Dzień wędkowania w Miami z Florida Native Fishing.
Mam szczęście wyjechać służbowo do Miami. Decyduję się przyjechać w piątkowy wieczór, aby móc trochę zwiedzać w sobotę i łowić w niedzielę.
Jestem trochę na „wariackich papierach”, spotkania umówione w Miami przez mojego wspólnika „Laurenta” były dość nagłe i nie miałem czasu myśleć o wędkarstwie. No, myśleć tak, ale zorganizować się było trochę trudniej.
Mimo to jestem bardzo zadowolony, bo „Lolo” w końcu zgodził się mi towarzyszyć, od kilku lat go o to proszę, ale nie bardzo go to interesowało. Wyobraża sobie wędkarstwo w starym stylu z wędką, kiełbasą, piwem, lepki przynętami na haczyku i godzinami spokojnego czekania na branie.
Ponieważ Lolo będzie ze mną i naprawdę chcę podzielić się z nim moją pasją, decyduję się nie próbować wyłącznej metody wędkarskiej jak Bonefish, Tarpon czy Permit (karanga Pompano). Decyduję się też zapomnieć o Everglades i jeziorach z Black Bass lub Peacock Bass w wodzie słodkiej. Celem jest złowienie ryby i jeśli to możliwe, ładnej różnorodności gatunków.
Kilka wyszukiwań w Google komplikuje sprawę. Jest tysiąc organizacji na Florydzie, wszystkie mają swoje strony internetowe i oferują mniej więcej te same ceny. Lepiej to niż nic, powiecie, ale przez to nie wiem za bardzo, od czego i gdzie zacząć.
Jedno jest pewne, nie ma mowy, żeby iść na czartery, które zabierają 25 osób, by łowić Snappers (Vivaneau) i opróżniać morze…
Początkowo chciałem pojechać na Keys, a szczególnie do Islamorada, która jest mekką wędkarstwa na Florydzie, ale ponieważ to 2 godziny jazdy i mam tylko jeden dzień na wędkowanie, pomyślałem, że to trochę głupie wynajmować samochód i brać hotel tylko na to. Ograniczam się więc do znalezienia szczęścia w Miami.
Po kilku wysłanych mailach dobrze się dogaduję z „Kapitanem Tomem Weberem” z Florida Native Fishing. Od razu mówi mi, że teraz jest „Mullet Run”: mułlety migrują na południe wzdłuż wybrzeża Atlantyku, zanim skierują się na otwarte morze, by tarło, przyciągają więc dużą różnorodność drapieżników: Snook, rekiny, Tarpon, Bluefish (Tassergals) itd…
Tom wyjaśnia mi, że najlepiej jest łowić na żywca dryfując z mułletami. Zgadzam się, bo chcę zmaksymalizować nasze szanse na ryby, ale chcę też spróbować na przynęty, bo to przede wszystkim tę metodę lubię. Łowienie na żywca na pewno działa bardzo dobrze i gdy nic nie działa, często jest to jedyna szansa na złowienie czegoś, ale nic nie równa się z braniem ryby, która chwyta twoją przynętę. Adrenalina, którą czujesz w momencie ataku, jest nie do porównania. A satysfakcja z udanego zwabienia ryby kawałkiem plastiku, drewna czy żywicy jest ekscytująca.
Przyjeżdżając do Miami w piątkowy wieczór, następnego dnia będę pierwszym klientem, który o 9 rano przekroczy progi Bass Pro Shop w Fort Lauderdale. Ten sklep wędkarski i myśliwski ma 12 000 m2, gdy wchodzę do środka, jestem zdumiony! Nigdy nic podobnego nie widziałem, to raj. Robię pierwsze kółko po sklepie, nie zatrzymując się w działach. To imponujące, sam dział „fly fishing” (wędkarstwo muchowe) jest 10 razy większy niż dział wędkarski w Decathlonie. Spędzam w sklepie około 2 godzin, kupując różne przynęty przypominające mułlety i zabierając kilka „zamówień” od moich przyjaciół z Nicei.
To niesamowite widzieć tylu ludzi w tym sklepie tak wcześnie rano. Amerykanie to naprawdę naród zapalonych wędkarzy. Około 12 milionów Amerykanów regularnie łowi ryby. W 2011 roku rynek sprzętu wędkarskiego w USA szacowano na 20 miliardów dolarów i zatrudniał 375 000 osób*.
Są całe rodziny robiące zakupy „outdoorowe”, dzieci mają kolorowe wędki z nadrukowanymi postaciami, wybierają swoje przynęty jak każdy inny klient. Na zewnątrz jest automat z żywcem. Jestem naprawdę zdumiony, to inny świat.
Mógłbym spędzić tam cały dzień bez problemu, ale ponieważ Laurent jest ze mną, nie chcę go zniechęcić do wędkarstwa, zanim nawet zaczniemy łowić.
Z lekkim sercem odjeżdżam. Po południu będzie Wake Board w zatoce Miami Beach. Przybywając do mariny widzę mnóstwo łodzi wędkarskich wszelkiego rodzaju i wszędzie w porcie ryby… Nie byle jakie, tarpony, które (według profesjonalnego wędkarza, którego pytam) ważą od 10 do 50 kilogramów! Są karmione przez przechodniów i są bezpieczne w porcie, gdzie wędkowanie jest zabronione.
Następnego dnia mamy spotkanie o 7 rano około 20 minut od Miami w Key Biscayne w marinie Crandon Park. Budzę się o 4 rano, między jet lagiem a podekscytowaniem nadchodzącym wędkowaniem, powiem wam, że niewiele spałem. Ubieram Lolo na wędkarsko z buffem, czapką i techniczną koszulką z długim rękawem. Umiera ze śmiechu i uważa mnie za wariata (może nie bez powodu), ja jestem na maksa, co mam zrobić, taki już jestem, nie zmienię się.
Mówi do mnie: „Poczekaj, pojedziemy łodzią, chcę się opalać”, „Słuchaj Lolo, zaufaj mi, spędzisz 8 godzin na wodzie, z odbiciem światła od wody się spalisz… załóż to, a jeśli będziesz miał dość, zdejmiesz”. Wierzcie lub nie, potem mi podziękował.
Gdy docieramy do mariny, dzwonię do Toma, wskazuje mi, gdzie jest łódź. Czeka na nas w tym samym stroju co my i jest co najmniej 7 lub 8 łodzi wędkarskich z wędkarzami w tym samym ubraniu. „Widzisz Lolo, to tutaj obowiązkowy strój!”
Tom to dobry, rudawy Amerykanin, ma 47 lat, jest wesoły i wydaje się bardzo profesjonalny. Przedstawia nam swoją łódź, skiff o długości 5,20 m (Sterling Spector 17) specjalnie wyposażony do płytkich wód Miami, z silnikiem czterosuwowym 90 KM z tyłu i elektrycznym silnikiem 76 lbs z przodu, którym Tom steruje pilotem noszonym na szyi.
Na wędki będą 3 zestawy spinningowe Saint Croix z zakresem rzutów od 3,5 do 14 gramów i kołowrotkiem wielkości 4000 z plecionką 30 funtów.
Ma też 3 trochę mocniejsze zestawy do łowienia na żywca, bo przy tej metodzie wszystko może się zdarzyć, a duży tarpon lub rekin tkaninowy może szybko dać dużo linki do oddania na lekkim zestawie.
Tłumaczy nam, że najpierw będziemy łowić nasze żywce, nie mija nawet 100 metrów od wyjścia z mariny, a on zbliża się do mangrowca w wodzie niecały metr głębokiej.
Jestem zaskoczony, gdy wyciąga swój epervier (rodzaj sieci, którą rzuca się i która zamyka się na ławicę małych ryb), już łowiłem żywce w ten sposób w Dominikanie, ale we Francji jest to zabronione.
W dwóch rzutach epervierem Tom łapie około trzydziestu małych mułletów od 8 do 14 cm, wkłada je do żywca z tyłu, gdzie widzę też żywe krewetki, które wcześniej kupił. Około trzydziestu metrów od nas inna łódź robi to samo co Tom, na niej napisane jest „Bait Boat”, łowią żywce, które potem sprzedają innym wędkarzom sportowym. To naprawdę niezwykłe zajęcie!
Tom decyduje się zabrać nas bezpośrednio na miejsce z Snookiem. Udajemy się na falochron wzdłuż „Fisher Island”, prywatnej wyspy z budynkami przeznaczonymi dla bardzo bogatej klienteli. Po 10 minutach dryfowania z żywcem (żywe mułlety) Tom decyduje się odejść, mówi, że gdyby były snooki, już byśmy je złapali. Szybkość, z jaką Tom zmienia miejsce, mnie uspokaja, nie jest typem, który „szlifuje” jedno miejsce przez godziny bez efektów. Zapłaciliśmy 650$ za 8 godzin wędkowania i chce nam dać wartość za nasze pieniądze, dobrze!
Tom kieruje się do zatoki, gdzie jest klub wioślarski, ogromna trybuna na palach nad wodą, zwykle służąca do oglądania zawodów wioślarskich, będzie naszym placem zabaw. Laurent łowi na żywca, podczas gdy ja próbuję przynęt powierzchniowych, jerkbait „Mullet” marki Mirrolure.

Od razu widzimy bardzo duże tarpony, które marszczą się wokół nas, waham się, czy schować moją małą wędkę na przynęty, by złowić je na żywca, ale Tom mówi, że się tym zajmie i poda mi wędkę, jeśli coś złapie. Mamy więc 2 żywce pływające wokół łodzi z haczykiem okrągłym w nosie i moją przynętę, która penetruje okolice. Po 5 minutach Lolo traci swojego żywca, ryba się nie zaczepia. Pomimo wielu prób to była nasza jedyna prawdziwa szansa na złowienie tarpona, bo żaden potem nie brał. Od razu pocieszam się moją pierwszą „lady fish”, która waży około kilograma. To waleczna ryba, która wróci rosnąć, jak prawie wszystkie ryby, które złowimy tego dnia. Tom jest zwolennikiem „no kill”, czyli „catch and release”, co oznacza wypuszczanie wszystkich lub większości złowionych ryb. Ta zasada mi odpowiada i sam ją stosuję na Morzu Śródziemnym na mojej łodzi.
Ta mała zatoka przeznaczona do wioślarstwa jest piękna, nie ma fal i ma się wrażenie, że łowi się w wodzie słodkiej. Woda jest lekko słona, ale nietypowy krajobraz jest naprawdę sympatyczny. Złowiłem kilka małych Carangues Hyppos, które sprawiły mi ogromną radość. Te ryby, które mogą osiągać około dziesięciu kilogramów, są bardzo żarłoczne i waleczne. Moje okazy były naprawdę małe (od 500 gramów do 1 kilograma), ale na lekkim sprzęcie to czysta przyjemność.

Laurent złowił na żywca swoje pierwsze 2 ryby jedna po drugiej, 2 ładne małe carangues hyppos trochę większe od moich. Cieszę się z jego powodu, nie jest na sucho i naprawdę zaczyna to lubić.
Po tym, jak widzieliśmy wiele tarponów drażniących nas w odległości mniej niż 3 metrów od łodzi, mieliśmy niespodziankę w postaci wizyty ciekawskiego manatka, który pozdrowił nas swoim ogonem.
Tom mówi nam, że czas się ruszać, skierujemy się do bardzo płytkiego miejsca (może maksymalnie 2 metry) na środku zatoki Miami. Będę miał radość złowienia moich pierwszych Sea Trout (pstrąg morski), z których 2 przekroczą 3 funty (1,5 kilograma). Nigdy nie złowiłem tak dużych. Są bardzo waleczne, skaczą i dają główkami, to bardzo przyjemna ryba do łowienia, zawsze z moim jerkbaitem „mulet”. W międzyczasie Lolo kilka razy się zaplątał, ale też próbuje przynęt i zaczyna robić postępy w rzucaniu. Złowiłem też snapa, który był mocno uszkodzony i został na łodzi jako przynęta. To dobrze, właśnie widzieliśmy dużego rekina o długości 1,80 m mniej niż 5 metrów od łodzi, Tom puścił snapa na dryf, podczas gdy my kontynuowaliśmy łowienie na przynęty. W tym czasie złowiłem małą, ale waleczną orfię (mniej niż 1 kilogram) i mojego pierwszego Blue Runnera, zdecydowanie dodałem już 3 nowe gatunki do mojej listy.
Kilka Lady Fish i Sea Trout później pojawił się drugi rekin. Mimo to nie udało nam się ich złapać. Szkoda, byłoby ładne zdjęcie.
Tom zabiera nas teraz do backdown country, czyli kanałów wchodzących w głąb lądu, na wejściu do pierwszego jest mały port z falochronem. Przy pierwszym rzucie widzę ławicę Carangues Hyppos rzucających się na moją przynętę, te są duże i widzę takie, które łatwo ważą 5 kilogramów. W tym czasie Lolo świetnie się bawi z żywą krewetką i też wyciąga kilka carangues. Po wypuszczeniu mojej pierwszej wyciągam mojego ulubionego poppera, mojego „nissart pop”, który został spersonalizowany na moje zamówienie przez rzemieślnika z Nicei i sprzedawany przez LS LURE. Rzucam w to samo miejsce i przy pierwszym popie zaczyna się szał, ławica rzuca się na mojego poppera, złowię około dziesięciu między 2 a 4 kilogramy, w tym dublet na moim popperze, jaka radość! To totalna frajda. Tom nie może uwierzyć, nie znał dobrze poppera, pożyczyłem mu wędkę i świetnie się bawił. Zamówił u mnie ten sam popper na następną okazję. Lolo też próbuje, ale niestety bez sukcesu. Jeszcze dużo pracy!

Jesteśmy w wymarzonym miejscu do wędkowania pośród domów miliarderów, obławiamy wszystkie brzegi domów gwiazd, sami na wodzie w niesamowitym spokoju, chwila jest magiczna. Tom chce zabrać nas na miejsca z dużymi carangues, ale nie zobaczymy nawet ich nosa.
Po kilku kolejnych rybach wracamy zmęczeni, ale szczęśliwi. Lolo mówi mi, że rozumie moją pasję, wciągnął się i jest chętny, by spróbować jeszcze raz następnym razem. To moja największa nagroda.
Halieutycznie Twój
Cezar
* http://stateofthecoast.noaa.gov/rec_fishing/welcome.html

















