Minęło trochę czasu (za dużo), i jest coraz gorzej, ale nie potrafię napisać moich raportów po powrocie z wyjazdów, jakby musiał je najpierw przetrawić, zanim przeliczę wszystko na papier. Gdy już zacznę, piszę je za jednym zamachem, korzystam ze zdjęć i notatek, które robię codziennie na telefonie, co pozwala mi też przeżyć to na nowo kilka miesięcy później i muszę przyznać, że to prawie rozkosz.
Tym razem wybieram się do nowego miejsca: Irlandii. Ten kraj jest oczywiście jednym z najbardziej znanych do połowu szczupaka (powiedziałbym razem ze Szwecją, Finlandią, niedawno Hiszpanią i oczywiście Mekka: KANADĄ), od jakiegoś czasu Yahn mówi mi o tym miejscu, gdzie jeździ całkowicie samodzielnie (bez przewodnika) w pontonie z miejscem zakwaterowania (dom do wynajęcia), Google Maps i swoim instynktem. Ze względu na oczywisty szacunek dla całej ich pracy (z bratem Léo) przy poszukiwaniach i godzinach połowów (to ich piąty raz tam), nie podam nazwy miasta, a tym bardziej prawdziwych nazw jezior. Niektórzy z was na pewno rozpoznają, proszę, zachowajcie tę tajemnicę dla siebie. Dla innych nie martwcie się, jeśli wybierzecie się do Irlandii, jest tam tyle jezior, że na pewno znajdziecie swoje szczęście, swoje zwycięstwa i porażki.
Postanawiamy więc wyjechać w połowie października na 8 dni wędkowania dla 5 wędkarzy, trzech braci: Yahn, Léo i Val (dla którego to pierwsza wyprawa wędkarska) oraz ich przyjaciel Flo, który jest tam po raz drugi. Wszyscy oprócz Vala, który zaczął łowić 3-4 lata temu, to doświadczeni wędkarze, którzy regularnie odwiedzają nasze lokalne wody słodkie od ponad dziesięciu lat.
Lecimy Air Lingus z Nicei do Dublina i pierwszy problem, Flo miał drugą dawkę szczepionki tydzień temu, ale Irlandczycy wymagają 15 dni (w przeciwieństwie do prawie całej Unii Europejskiej). Musi więc zrobić test PCR, czekać 12 godzin na wynik i następnego dnia lecieć do nas… Jesteśmy wściekli, tym bardziej że biedny Flo mieszka w Marsylii i będzie musiał spędzić noc sam w hotelu w Nicei, a na dodatek następnego dnia będziemy musieli zrobić sobie wycieczkę do Dublina, żeby go odebrać o 22!
Po przyjeździe odbieramy nasze samochody, ponieważ jest nas 5 z 5 pontonami, zarezerwowaliśmy dwa auta. Jestem jednym z kierowców i muszę przyznać, że jazda nocą przez kilka godzin (przyjeżdżamy około 21 do Dublina) z kierownicą po prawej stronie i jazda po lewej stronie drogi nie daje mi pewności. Ostatecznie po szybkim obiedzie w lokalnym McDonald's i zakupach na stacji benzynowej na następny dzień ruszamy w drogę i idzie całkiem dobrze, nie widzę zbyt wiele krajobrazu, bo jedziemy nocą, ale Léo opowiada mi trochę, co nas czeka następnego dnia i nie mogę się doczekać, by zacząć; droga mija szybko. Docieramy do tego, co nazywamy „naszym domkiem” nad małym jeziorem (którego w ogóle nie będziemy łowić). Świętujemy to godnie dobrym rodzinnym whisky kupionym w strefie bezcłowej, rezerwujemy taksówkę na przyjazd Flo następnego dnia (zaoszczędzimy na drodze i zmęczeniu) i idziemy spać pełni nadziei.



Zanim opowiem wam o naszym pierwszym dniu wędkowania, krótkie info o sprzęcie:
Przede wszystkim łódź, ponieważ wszyscy jesteśmy na pontonach i będziemy łowić 8 dni po 8 godzin dziennie, postanowiłem kupić nowy, wygodny ponton, Savage Gear Belly Boat V2. Jest wyposażony w 4 duże, sztywne, wodoodporne torby, które mocuje się z boku i z tyłu, co pozwala zabrać wszystkie przynęty i sprzęt; ma też 2 wbudowane uchwyty na wędki w oparciu nadmuchiwanego siedzenia, dzięki czemu nie muszę nosić bocznego uchwytu na wędkę. Wszystko to jest bardzo praktyczne i będę szczęśliwy, mogąc spędzić czas na tym lekko podniesionym i dobrze wyposażonym pontonie, jednak ma to też minus – jest bardzo ciężki, waży 12 kilogramów w porównaniu do około 5 kilogramów zwykłego. Biorąc pod uwagę setki metrów, które będziemy musieli pokonać pieszo przez pola, by dotrzeć do różnych jezior, to mała wada, ale bez żalu…
Jeśli chodzi o wędki, posłuchałem przyjaciół i wszyscy wzięliśmy dwa typy wędek. Ja osobiście moją wierną Evergreen Super Stallion GT o mocy 10/80, która pozwoli mi łowić prawie wszystkimi przynętami, które zabrałem, jest wyposażona w kołowrotek Daiwa Steez i plecionkę 40lbs, by nie zostać przeciętym w trzcinach i przez lilie wodne. Wziąłem też trochę mocniejszą wędkę na większe przynęty, Meter Over type 3 o mocy 70-150 gramów, to dobra wędka, ale ma długi dolnik, by ułatwić dalekie rzuty, co nie jest zbyt praktyczne na pontonie, gdzie mamy trochę ograniczone możliwości… Ta jest wyposażona w Daiwa Zillion. Ja nie używam przyponów stalowych, zawsze stosuję fluorocarbon 80lbs i wiążę wszystkie przynęty węzłem agrafkowym, którego film znajdziecie tutaj:
Jeśli chodzi o przynęty, będą to kilka wirówek, w tym ulubiona przynęta Léo „Allcock”, miękkie przynęty o długości od 12 do 18 cm (głównie One Up), oraz sporo miękkich i twardych swimbaitów, największą przyjemność dał mi bez wątpienia Swimpike od Biwaa, który dał mi kilka ataków na widoku w płetwach, oraz Strout (również od Biwaa), który pozwolił mi złowić najwięcej ryb. Jak zwykle zabrałem za dużo przynęt i użyję tylko 20% z nich… Prawda jest taka, że nie wiadomo, czego się spodziewać, a jeśli znajdziemy działające przynęty, nie ma sensu ich zmieniać. Tak było podczas tego wyjazdu, który można nazwać moim najlepszym wypadem na słodkowodne ryby.

Pierwszy irlandzki dzień
W dniu zero zespoły są ustalone, rano pójdę z Yahn na „ACDC Lake”, podczas gdy Val i Léo pójdą na „Guiness Lake” (nazwy zostały zmienione).
W Irlandii jest prosto, nie ma zezwoleń na wędkowanie, można łowić we wszystkich jeziorach, bo nie mogą być prywatne, jedyną rzeczą jest to, że aby dotrzeć do jeziora, trzeba przejść przez pola i lepiej poprosić właścicieli o pozwolenie. Irlandczycy są raczej mili i rzadko odmawiają, niektórzy tylko wskazują miejsce, gdzie wolą, żebyśmy zaparkowali, by nie przeszkadzać traktorom i zwierzętom.
Aby dotrzeć do ACDC Lake, Yahn wie, że nie ma problemu: parkujemy i zaczynamy przechodzić przez pole, widzimy rolnika z krowami, który nas pozdrawia, a my brodzimy w błocie godnym Verdun przez 400 metrów… Moje pierwsze irlandzkie jezioro musi się zapłacić!
Jezioro jest małe, ma może 150 metrów długości i 50 metrów szerokości, jest dużo lilii wodnych i trochę trzcin, i wydaje się dość płytkie, nie mamy echosondy, a batymetria tych jezior nie istnieje…
Wieje wiatr i od razu wyciągam wirówkę, zajmuje nam 20 minut, by złowić pierwsze szczupaki, ale potem szybko łapiemy kolejne i każdy z nas złowi po 5 ryb, wszystkie między 50 a 70 cm, poza Yahn, który już ma pierwszego 90 cm w swoim worku, jestem bardzo zadowolony z tej pierwszej sesji, złowić 5 ryb w krótkie przedpołudnie to całkiem nieźle, kończymy około 13 pod ulewą, czas spotkać się z Léo i Valem na obiad w domku, oni wypadli lepiej niż my, mają odpowiednio 13 i 7 ryb, a Léo złowił piękną rybę 90+


O 15:40 wszyscy łowimy razem na „King Kong Lake”, który jest większym jeziorem i może pomieścić wielu wędkarzy bez przeszkadzania sobie nawzajem. Musimy zaparkować przy drodze i przejść pieszo przez duże drzewo i przez jeżyny, co nie jest łatwe z moim 12-kilogramowym pontonem, 2 wędkami i 3 pudełkami, ale taka jest gra, moja droga Lucette! Jezioro jest dużo większe niż to z rana, jest mała wyspa pośrodku i trzcinowiska dookoła, kilka plam lilii wodnych. Decyduję się zacząć wokół tej małej wyspy, potem na końcu jeziora, które wydaje się dużo płytsze, na wędce big bait mam Slide Swim od Deps, piękną przynętę typu swimbait, pierwszy rzut i bum, moja plecionka pęka i tracę przynętę za 90€, która nigdy nie widziała wody! Jestem wkurzony, wściekły… Szukam plecionki przez chwilę, by zobaczyć, czy unosi się na wodzie, ale bez skutku. Po godzinie łowienia inni zaczęli łapać ryby, a Val złowił bardzo dużą rybę przede mną, prawdopodobnie swój rekord, w końcu zmieniam miejsce i to mi służy, zrobię masakrę na S-trout z 9 szczupakami po południu, to pierwszy raz, gdy używam tej przynęty i jestem z niej bardzo zadowolony! To swimbait w kolorze tęczowej pstrąga, który jest jednym z głównych przysmaków szczupaka w tych irlandzkich wodach.
Moi przyjaciele nie pozostają w tyle: Léo 10 szczupaków, Yahn 6 i Val 8.
O 18 jest prawie ciemno i czas wracać, tym bardziej, że trzeba zrobić zakupy na resztę tygodnia.
Już mam 14 ryb pierwszego dnia, podpisałbym się od razu pod takim wynikiem. Wieczorem po odstawieniu pontonów do domku jedziemy jednym samochodem na zakupy do supermarketu około 20 km stąd. Na kolację będzie stek z czarnego angusa z grilla, typowy dla tego regionu, pyszny i w cenie 2€ za sztukę, niesamowite…
O 22 jestem zmęczony, idę spać, Flo przyjedzie taksówką około 1 w nocy, jutro będzie nowy dzień!
Z tobą lub bez ciebie
Nowy dzień, nowe zespoły, Flo, Yahn i Val są razem, a ja będę z Léo na „Morgan Lake”, jednym z ulubionych jezior Léo.
To małe jezioro jest dość łatwo dostępne i szybko tam dotrzemy bez zmęczenia, Léo tłumaczy mi trochę topografię jeziora i zaczynamy wspólną rundę przeciwnie do ruchu wskazówek zegara. Mówimy sobie, że zrobimy dwie rundy, a potem będzie czas wrócić na obiad.
Podczas pierwszej rundy zaczynamy trochę od wirówki, Léo potrzebuje 30 minut, by złowić swoje pierwsze dwie ryby, podczas gdy ja mam trudności z wyjściem z lilii wodnych… Chociaż uwielbiam tę metodę, praktykowałem ją bardzo rzadko, trzeba rzucać w prześwity, poruszać wirówką, przechodzić między liliami lub podskakiwać przynętą przed przeszkodą i zaczynać w innym prześwicie, jest trochę pracy, by to zrozumieć. W końcu złapię małego przed przejściem na drugą stronę jeziora, która jest mniej zarośnięta. Lepiej sobie radzę i kończę pierwszą rundę z 3 rybami (w tym dubletem z Léo), szczupaki są średniej wielkości, powszechnie zwane „Jack”.
Podczas drugiej rundy lepiej znam jezioro i lepiej radzę sobie w strefie z liliami, kończę to wspaniałe przedpołudnie z 8 szczupakami, podczas gdy Léo ma 9. Wspaniałe przedpołudnie!

Drugi zespół nie pozostaje w tyle na „Poker Lake” z 15 rybami dla Yahn, w tym jednym 87 cm, 8 dla Vala, w tym dużym szczupakiem, który trzymał w pysku małą rybę (liczyliśmy to jako dublet), a Flo nie próżnował podczas swojego pierwszego poranka z 7 rybami, w tym jednym metrowym!




Wracamy na obiad do domku w południe, a po południu wszyscy razem jedziemy nad większe jezioro „Staten Island Lake”. Trzeba zjechać z dużego zbocza z pontonem na plecach, problem w tym, że na powrocie będzie pod górę! Irlandia jest naprawdę piękna, mnóstwo ptaków, kaczek, gęsi, łabędzi…


Wieje bardzo mocno i trudno jest wiosłować w kierunku miejsc, które wydają się najbardziej obiecujące, jezioro jest duże i jesteśmy mniej więcej podzieleni na 2 rozproszone grupy, mimo wszystkich prób, zmiany przynęt, zmiany miejsc, nikt z nas nie złowił nawet brania i byliśmy więc zaskoczeni (choć nie aż tak bardzo), że mieliśmy piękne popołudnie bez ryby.
Wieczorem w domku to piwo, whisky, wina i ból głowy! Ale na szczęście tradycyjne burgery Flo szybko nas postawią na nogi. Tak jest każdego wieczoru i zawsze to ja idę spać pierwszy! Wstyd, ale potrafię to napisać, oni są niezmordowani w tej drużynie…

4 z rzędu!
Jestem z Yahnem nad Coffee Lake, jednym z jego ulubionych. To też stało się moim ulubionym! Pytamy farmerów, czy możemy zaparkować u nich i zgadzają się. Potem wystarczy otworzyć bramę pastwiska, uważać na krowy i zejść około pięćdziesięciu metrów do jeziora. Jest przepiękne i oferuje wiele stanowisk. Zanurzone drzewa, lilie wodne, trzcinowiska, płycizny, to po prostu raj. Zaczynamy od początku jeziora przy zanurzonych drzewach. Pogoda jest „irlandzka”, szara, z wiatrem i kilkoma przelotnymi opadami, idealnie.
Przez pierwsze trzydzieści minut nie mamy ryb, jesteśmy pewni siebie, miejsce jest idealne, trzeba tylko poczekać, aż ryby się „włączą” i będą chciały się pożywić. Yahn udaje się złowić pierwszą rybę w małej zatoczce, to chyba jeszcze nie czas na żerowanie, ale jeśli rzucimy im przynętę, nie odmówią sobie jej złapania. Nazywamy to atakami reakcyjnymi… W końcu ja też znajduję ładną zatoczkę pełną lilii wodnych, zakładam białą miękką przynętę 12 cm (One Up) z główką obrotową. Przegapiam pierwszą rybę, ale szybko łapię dwie kolejne, nie są duże, ale odblokowują mój dzienny wynik.
Łowimy już od 1 godziny i 20 minut, gdy docieramy do dużego, prostego trzcinowiska. Łowimy równolegle do niego, trochę głębiej, na 3-4 metrach wody, łapiemy dublet, a potem następuje niesamowity moment, gdy Yahn złowi 4 ryby w 4 rzutach! Wszystkie duże (powyżej 80 cm); trzeba było być we właściwym miejscu i czasie… Jego przynęta musiała być bardziej atrakcyjna niż moja, bo byliśmy naprawdę blisko siebie! Wspaniale…
Po trzcinowisku duża część jeziora jest przecięta liliami wodnymi, wchodzimy tam na pontonie i próbujemy znaleźć przejścia, złowię jeszcze jednego szczupaka, zanim wyjdziemy i zaatakujemy koniec jeziora. Decyduję się zmienić przynętę i mówię do Yahna: „Daj, założę SwimPike w kolorze firetiger, nigdy się nie odważyłem”, on odpowiada, że jestem szalony, to pewniak itd… 30 sekund później łapię pierwszego szczupaka na tę przynętę w pięknym ataku przy moich płetwach, prawie stojąc w miejscu. Po nim szybko łapię jeszcze dwa, jestem dopiero w połowie jeziora, a mam już 7 ryb. Docieramy do trzcinowiska (naprzeciwko tego, gdzie Yahn złowił 4 ryby w 4 rzutach) i następują kolejne dwie godziny szaleństwa, łapiemy ryby na swimbait; o 16:00 mam 15 ryb, Yahn 17, a zrobiliśmy tylko jedno okrążenie jeziora. Decydujemy się spróbować innego jeziora przed powrotem i wychodzimy z wody. Inni mieli trudniej na ACDC Lake (Val: 0, Léo: 1 i Flo: 2 piękne ryby 85 i 95 cm), gdzie dobrze łowiliśmy pierwszego dnia.
Po 15 minutach jazdy trafiamy na bardzo małe, zarośnięte jezioro, trudno łowić bez zbierania traw, gałęzi, liści. Po godzinie łowienia Yahn złowił 2 ryby, a ja ratuję honor ostatnią (Yahn: 19, César: 16). Zapada noc i wracamy.
Inni dobrze nadrobili dzień na Anaconda Lake z Val: 4, Léo: 6 i Flo: 7.











Wieczorem jest aperitif z pizzą, a także marynowany kurczak i kukurydza z grilla. Co dziwne, ich kurczaki są tanie i ogromne, wyglądają jakby były traktowane promieniowaniem, ale są bardzo smaczne!


4. dzień: mglisty dzień
Czwartego dnia jadę z Flo nad Milky Lake, podczas gdy trzej bracia będą nad Forbidden Lake.
Zanim zaczniemy, chcę powiedzieć kilka słów o Flo, którego nie znałem przed tą podróżą. Po pierwsze, jest Marsylczykiem, więc wyobraźcie sobie, jak bardzo się różnimy… Zawsze zaczyna lub kończy swoje zdania słowem „frérot” (bracie), a w środku jest też słowo „mauvais” (zły), które w zależności od tonu oznacza, że coś jest naprawdę złe lub dobre… trzeba to rozszyfrować, przyzwyczailiśmy się do tego tak bardzo, że już drugiego dnia wszyscy wplataliśmy „mauvais” w nasze zdania… „Tak, bracie, podaj ten zły przynętę”, „możesz mi podać zły talerz, bracie?”. Flo to też wędkarz, który zostaje z tą samą przynętą cały dzień, a nawet cały tydzień… niewzruszony… Flo jest Marsylczykiem, ale był naprawdę DOBRYM towarzyszem podróży, zawsze gotowym pomóc, dobrym kucharzem, dobrym wędkarzem, zawsze w dobrym humorze, pojadę z tobą, kiedy tylko chcesz, bracie.
Milky Lake jest trudny do osiągnięcia, chyba że przez farmę. Dzień wcześniej mieliśmy numer właściciela i zadzwoniliśmy, by poprosić o pozwolenie. Zapewnił nas, że nie ma problemu i jesteśmy mile widziani. Rano nie mogliśmy znaleźć wspomnianej farmy, ale znaleźliśmy jezioro, zaparkowaliśmy obok małego domu i przywitały nas szczekające psy, zanim wyszła kobieta w szlafroku: „idź, powiedz mu coś złego, bracie”. Powiedzieliśmy, że jesteśmy Francuzami i mamy zgodę farmera na parkowanie, zna go i potwierdziła, że nie ma problemu z parkowaniem u niej. Była zaskoczona, że Francuzi „z Lazurowego Wybrzeża” przyjechali do jej wioski na wakacje! Po dobrym spacerze 500 metrów przez pola i przeskoczeniu wielu elektrycznych ogrodzeń dotarliśmy do jeziora, które wyglądało przepięknie. Różne biotopy z trzcinowiskami, liliami wodnymi i nawet małą wyspą. Od razu zaczęliśmy na bardzo zarośniętym obszarze, łowiąc na texas rig, poruszyliśmy kilka ryb, ale trudno było je dobrze zaciąć. Szkoda, ani Flo, ani ja nie mieliśmy Frog, ale to byłoby idealne miejsce, by spróbować tych przynęt, skacząc z lilijki na lilię. Mimo to Flo szybko złowił pierwszą rybę, potem zrobiliśmy dublet przy małej wyspie; brakuje mi tylko dubletu z Val, by mieć pełny komplet! Posuwamy się dalej po jeziorze i zaczynamy trzcinowiska, jest trochę trudno, aż docieramy do końca jeziora, które jest dużą płycizną około 1 metra głębokości z rozproszonymi liliami. Łapiemy ryby na miękkie przynęty na texas rig na otwartej wodzie. Łabędź robi hałas rozkładając skrzydła; wygląda, jakby gonił stado kaczek, by je przepędzić z akwenu. Naprzeciw na wzgórzu około pięćdziesięciu psów myśliwskich rozprostowuje nogi, wyjąc jeden za drugim, więc na spokój sielankowy trzeba poczekać. Kończę z 6 rybami, Flo z 8, „Złym Flo”…



Spotykamy się na obiad w domku, potem wszyscy razem jedziemy po południu nad jezioro „Close to the road Lake”. Faktycznie, wystarczy zaparkować i przejść przez bardzo ruchliwą drogę, potem przeskoczyć przez barierkę i jesteśmy nad jeziorem. Łatwy dostęp, ale ryby są też bardziej wyłowione, więc wynik będzie jednoznaczny.
Na papierze wygląda świetnie, te same różnorodne biotopy, jest wiatr itd., ale mamy duże trudności. Val i Léo łowią pierwsze ryby, ja też złowię małą na krawędzi, potem nic przez dwie godziny, tylko Val robi nam lanie z 4 rybami.
Wyniki popołudnia: Yahn i Flo: 0, Léo i César: 1, Val: 4.
Na domiar złego moja ulubiona wędka łamie się przy rzucie… Będę musiał dokończyć pobyt z moją dużą przynętą…
Wieczorem jest Hiszpania – Francja w telewizji, więc wybieramy pub około dziesięciu kilometrów stąd. Burgery i piwo bez ograniczeń, atmosfera przyjazna, wszyscy Irlandczycy też oglądają mecz i szybko zorientowali się, że jesteśmy Francuzami. To nie jest duże miasto i nie wszyscy wyglądają na przyjaznych, ale wszystko przebiega dobrze. Francja pokonuje Hiszpanię 2-1 i wszyscy szczęśliwi wracamy do domku, by przygotować się na następny dzień. Miło jest zrobić sobie przerwę i nie musieć gotować. Trzeba przyznać, że pobyt jest dość męczący, pływamy 8 godzin dziennie, chodzimy po błotnistych polach, pompujemy i spuszczamy pontony dwa razy dziennie, po powrocie trzeba wszystko spłukać, gotować itd… jest fajnie, ale nie jest to komfortowe, zwłaszcza że jest szaro, wietrznie i codziennie lekko pada, co jest dobre dla ryb, ale komfort jest dość spartiański.


Pół dnia:
Piąty dzień to poniedziałek i niestety muszę pracować po południu, mam ważną umowę z wieloma dokumentami do podpisania elektronicznie na żywo i nie mogę ryzykować spóźnienia… Będę łowić tylko rano. Decydujemy się wrócić nad King Kong Lake, które dobrze nam poszło pierwszego dnia i pozwala łowić razem. Łowimy dobrze, ale gorzej niż pierwszego dnia. Uda mi się złowić 3 ryby, w tym moją pięćdziesiątą podczas pobytu. Yahn i Flo mają po 7 ryb, Léo 2, a Val 4, w tym rekord 90 cm.
Wybrałem dobry dzień na pracę, bo dla chłopaków jest ciężko, na pierwszym jeziorze Val łowi 1 rybę, inni zero, na drugim jeziorze Val prowadzi z 2 rybami, Léo i Yahn ratują się po 1 rybie, nieszczęsny Flo zostaje z niczym… Wieczorem zapominamy o tym wszystkim przy wspaniałym jedzeniu (jak zwykle) Black Angus z grilla.





Guénole Léo:
Następnego dnia łowię w drużynie z Léo i Flo nad „Poker Lake”, gdzie Flo złowił swój wymiarowy szczupak pierwszego dnia. Parkujemy tuż obok około trzydziestu Black Angus, które podchodzą do nas; te krowy są bardzo ciekawe. Rozumiem jakość mięsa, patrząc na pastwiska, które mają do dyspozycji. Są też owce z czarnymi głowami i nogami (Connemara Hills lub Scottish blackface), słynne z chudego mięsa, ale nie mieliśmy czasu ich spróbować! To będzie następnym razem. Podobno jest więcej owiec niż Irlandczyków na wyspie, ich wełna jest używana do produkcji słynnych grubych swetrów z tweedu, które stały się modne, ale pierwotnie chroniły farmerów przed zimnem i wilgocią Irlandii.

Dobra, wróćmy do naszych owiec…
Poker Lake jest dość okrągłe i jednolite, same trzcinowiska z zatoczką lilii wodnych.
Ledwo dotarłem do wody, czuję, że moje wodery napełniają się wodą przy jednej nodze, jest zimno, ale to wodery neoprenowe, więc szybko powinny się ogrzać ciepłem ciała, ale to nieprzyjemne! Wygląda na to, że wspinaczka na drzewo, by dotrzeć do King Kong Lake wczoraj, uszkodziła moje wodery, mam dziurę tuż nad butem… Na domiar złego i idealnie na to poranne, moja plecionka na wędce pęka przy jednym z pierwszych rzutów, na szczęście znajduję unoszącą się plecionkę i ratuję mój Swimpike firetiger… Zaczynamy poważnie na płyciznach na swimbait. Flo i ja złowimy po 8 ryb, a Léo 5.
Léo łowi pięknego szczupaka powyżej 90 cm, którego ostatecznie nie zmierzymy, bo zrobi legendarną „Guénole de Léo”, pozwalając szczupakowi wyskoczyć z podbieraka, zsunąć się po pontonie, po uchwycie na wędkę i wrócić do wody, jakby nic się nie stało. Miałem metr w ręku, gotowy zmierzyć bestię, a Léo był zdumiony, bardzo się śmiałem!
Wychodząc z wody opróżniam wodery, jestem przemoczony, nie będzie łatwo tego popołudnia.
W tym samym czasie nad „Morgan Lake” Val i Yahn łowią odpowiednio 7 i 10 ryb. Piękne przedpołudnie.
Po południu Val, który spędza czas na naprawianiu przynęt (mieliśmy kilka Frankensteinów z główkami i ogonami z podejrzanych źródeł) i majsterkowaniu, uprzejmie naprawia moje wodery. Wszyscy zgadzamy się wrócić razem nad Coffee Lake, ryby są mniej więcej w tym samym miejscu co ostatnio, ale nie powtórzymy serii dużych ryb równolegle do trzcinowiska (tam, gdzie Yahn złowił 4 ryby w 4 rzutach). Mamy mniej więcej wyrównane wyniki: 4 ryby dla Val i Flo, 5 dla Yahn i mnie; tylko Léo jest w formie i kończy popołudnie z 13 rybami!





Wieczorem znowu są domowe burgery Flo, trzeba powiedzieć, że w Irlandii nie ma zbyt wielu produktów, jeśli chodzi o owoce i warzywa, jest dość biednie. Yahn, Flo i Léo, którzy są ogrodnikami, tłumaczą mi, że jest dużo wody i mało słońca, co nie sprzyja uprawom. Zresztą próbowałem jeżyny znalezione przy polu, były bardzo duże, ale bardzo kwaśne (może to dlatego kurczaki są takie?).

Dzień życia:
Tego dnia jestem bardzo podekscytowany, bo będziemy schodzić systemem rzek; logistyka jest dość skomplikowana, Flo i Yahn zawożą nas, odbierają dwa samochody, zostawiają jeden tam, gdzie dojadą, a nasz zostawiają tam, gdzie my dojedziemy i gdzie oni zaczną.
Zaczynamy więc rzekę z Valem i Léo, prąd nie jest silny, ale przyjemnie jest płynąć bez zbytniego wiosłowania. Musimy tylko kierować pontonem wzdłuż brzegów, które chcemy łowić. Léo łowi pierwszą rybę zaraz po wejściu do wody, to dobry znak, rzeka jest dość wąska, więc staramy się rozsądnie dzielić brzegi i szybkie odcinki. Léo złowi jeszcze dwie ryby, a tuż przed dotarciem do zatoczki rzeki wszyscy ratujemy się po jednej rybie z Valem. Zatoczka, do której docieramy, jest większa niż niektóre jeziora, które łowiliśmy, jest okrągła i łączy się z odcinkiem rzeki, który będą łowić Flo i Yahn. Ledwo przybyliśmy, Val zrywa dużą rybę, a dwie minuty później ja walczę z piękną rybą, którą ląduję na brzegu, mierzy 89 cm! Jest dużo wiatru i męczące jest wiosłowanie, by rozpocząć nasze okrążenie jeziora, ale nie mamy wyboru, to nasz przedostatni dzień łowienia i nie zamierzamy odpuszczać.
Łapiemy kilka ryb, wszystkie duże, w tym ładny dublet dla mnie (86 cm) i Val (82 cm), który potwierdza mój pełny komplet dubletów z każdym, zanim decydujemy się odpocząć na brzegu, by zjeść kanapki.



Zanim opowiem dalej, muszę powiedzieć, że mamy jedną podbierak na grupę. Łatwo jest chwycić małe szczupaki ręką, ale duże to inna sprawa, więc na wszelki wypadek (muszę przyznać, że nie czułem się komfortowo bez niego) nalegałem, byśmy go zabrali…
Po zjedzeniu obiadu w dziesięć minut wracamy do łowienia; Val łapie ładną rybę i podaję mu podbierak, a 30 sekund później Léo krzyczy: „Chłopaki, podbierak, mam dużą!”. Val zaczyna wiosłować w stronę Léo, a gdy patrzę na walkę i zgiętą wędkę Léo, wyciągam telefon i zaczynam nagrywać (zapomniałem GoPro tego dnia). Val stoi obok Léo i czeka, aż bestia pokaże nos, by ją podbić podbierakiem. Zbliżam się powoli i widzę szczupaka robiącego skok, to wyraźnie potwór; w tym momencie myślę, że to może największy szczupak, jakiego kiedykolwiek widziałem, i że jeśli walka pójdzie dobrze, będzie rekordem Léo, który od lat próbuje złowić wymiarowego. Mówię: „O kurwa, to potwór, ma 120, cholera” (usłyszycie to na filmie). Jeszcze kilka sekund walki i Val wkłada go do podbieraka, wszyscy krzyczymy z radości, jesteśmy zdumieni, Léo jest jak oszołomiony, jest w innej rzeczywistości, Val i Léo trzymają podbierak razem, ale nie wie, co robić najpierw, wszystko się miesza w jego głowie: zrobić zdjęcie, wypuścić, zdjąć haczyk, zmierzyć, w jakiej kolejności? „Nie mogę, nie wiem, co robić, nie czuję się dobrze”. Jesteśmy obok jak trenerzy w narożniku boksera, Val wkłada rękę z szczypcami do pyska potwora (zaskakuje mnie ten młody, dopiero zaczyna łowić, często jest niezdarny, ale jest instynktowny, nigdy się nie poddaje, zaradny i całkowicie bez kompleksów, chwyta rybę, by zdjąć haczyk, jakby robił to całe życie). Mówię: „Dawaj Léo, weź go, nie tą ręką, drugą, trzymaj mocno, podnieś, najpierw zrobimy zdjęcie, potem zmierzymy”. Jest ogromny, ma głowę krokodyla, Léo nie może go podnieść jedną ręką, Val musi pomóc, biorę miarkę i ogłaszam 111 cm… niesamowite, ryba życia.
Robimy kilka zdjęć, a Léo wypuszcza rybę, piękna powoli przesuwa się między jego rękami i wraca do swojego środowiska; jaki moment, jesteśmy tak szczęśliwi, że możemy to razem przeżyć, dzwonię do Yahna i Flo, by im o tym powiedzieć i by mogli się tym z nami podzielić. Ta ryba to Léo ją złowił, ale to ryba całej drużyny, byliśmy tam w innym kraju, spędziliśmy razem setki godzin na wodzie i poza nią, by to przeżyć. Udało mi się uwiecznić ten moment telefonem i nikt z nas tego nigdy nie zapomni.

Po tym cudownym momencie jest dopiero 14:00, łapiemy jeszcze kilka ryb, ale ja trochę odstaję liczbowo, męczę się łowiąc na moją dużą, przesadnie dużą wędkę w porównaniu do używanych przynęt, ale się trzymam, bo w wędkarstwie wszystko jest możliwe, a może i ja dziś złowię potwora?
51 minut później Val łowi swój najlepszy wynik (rekord) z ładnym szczupakiem 93 cm, Val jest szczęśliwy, ale nie całkiem zadowolony, nie odpuszcza, chce też swój wymiarowy…

Niestety dla niego, od dwóch dni w ogniu jest Léo i zgarnia wszystko, zostawiając nam okruchy. Jest 15:29, gdy słyszymy prawie normalne już: „Chłopaki, podbierak, jest duży”, wyciągam iPhone, Val obok mówi: „Cholera, to znowu potwór”, odpowiadam: „kurwa, to niemożliwe”. Léo jest dużo spokojniejszy w walce, jakby zrzucił ciężar; to już nie ten sam wędkarz. Val łapie piękną rybę i mówi: „Kurczę, to ten sam typ co pierwszy”. Zdejmuje rybę z haczyka, podczas gdy Léo trzyma podbierak, widzę rybę i rzeczywiście to kolejny potwór, trzymają rybę, wyciągam miarkę, wynik 110 cm. Jest o 1 cm mniejszy (czyli niższy), ale też mniej masywny, jednak nadal wyjątkowa ryba. Nasz drogi Léo złowił 2 ryby życia w 2 godziny na tej zatoczce rzeki, która jest, można powiedzieć, wyjątkowa.

Val złowił 10 ryb, w tym 82, 87 i 93 cm.
César 6 ryb, w tym 86 i 89 cm.
„Magiczny” Léo 12 ryb, w tym dwa rekordy 110 i 111 cm.
Yahn i Flo, którzy łowili odcinek rzeki oraz zatoczkę poniżej naszej, nie pozostają w tyle, mają odpowiednio 13 i 12 ryb w ciągu dnia (w tym 87 cm dla Yahna).




W domku przeglądamy zdjęcia i filmy, wszyscy jesteśmy podekscytowani, nie możemy uwierzyć, szybko Yahn deklaruje, że chce jutro iść do naszej słynnej zatoczki i to normalne, decydujemy się zostawić im miejsce. Proponuję poszukać nowych jezior, dobrze skorzystałem w tym tygodniu z wcześniejszych rozpoznań moich przyjaciół i chciałbym też dołożyć swoją cegiełkę; tak czy inaczej mój pobyt jest już udany, mam 67 ryb w 6,5 dnia łowienia, czyli średnio 10 dziennie z kilkoma bardzo ładnymi rybami. Jeśli jutro złowię 8 ryb, pozostanę na tej średniej. Po wahaniach między „zatoczką wymiarowych” a „rozpoznaniem” Val decyduje się nam towarzyszyć, więc zostajemy w tych samych zespołach na następny dzień. Kończymy to dobrym, potencjalnie genetycznie modyfikowanym kurczakiem marynowanym i polanym włoskim winem (tym razem bio), Vita e Bella!

Dzień odkryć:
Tego ostatniego dnia jestem całkowicie zrelaksowany, szczerze mówiąc, nie przeszkadzałoby mi zakończyć tu, ale cieszę się, że idziemy do nowych jezior, nigdy wcześniej nie eksplorowanych przez drużynę, i może odkryjemy nowe perełki.
Tym razem to nasza kolej na manewr samochodami, by zostawić Yahna i Flo powyżej zatoczki na rzece i zostawić im ich samochód w miejscu przyjazdu. Kibicujemy im i kierujemy się do pierwszego jeziora, które zauważyliśmy poprzedniego dnia, nazwaliśmy je „John Doe Lake”, bo nie ma nazwy. Po przyjeździe uspokaja nas łatwy dostęp, parkujemy przy drodze i schodzimy w dół pola. Podajemy sobie sprzęt i przechodzimy pod drutami kolczastymi (nie przeciwko wędkarzom, ale przeciwko krowom!), wchodzimy pontonem w trzcinowisko i trochę się przeciskając robimy sobie drogę. Jezioro nie jest duże, jest okrągłe, otoczone trzcinami po bokach i porozrzucane liliami wodnymi po środku. Jest dużo wiatru i zaczynamy okrążenie jeziora, łowiąc w trzcinowiskach. Mam pierwsze branie prawie od razu, co nas uspokaja, że szczupaki są w jeziorze, nie jest puste… Jednak po godzinie łowienia nadal nie mamy ryb i w końcu to Val decyduje się uderzyć swoim niepoprawnym Jointeddddd na otwartej wodzie, by zacząć łowić ryby. Drugi brzeg jeziora jest bardziej płodny i wszyscy kończymy łowiąc ryby, są raczej małe, ale to dobry znak, że w jeziorze odbyła się reprodukcja i małe ryby urosną! Val łowi nawet 91 cm (matka pozostałych :-))

Val złowił więc 6 ryb, ścigany z bliska przez Léo i mnie, którzy mieliśmy po 5 ryb każdy.
Inni ledwo co wyszli z rzeki, a Yahn ma już 7 ryb w porównaniu do 2 Flo, docierają do kieszeni na metry. Są bardzo rozgrzani.
W południe dostajemy telefon od Yahna oraz zdjęcie, które informuje nas, że Flo złowił szczupaka o długości 110 cm w kieszeni na metry, w tym samym miejscu co 111 cm dzień wcześniej. Wychodzimy z wody na lunch i przetrawienie tej wiadomości. Cieszymy się dla Flo, który ma już drugiego metrowca podczas pobytu. Modlimy się, aby Yahn też złowił swojego, bo inaczej się nie uspokoi!

Gdy jesteśmy na trawie, Yahn ogłasza przez telefon swoją 100. rybę podczas pobytu. Nie ma co mówić, to piękne, niektórzy powiedzą „tak, to łatwe, łowisz je za granicą”, łatwe co? Trzeba znaleźć czas, pieniądze i chęć, by znaleźć miejsca, wziąć samoloty, wynająć samochody, jeździć po prawej stronie na drogach, gdzie jeździ się po lewej, a na końcu trafiasz do dziewiczych miejsc, gdzie masz tylko Google Maps i swoją motywację. Trzeba negocjować z szorstkimi Irlandczykami, którzy potrafią wyciągnąć broń (to doświadczenie braci z poprzedniego roku), więc 100 szczupaków w 8 dni, uważam to za piękne, nawet w Irlandii. Zacytuję André Gide: „Człowiek nie może odkryć nowych oceanów, dopóki nie odważy się stracić z oczu brzegu.”
Krótko mówiąc, po tym małym wtrąceniu, Yahn dzwoni do nas 30 minut później: jego 101. ryba to cholerny metrowiec o długości 104 cm złowiony na Balam podarowany przez Złego Flo dwa miesiące wcześniej na urodziny. Czy życie nie jest piękne? Szacunek, mój przyjacielu.

Po południu Val, Léo i ja decydujemy się pojechać nad duże jezioro niedaleko, które nazwaliśmy „Jezioro Hugo Lloris”. Parkujemy na górze pola i schodzimy, jak zwykle. Jezioro jest piękne i dość zróżnicowane. Mam trochę presji, bo muszę złowić 3 ryby, aby utrzymać mój cel 10 ryb dziennie średnio.

Presja nie trwa długo, bo zaraz łapię rybę w grążelach za pomocą białego one up, a potem niespodzianka szefa 20 metrów dalej na tej samej krawędzi, po dziwnym odczuciu walki widzę mojego Swimpike'a w pysku większego szczupaka, aż uświadamiam sobie, że nie byłem przy Swimpike'u! Duży szczupak złapał szczupaka, którego właśnie zwabiłem, i tak łapię dwie ostatnie ryby naraz, aby potwierdzić moją liczbę! (ok, to nie jest bardzo akademickie, ale skoro liczyliśmy to dla Vala, to i dla mnie też), mam 75 szczupaków! Kończę popołudnie na luzie, noszę AirPodsy, ciągle rozmawiam przez telefon, zamykając swój deal, mówię prawnikom, że łowię na odludziu w Irlandii, odpowiadają, że to nie do końca ortodoksyjne, ale zapamiętam ten deal na całe życie. Zrobione, właśnie oficjalnie odkupiłem z przyjaciółmi firmę 1CHECK. Léo i zwłaszcza Val łapią ryby jedna za drugą, Val jest w ogniu ze swoim Jointed, którego nie zdejmuje z wędki, naprawiał go 10 razy, pielęgnował, nakładał atraktant przed każdą sesją, jest jak opętany tym przynętą. Val jest zdecydowany, chce pobić rekord liczby dnia, zaczyna zapadać zmrok, ja znacznie przekroczyłem swój cel, mam 82 ryby podczas pobytu, dzwonię do Yahna, który mówi, że ma 17 ryb i kończy. Val też ma 17. Krzyczę do niego: „Yahn ma 17”, złap jeszcze jedną. Ten łobuz Yahn złowi jeszcze jedną, ale Val złapie jeszcze dwie przed wyjściem z wody i wyprzedzi go na finiszu z 19 rybami złowionymi tego dnia, chapeau bas Mister Jointed.
Léo też wychodzi z wody z 13 rybami tego dnia (tak jak ja), to naprawdę był piękny dzień dla wszystkich.


Wieczorem jest Black Angus, warzywa grillowane na BBQ i frytki! Przeglądamy tydzień z gwiazdami w oczach: złowiliśmy 433 szczupaki w piątkę, to po prostu kolosalne. Świetnie się bawiliśmy wszyscy razem, prawie bez kłótni, poza kilkoma nocnymi walkami bokserskimi między braćmi. Cieszę się, że wracam do domu i jak mówi Paolo Coelho: „kto ma zwyczaj podróżować, wie, że zawsze jest moment, kiedy trzeba odejść.”


Jedno jest pewne: będzie drugi sezon tej drużyny w Irlandii, ponieważ zarezerwowaliśmy te same daty na 2021 rok. Wielkie dzięki moim towarzyszom podróży, sprawiliście, że marzyłem, przyjaciele, lubię was. Wrócimy!!

Jedna uwaga do wpisu “Irlandzka wyprawa na ryby”