2. Irlandzka wyprawa na szczupaka

Dzień 0: Start pełen przeszkód

2 lata po mojej pierwszej podróży do Irlandii (zobacz całą historię tutaj), wracamy z tym samym zespołem: 3 Bracia, Yahn, Léo, Val i Flo z Marsylii. Wybrany obszar jest taki sam, ale w tym roku zamieniliśmy nasz zwykły domek rybacki na duży, typowo irlandzki dom. Jest w pełni wyposażony z 4 dużymi sypialniami, 2 salonami, stołem do ping-ponga i co zawsze bardzo ważne: grillem!

Wyjeżdżamy w przeddzień moich urodzin i udało mi się przekonać wszystkich, by spędzić wieczór w Dublinie, zanim udamy się do naszych ulubionych miejsc. Ruszamy na trasę Nicea – Dublin, która będzie epicka. Rano w dniu wyjazdu Bracia i Flo zamówili UBERA, który mimo wcześniejszego powiadomienia nie miał wystarczająco dużego pojazdu, by pomieścić wszystkich i ich sprzęt. Yahn ostatecznie pojedzie swoim samochodem i zostawi go na parkingu lotniska, gdzie później odbierze go jego ojciec. Yahn pomylił parking, więc UBER przyjechał pierwszy, zostawiłem więc Léo i Val, by na niego czekali, a ja poszedłem kupić kłódkę na tubę z wędkami.

Kiedy wróciłem, byłem zdumiony! Yahn i Flo byli na miejscu, ale Val i Léo zniknęli, ten ostatni zauważył, że brakuje mu jednej walizki. Wrócili więc samochodem Yahna, by ją odebrać… Mamy trochę zapasu czasu, ale i tak grają niebezpiecznie. Zaczynamy ustawiać się w kolejce do odprawy i czterdzieści pięć minut później, gdy jesteśmy następni przy stanowisku, Léo i Val pojawiają się biegiem… Tłumaczymy ludziom w kolejce, że jesteśmy razem (mamy wszystkie ich bagaże oprócz brakującego) i przepuszczają ich przed wszystkich. Uff…

Jesteśmy w hali odlotów i pijemy piwo, czekając na nasz lot. Jesteśmy podekscytowani i już planujemy: od których jezior zaczniemy łowić itd… W końcu zapraszają nas do wejścia na pokład, pokazujemy bilety i dowody tożsamości, ale Val zostaje zatrzymany, bo ma tylko dowód osobisty i na zdjęciu wygląda jak dziecko. Stewardessa nie chce go przepuścić, musi stanąć na bok i czekać na ewentualną decyzję przełożonego. Po kilku wahaniach może w końcu wejść do samolotu, co jest ogromną ulgą.

Po przybyciu do Dublina i odebraniu bagaży oraz tub, udajemy się do stanowiska wynajmu samochodów. Yahn podaje numer rezerwacji i dokumenty, a gdy stewardessa pyta, czy pił alkohol, odpowiada szczerze, że wypił piwo na lotnisku przed odlotem. Odpowiada mu, że w Irlandii obowiązuje zero tolerancji i nie może odebrać samochodu tego wieczoru. Proponujemy wykonanie alkomatu lub by ktoś inny odebrał auto, ale nic nie pomaga. Trzeba wrócić jutro rano na czczo… Aby kontynuować nasz pech, Flo i ja musimy wziąć autobus, by odebrać nasz samochód, który należy do innej firmy… Przynajmniej wiemy, że na pytanie: „Czy piłeś alkohol?” odpowiemy „nie”…

Podczas gdy odbieramy nasz samochód, 3 Bracia biorą taksówkę do naszego hotelu w dzielnicy „Temple Bar”. Jak wiecie, Irlandczycy jeżdżą po lewej stronie, z kierownicą po prawej i lewym drążkiem zmiany biegów. Muszę to ogarnąć, jednocześnie szukając hotelu w dzielnicy w remoncie, pełnej objazdów i zamkniętych dróg, gdzie Waze nie pomaga. Po 15 minutach krążenia słyszymy głośną amerykańską syrenę za nami – to policja, która każe nam się zatrzymać. Samochód podjeżdża do nas, a policjantka krzyczy, że przejechaliśmy na czerwonym świetle… Przepraszamy, tłumacząc, że jesteśmy Francuzami, szukamy hotelu i na szczęście to przechodzi i możemy spokojnie odjechać.

Po przybyciu do hotelu możemy wreszcie napić się pierwszego irlandzkiego piwa w pubie na parterze. Napięcie opada, cieszymy się słuchając kolejnych muzyków na małej scenie. W tym pubie jest wszystko: samotni przy barze, pary, starzy, młodzi, to tam religia – wszystkie warstwy społeczne spotykają się w pubie bez względu na wszystko. Gdy zaczyna nam burczeć w brzuchu, postanawiam znaleźć restaurację na Trip Advisor, trafiam na dobrze ocenianą i blisko. Jest nietypowa, bo mieści się w byłym banku. Wystrój jest świetny, podobnie jak ich niezawodne „Fish’n’Chips”. Na zakończenie wieczoru ostatnie piwo w hotelowym pubie, gdzie słuchamy koncertu faceta w stylu Frodo z fletnią Pana i idziemy spać.

IMG_3318IMG_3320IMG_3322IMG_3327IMG_3329

Dzień 1: Wędkowanie czas zacząć

Jak zwykle, jesteśmy niecierpliwi i bardzo zmotywowani do łowienia, więc nie ma mowy, byśmy zmarnowali choć minutę. Bracia muszą odebrać samochód na lotnisku, więc wstają bardzo wcześnie, podczas gdy Flo i ja mamy o godzinę więcej na (średnie) irlandzkie śniadanie (kiełbaski, fasolka, jajka).

Po kilku godzinach jazdy, przerwie na pierwsze zaopatrzenie, docieramy na miejsce i poznajemy właścicielkę domu, z którą wcześniej ustaliliśmy nasz przyjazd przed planowaną godziną. Sprząta, ale pozwala nam zostawić rzeczy w kuchni. Montujemy wędki, ładujemy pontony i pędzimy natychmiast na nasze pierwsze popołudnie nad jednym z ulubionych jezior, „Coffee Lake”, które jest wystarczająco duże, by pomieścić nas wszystkich.

Szybko łowimy ryby na początku jeziora, nawet niemal natychmiastowy poczwórny połów na dość rozległym obszarze. Mój pierwszy irlandzki szczupak ma ponad 85 cm! Nieźle na początek. Łowimy kilka ryb, aż zaczyna wiać wiatr, który zrywa krowy z pastwiska, i wtedy zaczyna się prawdziwa walka, by wrócić do samochodu. Jest prawie 17:00 i musimy wracać. Wyniki nie są złe po 3 godzinach łowienia z 5 wędkarzami:
Léo 11, Yahn 10, Flo 8 (w tym 85 cm największa ryba dnia), Val 8 i ja 6…
Po powrocie w końcu przejmujemy dom: wieczór z piwem, whisky i partiami ping-ponga!

IMG_3337IMG_20231018_122056IMG_3340IMG_3345IMG_3348IMG_20231018_150552-01IMG_20231018_16041020231018_15450820231018_150951

Dzień 2: Powrót do kieszeni z belką

Podczas naszej ostatniej podróży odkryliśmy kieszeń w systemie rzecznym, to miejsce okazało się magiczne, bo Léo złowił szczupaki 110 i 111 cm w ciągu godziny, a następnego dnia Flo i Yahn złowili odpowiednio 110 i 104 cm… Wracamy więc pełni nadziei do tej kieszeni z belką. Na tę okazję wyciągam BALAM (dużą przynętę), mając nadzieję, że i ja w tym roku wyciągnę asa z rękawa. Pozwalam Yahn i Val łowić osobno, a sam wyruszam samotnie na zachodnią część jeziora. Dość szybko łowię ryby, w tym 4 w zaledwie 20 minut, ale niestety żadnej dużej. Moi towarzysze mają podobnie, poza rybą Vala, która ma ponad 80 cm (nie zmierzona). Kończymy poranek z 9 rybami u mnie i po 6 u braci. Ok, to nie potwory, ale złowić tyle ryb w 2 godziny na pontonie to rzadkość i doceniamy szczęście, że możemy łowić tam, gdzie ryby widzą niewielu wędkarzy.

Kiedy wracamy do „dworu” na obiad, Léo i Flo są euforyczni, złowili odpowiednio 17 i 22 ryby! Na Poker Lake. Niesamowite.

20231019_094830 (1)IMG_20231018_150552-01

IMG_20231027_101552-01IMG-20231018-WA0004-01 (1)Po solidnej porcji makaronu zabieramy Yahna nad jezioro Hugo Lloris, które bardzo nam się podobało dwa lata temu z Valem i Léo. Niestety jezioro (lub wędkarze) nie spełniły oczekiwań, ale i tak złowiłem 3 ryby, w tym pięknego 90 cm na otwartej wodzie w ostatnich minutach dzięki mojemu Balamowi, podczas gdy Val złowił 2 ryby, a Yahn (który nas przeklina za nasz wybór) nie złowił nic. Léo i Flo złowili po 2 szczupaki na trudnym jeziorze tuż pod domem.
Wieczorem godzimy się przy marynowanych kurczakach z grilla, piwie i whisky jak prawdziwi Irlandczycy!

IMG_3370IMG_3380

Dzień 3: Trudny dzień

Tego ranka jadę z Yahn na Morgan Lake. Łowiłem tam dwa lata temu z Léo, nie trzeba dużo chodzić, a jezioro zawsze dobrze dawało. Leje jak z cebra, ale taka jest Irlandia i dobrze się do tego dostosowujemy. To małe, płytkie jezioro, robimy dwa okrążenia podczas tego porannego łowienia, które przynosi dobre wyniki. 8 szczupaków u mnie, 12 szczupaków i 1 okoń u Yahna.

IMG_3386IMG_3392IMG_3397IMG_3410IMG_3411

W tym samym czasie Flo, Val i Léo mają trudniej (odpowiednio 1, 1 i 4 szczupaki) na ACDC Lake. To jedno z ulubionych jezior Yahna. Flo złowił tam pięknego metrowca kilka lat temu, niestety tym razem jezioro dało mało, a do tego trzeba długo iść przez błotne pole, by tam dotrzeć… Co poradzić, taka jest wędkarstwo, moja droga!

Po południu pada i wciąż wieje szalony wiatr, Yahn zabiera mnie nad jezioro, którego nie znam, pieszczotliwie nazywane „Małym kółkiem”. Prawie ugrzęźliśmy samochodem i zostawiamy wszystko, choć nie jesteśmy pewni, czy uda się wrócić. Kiedy nadmuchujemy pontony, widzimy, że nadjeżdża samochód innych wędkarzy, którzy wybrali tę samą opcję co my… Jezioro jest za małe na 5 osób, więc zawracają i jadą do Coffee Lake, które odwiedziliśmy pierwszego dnia i które jest bardzo blisko.

Z naszej strony, po krótkim spacerze przez trzciny, w końcu docieramy do Małego kółka, które jak sama nazwa wskazuje, jest małe i okrągłe! Mimo rozmiaru wiatr nie pomaga nam dobrze łowić i musimy wiosłować jak szaleni, by je pokonać. Złowimy po 3 szczupaki każdy, podczas gdy Val, Flo i Léo są zaskakująco bez ryb na Coffee Lake, które jest jednym z najlepszych jezior. Wyraźnie bardzo trudny dzień.

Wieczorem godzimy się przy 7-godzinnym udźcu, który gotowaliśmy od przerwy obiadowej. Na tę okazję przechodzimy na czerwone wino i kończymy przy ping-pongu i whisky.

IMG_3433

Dzień 4: Dzień odkryć

Tego ranka jestem z Flo nad Husky Lake, jeziorem, którego nie znamy. Szukamy miejsca, przez które można przejść, aby się do niego dostać, ponieważ jezioro otoczone jest polami. W końcu znajdujemy coś w rodzaju małej wioski, która wydaje się opuszczona, i zaczynamy wyciągać nasze pontony, aby je napompować. Flo mówi do mnie: „patrz, tam jest jakiś zły, który na nas patrzy” i rzeczywiście, mały staruszek jest pół ukryty za płotem i nas szpieguje… Myślę sobie, że facet zastanawia się, co tu robimy, więc idę do niego i wyjaśniam, że jesteśmy wędkarzami i chcielibyśmy łowić ryby w jeziorze. Pytam, czy możemy przejść przez to pole, a on daje mi swoje błogosławieństwo i wraca do swoich spraw.

Po krótkim spacerze w końcu docieramy do jeziora, które jest przepiękne. Widzimy też dwóch innych wędkarzy na brzegu, którzy łowią białe ryby. Po pierwszej części, dość zarośniętej grążelami, na której łowimy kilka ryb, docieramy do otwartej strefy z plamami potamogetonów (roślin wodnych). Potamogeton jest dość ceniony jako siedlisko szczupaków. Nie trzeba było długo czekać, abym zaczął łowić ryby jedna po drugiej, podczas gdy nieszczęsny Flo spudłował wszystkie ryby, które uderzały krótko. Na końcu jeziora krążymy wokół małej wyspy otoczonej grążelami, co bardzo utrudnia łowienie, próbuję na Frog, bez sukcesu. Trzeba powiedzieć, że woda jest bardzo zimna i szanse na zobaczenie ryb na powierzchni są dość nikłe, są raczej przy dnie i czekają na „łatwą” zdobycz, która przepłynie w zasięgu ich pyska bez większego wysiłku. Złowiłem 9 ryb, a Flo 2. Na King Kong Lake Val, Yahn i Léo złowili odpowiednio 5, 10 i 3 szczupaki.

Na przerwę obiadową zatrzymujemy się po drodze w fast-foodzie, to ogromna ulga zjeść coś ciepłego po tym, jak się zmarzło. Zazwyczaj jemy zimną, biedną kanapkę przygotowaną rano albo wracamy do dworu na dobry makaron, ale prawda jest taka, że kiedy tak robimy, tracimy sporo czasu.

Wszyscy umawiamy się nad To Lake. To jezioro wydaje się na tyle duże, że wszyscy możemy łowić razem, a do tego ma mały odpływ, który pozwoliłby nam ewentualnie pójść na inne jezioro, bardzo trudne do zdobycia.

Po raz pierwszy dostęp do To Lake jest bardzo łatwy, możemy zaparkować przy brzegu i wejść do wody bezpośrednio. Zaczynam łowić na Swimpike w zatoce i od razu łapię szczupaka. Jesteśmy uspokojeni, w jeziorze są ryby. Jest bardzo płytkie przy brzegach i wydaje się trochę głębsze na środku. Pomimo dobrego pierwszego wrażenia, przez jakiś czas nie mamy brań. Val łowi na otwartej wodzie na duże przynęty, łapie kilka ryb i wszyscy decydują się zrobić to samo. Ja natomiast przemierzam jezioro z jednym celem – chcę łowić pod koronami drzew, które widzę w oddali. Jestem na ostatnim brzegu przed powrotem do miejsca wodowania, ale moja taktyka się opłaca i łapię 3 ryby na odcinku stu metrów. Dużo wiosłowaliśmy i jesteśmy zmęczeni, Val i Yahn złowili odpowiednio 3 i 1 rybę. Nieszczęśni Flo i Léo nie złowili nic. Wieczorem jest mecz Nice – OM i drwimy z Flo dzięki bramce Ewanna Guessanda w 79. minucie.

IMG_3439IMG_20231021_163233IMG_20231021_161033IMG_20231021_160922IMG_20231021_155719IMG_20231021_114301

Dzień 5: Dużo wysiłku, a mało efektów

Tego ranka jestem w drużynie z Léo nad Rio Grande. Jeziorem, którego nie łowił od 3 lat. Jest dość trudno dostępne, trzeba jechać 30 minut, przejść przez coś w rodzaju kałuży z niezidentyfikowanymi substancjami przypominającymi ropę, potem przez błoto i zarośla. Jeszcze nie dotarliśmy do miejsca wodowania, a już jesteśmy zmęczeni fizycznie. Docieramy do zalanego lasu i musimy zrobić przejście między drzewami, aby dostać się do jeziora. Miejsce jest przepiękne, grążele, trzcinowiska, wszystko jest, jesteśmy sami na świecie i myślę, że warto. Ale po 2 godzinach łowienia i tylko jednej rybie na osobę następuje załamanie…

U innych Val nie wstał i postanowił się wyspać. Flo i Yahn złowili odpowiednio 2 i 3 ryby na „Al Cappone Lake”. Na przerwę obiadową wracamy do dworu, a potem jedziemy na „King Kong Lake”, dość duże, by pomieścić nas wszystkich. Bardzo mi się podobało dwa lata temu, znam je dobrze, łowiłem tam dwukrotnie i miałem dobre wyniki, zwłaszcza na S’Trout de Biwaaa w naturalnym kolorze. Wyciągam więc tę samą przynętę i szybko łowię rybę, potem nic, aż zmieniam kolor na Fire Tiger, co wywołuje sporo brań. Kończę z 6 rybami (w tym jedną 85 cm), Léo 2 ryby (w tym jedną 85 cm), Yahn 3 ryby (w tym jedną 83 cm), Flo 1 rybę i Val 3 ryby.

Wieczorem jest grill i ping-pong, zaczynam być zmęczony. Niepozornie, pompowanie, noszenie, sprzątanie, wiosłowanie i to wszystko kilka razy dziennie szybko męczy, zwłaszcza że nie jesteśmy na obozie. Radzimy sobie sami, tankowanie, zakupy, gotowanie, sprzątanie, zmywanie – to nie jest „relaksująca” wyprawa wędkarska, ale tak naprawdę nigdy nie jest, bo to zły znak. Jutro jest mój ostatni dzień, więc muszę go w pełni wykorzystać.

IMG_344120231024_11120620231024_11311520231024_171835IMG_20231026_104259IMG_3469

Dzień 6: Ostatni dzień, ostatnia noc

Tego ranka jestem z Valem i Yahnem nad Poker Lake (tam, gdzie Flo i Léo świetnie łowili drugiego dnia). Jak zwykle jest dużo wiatru i trudno jest objechać jezioro, tym bardziej że jest małe i musimy objechać je kilka razy. W jedną stronę jedziemy za szybko, w drugą musimy wiosłować jak szaleni, żeby nie zostać zepchniętym na brzeg.

Mam 49 ryb podczas pobytu i stawiam sobie cel 60 ryb. Gorzej niż dwa lata temu, kiedy złowiłem 75, ale i tak dużo więcej niż podczas 6 dni łowienia we Francji. Na szczęście dzisiaj jest naprawdę pogoda na szczupaki, łowię ryby jedna po drugiej na małego shada z łopatką i na spinner, złowię nawet pierwszego irlandzkiego okonia. Bardzo szybko mam 11 ryb, więc już osiągnąłem cel 60, czyli 10 dziennie. Jestem zrelaksowany i to czyni mnie jeszcze lepszym wędkarzem.

Po drugim okrążeniu wiatr jeszcze się wzmocnił i gdy jestem kilka metrów od Vala, słyszę jego krzyk, walczy z bardzo dużą rybą, zapowiada to, wie to, czuje to, wiosłuję jak szalony, żeby do niego dotrzeć, bo nie ma podbieraka i nie ma mowy, żeby nie zmierzyć tej ryby. Po dobrze przeprowadzonej walce mierzymy ją, 107 cm, piękna ryba, która pozwala mu pobić swój rekord osobisty. To także jego druga zmierzona ryba i mam zaszczyt być tam także przy pierwszej, którą złowił w Szwecji. Jestem bardzo szczęśliwy za niego, bo Val się nie poddał (poza tym, że trochę się wyspał).

Kilka minut później, gdy Yahn również wyciągnął dużego spinnera (jak Val), przyszła jego kolej na walkę z bardzo dużą rybą: „jest zmierzona, jest zmierzona”. Tym razem Val pomaga swojemu bratu zmierzyć rybę i werdykt jest jednoznaczny: 98 cm! 2 cm od celu. Yahn nie jest zadowolony, lol. To i tak ładna ilość i jakość ryb na tak małym jeziorze.

Ja mam 12, Yahn 8, a Val 5, ale wszyscy chętnie zamienilibyśmy nasze ryby na jego! Léo i Flo, którzy poszli na miejsce z rybami mierzoną długością, nie złowią żadnej mierzonej, ale po 3 ryby każdy.

Po południu wszyscy wracamy nad Coffee Lake, jest mniej wiatru i jak prawie każdego popołudnia w tym tygodniu, połowy są mniej owocne. Łowię 2 ryby, Val 1, Léo 2 i Yahn 5. Kończę więc tydzień z 63 rybami.

IMG_3494IMG_20231023_113032_1-01IMG_3486IMG_20231023_121051 (1)IMG_20231023_135049-0120231024_111206IMG_20231026_104259

Kiedy wracamy do dworu, wszystko sprzątam. Jutro zostawię moich towarzyszy, którzy zostają jeszcze 3 dni. O 6 rano przyjedzie po mnie taksówka w kierunku Dublina i powrotu na moje ziemie w Nicei. Spędziliśmy kolejny niesamowity tydzień, jedzenie, wędkowanie, śmiech. Bardzo się cieszę, że wracam do żony i dzieci, ale już myślę o kolejnym wyjeździe… W chwili, gdy kończę te słowa, zostało mi 15 dni do wyjazdu na Seszele, aby łowić dużo większe ryby i, jak się domyślacie, będzie to część nowej historii.

Film tutaj: 

Dodaj komentarz