

Een eenvoudige ontmoeting, enkele details, bestrooid met veel geluk kunnen het verloop van een visserij veranderen. De manier waarop je een techniek, een plek, een vis benadert kan je resultaten radicaal veranderen en dat hangt uiteindelijk van weinig af. Hier is het verhaal van het vangen van een trofeevis uit de Middellandse Zee: de Gekroonde Amberjack.
Voor de nieuwkomers, de Amberjack (Seriola dumerili) of Amberjack in het Engels is een vis pelagisch uit de familie van de Carangidae. Het is de grootste soort van deze familie die in bijna alle zeeën en oceanen voorkomt. Voor de kleine geschiedenis was Amberjack het lokale woord dat in Nice werd gebruikt. Vroeger noemde men hem Caranx dumerili. Vanaf nu noemt men hem overal Amberjack (in het Frans).
Ter voorbereiding van mijn vakantie op Corsica zoek ik wanhopig een “local” die me met de boot kan meenemen. Tijdens de visbeurs in Cagnes sur Mer stelt mijn vriend Max, gesponsord door Yakutsu en Delalande, me voor aan Yoann die voor Delalande werkt en het hele jaar in Porto Vecchio woont.
De afspraak is gemaakt voor een maand later. Het doel is duidelijk, een Denti vangen!
Op de dag zelf ontmoet ik Yoann in de kleine haven van Pinarellu. Ik word gewaarschuwd, het zal erg moeilijk zijn om een Denti te vangen omdat ze aan het paaien zijn en niemand er in 15 dagen een heeft gevangen. Dat is niet erg, ik ben blij om een tocht op zee te maken en de technieken van Yoann met zachte kunstaas te leren.
Na enkele pogingen roept Yoann: “vis, vis!!” en ik zie hem als een razende pompen, het gevecht duurt 10 seconden en “klak” is het drama, een breuk… Wanneer de lijn wordt binnengehaald, zien we dat het onderlijntje over meerdere centimeters versleten is, de diagnose is duidelijk: een grouper. Hij was te snel en te krachtig, hij ging zijn hol in en het onderlijntje brak op de rotsen.
We vertrekken zonder vis van deze sessie. Daarentegen heb ik eennieuwe techniek die er erg effectief uitziet en ik ben van plan die te gebruiken aan mijn geliefde Côte d’Azur.
Mijn vriend Patrick, die een boot heeft in Villefranche, belt me en stelt een boottocht voor om te vissen met levend aas. Ik vertel hem mijn Corsica-avontuur, hij is enthousiast om deze techniek te proberen en om groupers en dentis te belagen op de plekken die hij kent.
Aangekomen in de haven zetten we onze hengels op. Voor mij wordt het mijn trouwe Yakutsu Tavarua en mijn Stella 8000, bespannen met 50 lbs en een onderlijn van 30 lbs. Sommigen zullen denken dat het stevig is en ze hebben gelijk, maar groupers kunnen erg groot zijn en je weet nooit wat je vangt, de rest zal me gelijk geven.
Voor het kunstaas wordt het Swat Shad van 13 cm in de kleur “chartreuse / rode rug” voor mij en een grote Shad GT in dezelfde kleuren voor Patrick. Gewogen met 60 gram.
Aangekomen op de plek leg ik mijn vriend uit hoe ik het zachte kunstaas beweeg. Patrick is een zeer ervaren visser, hij heeft meer dan 45 jaar viservaring in Frankrijk en over de hele wereld. Desondanks is hij altijd nieuwsgierig om nieuwe technieken te leren. Het is een genoegen om naast hem te vissen en naar al zijn anekdotes te luisteren. Het was trouwens met hem dat ik mijn eerste aanval van een blauwe vinvis had een paar jaar geleden. Blijkbaar brengt hij me geluk.
We vissen op ongeveer 40 meter diepte en de stroming is vrij sterk, ik betreur dat ik geen zwaardere loodkoppen heb maar we doen het ermee…
Na verschillende vruchteloze driften bereiden we ons voor om van plek te veranderen, ik haal mijn kunstaas binnen naar de boot en ben mijn hengel aan het opbergen wanneer mijn oog wordt getrokken door een donkere massa op slechts een meter onder het oppervlak, vlak naast de boot. Ik kan het niet geloven, het is een vis en hij is enorm! Ik zeg tegen Patrick: “@# !?!wat is dat voor ding? Is het een haai of zo?” Patrick antwoordt ontkennend. Het is een enorme Amberjack die onze kunstaas heeft gevolgd. Zonder aarzeling openen we onze pick-ups en laten het kunstaas weer zakken, na 10 seconden voel ik dat er iets gebeurt aan mijn lijn, ik ben aan het binnenhalen dus ik had geen duidelijke aanbeet maar ik weet dat er iets aan de haak zit. Ik sluit mijn pick-up, geef twee stevige haakzetten, het is begonnen, mijn beurt om te roepen “vis, vis”, Patrick kijkt me ongelovig aan alsof ik een grap maak. Hij kijkt naar de kromming van mijn hengel die de kopstoten van het beest ondergaat en begrijpt dat ik de waarheid zeg.
Aan mijn kant maakt de vis een grote uitval en gaat gevaarlijk richting een vissersnet, dat voelt niet goed, ik zal hem moeten temmen. Ik vertrouw op mijn materiaal maar vraag me af of de Texas-haak van de Swat Shad zal houden. Hoe dan ook, ik heb geen keuze, ik draai mijn rem langzaam aan en de vis stopt uiteindelijk. Het is begonnen, ik pomp! Vertrokken van onder de boot merk ik dat de vis veel lijn heeft genomen, maar hij laat zich rustig komen en we zien hem snel. Deze keer is het zeker een Amberjack, hij is kleiner dan de reus die we eerder zagen maar ik weet al dat ik te maken heb met een prachtige vis.
Patrick aan het roer brengt me in perfecte omstandigheden om hem binnen te halen. Hij geeft me hevige kopstoten en enkele mooie kleine uitvallen. Ik ben er nog niet, maar ik voel dat hij goed gehaakt is. Aangekomen bij de boot haalt Patrick de vis met meesterlijke hand binnen. Ik ben geslaagd, ik schreeuw van vreugde. De amberjack is prachtig, hij weegt 23 kilo. Ik kan het niet geloven. Eerste keer met zacht kunstaas in de Middellandse Zee en ik vang een amberjack van 23 kilo. Ik heb tientallen uren levendige inktvis gesleept om deze vis in hetzelfde gebied te vangen zonder resultaat… Het geluk is eindelijk gekeerd. Dat is de magie van het vissen.
Ik draag deze vis op aan Max, Yoann en Patrick. Bedankt voor alles.


