Połów tarponów w Miami

Wróciłem do Miami na 3 spotkania biznesowe i 3 spotkania wędkarskie! Tym razem połączyłem przyjemne z pożytecznym, zabierając ze sobą żonę i dziecko. Philippe, mój przyjaciel wędkarz (patrz mój artykuł o Panamie), również przyjechał na wakacje ze swoją żoną.

Z tej okazji wynajęliśmy dom nad wodą na Miami Beach (Surfside, dla tych, którzy znają), właściciele, którzy są naszymi przyjaciółmi, zapewnili mnie, że najemcy już złapali ogromne rekiny młoty, a Cadogan, ich 17-letni syn, złapał już małe rekiny, barrakudy, a nawet płaszczki z pomostu domu. Ledwo przyjechaliśmy, Phil prawie na pierwszym rzucie złapał małą karangę, co jest dobrym znakiem i obiecuje nam świetny tydzień.

IMG_6808IMG_6792phil maison

DSC_0532.JPG

Byłem już w Miami i świetnie się bawiłem łowiąc na lekkie zestawy, ale tym razem mamy konkretny cel: Philippe i ja chcemy złapać jeden z najpiękniejszych trofeów wędkarskich, rybę nazywaną „srebrnym królem”: tarpona. Jest on często łowiony w lagunach Afryki Zachodniej (zwłaszcza w Gabonie), w Ameryce Środkowej i trochę na Karaibach (próbowałem już w małych bagnach na Saint Martin, ale bez sukcesu). Tarpon może łatwo osiągnąć 150 kilogramów, ale nawet mały tarpon ważący kilka kilogramów daje dużo do myślenia. Ta ryba ma ogromne srebrzyste łuski tworzące pancerz trudny do przebicia haczykiem, jej usta są ogromne i chrzęstne. Dodatkowo jest to ryba, która wykonuje ogromne skoki, by uciec wędkarzom, znana z dramatycznych walk i poddaje się dopiero po bardzo ciężkich bojach.

Aby osiągnąć cel, postanawiam ponownie zwrócić się do kapitana Toma Webera z Florida Native Fishing, który zrobił na mnie bardzo dobre wrażenie ostatnim razem. Nie udało nam się złapać tarpona, bo nie był sezon, ale tym razem na pewno będziemy mieli szansę. Matthieu, kanadyjski forumowicz z Exo-Thonic, polecił mi skontaktować się z kapitanem Brentem z GreyBeard SportFishing, który jest tańszy niż standard i znany jako bardzo dobry przewodnik. Rezerwuję więc jeden dzień z Tomem oraz dzień i nocne łowienie z Brentem.

Tydzień zaczyna się źle, ponieważ jest dużo wiatru i pogoda nie jest ładna, jest nawet zimno, co jest raczej rzadkie w Miami. W końcu udaje nam się wyjść na pierwsze popołudnie i decydujemy, że po nim pójdziemy na nocne łowienie z Brentem (tarpony są znane z tego, że głównie żerują nocą). Po naszych tradycyjnych zakupach w Bass Pro Shop, pełni ekscytacji udajemy się z Philippe do mariny Crandon Park na nasze pierwsze wędkarskie spotkanie. Jest 13:00, wieje dość mocno, ale jest stosunkowo ładnie. Kapitan Brent wita nas na swojej „lancha”, dość prostym łodzi używanej tradycyjnie w Ameryce Południowej; znana z dobrej stabilności na morzu, ale daleko jej do amerykańskich standardów, które są powszechne w tym regionie pełnym pięknych łodzi wędkarskich. Brent jest bardzo profesjonalny, a łódź dobrze wyposażona. Zbiornik na żywe przynęty, uchwyty na wędki, echosonda, GPS, wszystko jest…! Philippe przyniósł zestaw travel 30 LBS, a ja 20 LBS, nie chcę wszystkiego zepsuć na dużym tarponie, więc polegam na solidnym, choć prostym sprzęcie Brenta! Dopóki działa, jest dobrze.

DCIM999GOPRO

Po zaleceniach Brent zabiera nas na żywe przynęty na wyprawę off shore (trochę dalej od brzegu), gdzie mówi, że żaglice (Sailfish) są aktywne. Wyjaśniłem mu, że absolutnie nie chcemy trollować, ale nalega, byśmy zrobili drift na żywych przynętach, co nie przeszkodzi nam w rzucaniu woblerów. Ruszamy więc na mały „flat” o głębokości zaledwie 1,3 m. Wrzuca swój „chums” do wody, rodzaj papki rybnej, która powoli się rozpuszcza w wodzie w małej siatce i przyciąga małe drapieżniki. Łowimy na lekkie zestawy z 1-gramowym ołowiem i małymi kawałkami kalmara jako przynętą, po kilku minutach zaczyna się szał i wyciągamy około dwudziestu małych pinfishy, widzimy kilka ballyhoo, które pozostają w 50 cm wody, ale nie udaje nam się ich złapać, Brent mówi, żeby umieścić przynętę tuż pod powierzchnią wody. Zaczyna się mały konkurs między Phil’em a mną, kto pierwszy złapie ballyhoo, wygrywa. Ostatecznie nie udaje mi się złapać żadnego, w dwie sekundy jestem pożarty przez liczne żarłoczne małe pinfishy, 7-0 dla niego, a ja narzekam. Mamy wystarczająco żywych przynęt i wracamy na otwarte morze pełni nadziei na spotkanie z magicznymi żaglicami.

Chums.png

Pinfish.png

Balihoo

Po drodze wrzucam małego Rapalę na trolling, złapię małego „spanish mackerel”, którego szybko wypuszczam. Woda jest wzburzona, nieprzyjemnie się łowi. Po dotarciu na miejsce, gdzie inne duże amerykańskie łodzie również szukają żaglic, Brent mówi, że nikt jeszcze nie złapał żadnej, pytam jak to wie, odpowiada, że zwyczajowo stawia się flagę na łodzi, gdy ryba jest złapana. A tutaj żadnych flag nie ma na horyzoncie. Zrzucamy 2 żywe przynęty i czekamy na dryfie, jednocześnie jiggując na dnie. Możemy trafić na słynne żaglice, ale też kingfish, barrakudy czy mahi mahi. Przemieszczamy się 2-3 razy, ale bez efektu, czuję, że Philippe jest sceptyczny i mówię Brentowi po kolejnych 45 minutach bez brań, że chcemy spróbować łowić na lekkie zestawy w inshore, bliżej lądu. Po drodze złapię jeszcze małą barrakudę na trolling, Phil też jedną złapie rzucając za mną, ale ją straci.

Pomimo wielu prób w miejscach, gdzie byłem już rok temu i które były bardzo rybne, nie złapaliśmy żadnej ryby! Nawet nie było brania… W końcu docieramy na płytką zatokę, gdzie uda mi się złowić 4 lub 5 pstrągów, podczas gdy w listopadzie złowiłem tam około dwudziestu ryb. Phil spudłował wszystkie ryby i zaczyna narzekać na ten dzień, który zapowiada się na nieudany. Szybko nadchodzi godzina osiemnasta i czas na łowienie tarponów. Nie muszę mówić, że pokładamy wszystkie nadzieje w nocnym połowie…

Captain Brent Fifi et cesarMise a l'eau tarpon

Wypływamy kanałem prowadzącym do Fisher Island, wyspy z luksusowymi rezydencjami, popularnej wśród rosyjskich oligarchów. Ledwo wypłynęliśmy, Brent zrzuca na dryf 2 żywe krewetki na haczykach typu circle hook, haczykach zakrzywionych, które łatwo haczą rybę w wargę, podczas gdy Philippe i ja rzucamy woblerami w kształcie krewetek dla niego i kraba dla mnie.

Po kilku minutach czekania widzę, że moja wędka na dryfie zaczyna się poważnie ruszać. Rzucam się do niej, wyciągam z uchwytu i po aprobacie Brenta robię dwa mocne zacięcia, czuję mocne uderzenie głową na linii i zaczyna się walka, hamulec piszczy, a ryba pędzi z dużą prędkością, krzyczę: „fish on, fish onnnnnnnnn”. Ryba bierze dużo żyłki, pytam Brenta, czy kołowrotek ma wystarczająco dużo żyłki i czy hamulec wytrzyma. Mówi, że jest 400 jardów (365 metrów) zapasu i to wystarczy. Zapada noc, Brent podąża łodzią za rybą, która ciągle bierze żyłkę, mimo że ja szybko zwijam, pompując wędką. Czuję, że jest duża i spodziewam się, że wkrótce zobaczę mojego tarpona skaczącego. Po 15 minutach walki widzę cień płetwy w latarce Brenta, to rekin, mówi, że to piękny „Bull Shark” oceniany przez przewodnika na 30-35 kg, jestem zadowolony, choć to nie ryba, na którą czekałem. Mówiono mi, że rekiny nie ciągną mocno, ale ten udowodnił inaczej i dał mi dużo radości. Nie ryzykujemy podnoszenia niebezpiecznej ryby na łódź i przecinamy żyłkę tuż przy pysku. Ryby wydzielają kwas, który wkrótce rozpuści haczyk.

Z góry przepraszam za jakość zdjęć, które zaraz zobaczycie, ale w nocy i z kamerą GoPro nie było łatwo.

Combat shark débutCombat shark 3

DCIM101GOPRO

Ledwo odczepiłem rybę, zaczynamy kolejny dryf, po kilku minutach krzyczę do Philippe’a, że stado (school) tarponów zbliża się do łodzi, widzę około dwudziestu dużych srebrzystych ryb, które podpływają do nas, skacząc jak delfiny. Obaj rzucamy woblerami i mamy podwójny sukces! Nasze hamulce śpiewają, tym razem jesteśmy pewni, że to tarpony, ledwo zdążę krzyknąć „Fish On”, a moja ryba odpina się, szybko podnoszę żyłkę i pomagam Brentowi podnieść dwie żywe przynęty. W tym czasie Philippe miał już dwa skoki i widzimy ogromnego tarpona skaczącego nad wodą. Phil krzyczy z radości, jestem naprawdę szczęśliwy za niego, bo w Panamie nie miał szczęścia, nie złowił żadnej ryby, mimo że to był jego cel. Tym razem jest mocno przywiązany do dużej ryby, która daje nam około dziesięciu spektakularnych skoków, w tym dwa prawie przy łodzi. Po 20 minutach walki ryba jest przy łodzi, nie wolno nam jej podnosić, ale Brent chce ją zahaczyć w błonę, żeby zrobić zdjęcie, w decydującym momencie tarpon robi mocny ruch głową i wędka Phila pęka… ryba odchodzi, mam tylko jedno kiepskie zdjęcie, ale najważniejsze zostanie na zawsze w naszych głowach: „Co za walka”! Po emocjach wracamy na dryf, jest około 21:00, gdy moja wędka na żywej przynęcie znów się porusza (choć żywa przynęta to raczej mała krewetka). Tym razem to amerykańska wędka castingowa i pierwszy raz łowię tym sprzętem, muszę kręcić kołowrotkiem prawą ręką i trzymać wędkę lewą, zupełnie inaczej niż klasyczną wędką, do tego mam hamulec, którego nie kontroluję i muszę trzymać żyłkę podczas pompowania! Czuję, że ryba jest znacznie silniejsza i widzę jej skoki, to duży tarpon, jestem bardzo szczęśliwy, po 15 minutach zaczynam być zmęczony, ale nie poddam się, robię ostatni sprint i kilkakrotnie przyciągam rybę do boku łodzi, patrzymy na siebie jak psy, „mam cię, kolego!”. Potem ryba rusza na kolejny pościg. I znowu… Po zmęczeniu ryba ustawia się równolegle do łodzi, Phil robi zdjęcie i żegnamy się z pięknym tarponem. Brent ocenia nasze dwa tarpony na około 40 funtów (36 kg). Tak źle się zaczęło, a już pierwszego dnia łowienia mieliśmy rybę marzeń, wracamy szczęśliwi w światła Miami, to magia…

DSC_0590.JPG

DSC_0614

DSC_0605.JPG

 

DSC_0631.JPG

Noc była krótka, bo już następnego ranka wyruszamy na dzień łowienia z Tomem Weberem. 7 rano w tej samej marinie Crandon Park, to boli, zwłaszcza gdy spało się 5 godzin i jest się kompletnie zmęczonym po podróży… Ale adrenalina jest i utrzymuje nas świeżych i zmotywowanych. Tom mówi nam od razu, że poprzedniego dnia złapali tarpona ważącego 80 kg! Ślinka cieknie i pędzimy na miejsce. Nie trzeba brać żywych przynęt, Tom ma już krewetki i kraby w swoim zbiorniku. Ta sama technika co poprzedniego dnia, ale w pełnym świetle na płytkich wodach i na 2 metrach głębokości. Widzimy kilka stad tarponów, ale nie biorą. Przemieszczamy się kilka razy, ale nic. Tom decyduje się polować na bluefish (tassergals) na płytkich wodach, gdzie byliśmy poprzedniego dnia i gdzie złowiłem kilka pstrągów. Mówi, że były tam rano i lubią poppery, to nasz ulubiony rodzaj przynęty, przyniosłem mojego Nissart Pop i jego małych braci wykonanych przez Oliviera Bensa (dzięki Sébastien Germain za prezent), które zrobiły furorę na małych karangach w zeszłym roku. Pomimo wielu prób, żadna ryba nie pokazuje się, Philippe bierze jerkbait Mirrolure polecony przez Toma i zaczyna łowić kilka pstrągów, w tym jednego dużego. To wszystko, co złowimy tego dnia, mam dość pstrągów… Odchodzimy od Toma trochę rozczarowani, to nie jego wina, był bardzo profesjonalny, miał świetny sprzęt i zrobił wszystko, byśmy złowili rybę, ale gdy nie chce się… Na pomoście mariny spotykamy Brenta, który odpływa z klientem, i od razu zamawiam u niego kolejne nocne łowienie na następny dzień, chcę zabrać Cadogana, syna moich przyjaciół, żeby złapał swojego pierwszego tarpona.

DSC_0642.JPG

DCIM999GOPRO

popperSea trout

Następnego dnia, podekscytowani, docieramy do łodzi Brenta, Cadogan potrafi łowić, ale nigdy nie miał szczęścia złapać tarpona. Ledwo weszliśmy do słynnego kanału, mój wobler w kształcie krewetki został natychmiast złapany, mocne uderzenie głową i żyłka się zerwała, „Shark” mówi Brent. Kilka minut później widzimy tarpony skaczące wszędzie, Brent jest spokojny, bo tłumaczy, że przy nowiu to albo sukces, albo porażka. Ostatecznie to porażka… mimo całej naszej dobrej woli nie złowiliśmy żadnego tarpona, Cadogan złapał kilka małych snaperów na dnie, a ja ładnego ladyfisha ważącego 2 kg. Księżyc miał nad nami przewagę. Jestem rozczarowany dla Cadogana, ale on mieszka w Miami, będzie miał okazję złowić jeszcze przede mną.

DCIM999GOPRO

To niesamowite, jak z dnia na dzień wędkowanie może się zmienić, przewodnik jest oczywiście ważny, ale jeśli Posejdon nie jest po twojej stronie, nic nie da się zrobić.

Każdego ranka i wieczora rzucaliśmy kilka razy z pomostu domu naszymi woblerami, ale bez efektu, małe muletki, całe karangi zostawione na noc, nikt nie zainteresował się przynętą.

IMG_6656

W końcu ostatniego dnia świeci słońce, a woda jest przejrzysta, podczas gdy jemy śniadanie, słyszę pewną aktywność na wodzie. Podchodzę do pomostu i widzę mnóstwo egzotycznych ryb, które pałaszują trawę na filarach pomostu. Kilka ławic muletów skacze tu i tam, rzucam stickbait powierzchniowy animowany techniką „walking the dog” i zaczyna się szał, złowiłem około dziesięciu karang, jednego pstrąga i straciłem małego barrakudę przy pomoście, nawet moja żona Céline się zaangażowała. Ale największą niespodzianką był ogromny tarpon ważący ponad 100 kg, który przepłynął pod pomostem zaledwie 2 metry ode mnie! Tak czy inaczej nie mógłbym go złowić, nie mam sprzętu i nie wiem, czy byłoby to możliwe z brzegu z tyloma filarami pomostu, pewnie bym złamał żyłkę, mała karanga już mnie uderzyła (poszedłem ją uwolnić na paddleboardzie), a tarpon… W każdym razie ten ostatni poranek na pomoście pokazał mi, że miejsce może być złe przez cały tydzień i stać się doskonałe z dnia na dzień.

Miami, wrócę! Mam tam jeszcze sporo gatunków do złowienia: permit, snook, cobia, goliath grouper i także słynnego peacock bass w wodach słodkich.

 

Fishement wasz!

César.

 

Kapitan Tom Weber: http://www.floridanativecharters.com/

Kapitan Brent: http://greybeardsportfishing.com/

Wynajem domu nad wodą: http://www.aplusmiamibeach.com

 

 

 

 

 

 

Dodaj komentarz