zwiedzić Manaus… Nie ma mowy, by być tu i nie skorzystać trochę z miasta. Idziemy na duży kryty targ pieszo. Nigdy nie czujemy się niebezpiecznie, ludzie nawet na nas nie zwracają uwagi… Trzeba powiedzieć, że naród brazylijski jest tak kosmopolityczny, że jeśli nas nie słyszą mówić, nie mogą wiedzieć, że jesteśmy turystami… Cieszę się, że znalazłem mnóstwo rękodzieła, breloczki w kształcie suszonej piranii, drewniane rzeźby ryb, dmuchawkę z strzałami dla mojego syna, naszyjniki dla mojej żony i córki. Wszyscy robią zakupy i spacerujemy po Manaus, gdzie jest dzień targowy.








Wieczorem, gdy Antonio chciał, byśmy wrócili do naszej zwykłej restauracji, namawiam, byśmy poszli do restauracji, którą Antonio znalazł przez naszego kierowcę Eduardo i zarezerwował. Spędziliśmy miły wieczór (bez Virgile, który nadal był w agonii), z mięsem i dobrym czerwonym winem, a na deser lokalną specjalność Banzeiro: przystawkę z pianki manioku i mrówek!


Dzień 9: Obrigado Brasil
Następnego dnia mamy lot o 14:00 i decydujemy się wrócić na kryty targ, by towarzyszyć Virgile, który czuje się dużo lepiej, oraz innym, którzy nie byli tam poprzedniego dnia. Potem kierunek lotnisko, by złapać jeszcze trzy samoloty… Manaus – Sao Paulo, Sao Paulo – Paryż, a na końcu Paryż – Nicea… To długa podróż do domu, ale wszyscy cieszymy się, że zobaczymy nasze rodziny. Doświadczyliśmy wielu wrażeń i ta podróż pozostanie w naszej pamięci na zawsze. Jedno jest pewne, wrócę kiedyś, by znów zmierzyć się z tymi potężnymi rybami Amazonii… Tymczasem mam jeszcze do opowiedzenia podróż do Szwecji i kolejną zaplanowaną na październik do Irlandii, gdzie będę łowić szczupaki z pontonu, jedne z moich ulubionych gatunków.

Na koniec, oto wideo
