Wszystkie pierwsze weekendy lipca to otwarcie sezonu na pstrąga w jeziorach wysokogórskich. Łatwiej jest wtedy złowić rybę, ponieważ pstrągi były spokojne przez kilka miesięcy, nie mając innego zmartwienia niż walka z zimnem i znalezienie pożywienia. U nas, w departamencie 06, jest mnóstwo jezior górskich, niektóre bardziej dostępne niż inne, a także różniące się ilością ryb. Celem jest zrobienie sobie pięknego spaceru i jeśli to możliwe, złapanie ryby!
Trzeba wiedzieć, że żaden pstrąg nie rodzi się w naszych jeziorach wysokogórskich, są one regularnie zarybiane. Obecnie w parku Mercantour 36 jezior jest zarybianych pstrągami potokowymi (Farios), które co sezon są dostarczane helikopterami. Istnieje gorąca debata z niektórymi ekologami, którzy uważają, że te pstrągi zjadają i niszczą niektóre rodzime gatunki żab i traszek. Może się więc zdarzyć, że pewnego dnia nie będzie już żadnych pstrągów w tych jeziorach. Pstrągi potokowe nie rozmnażają się w jeziorach, tylko w rzekach i ciekach wodnych o minimalnym przepływie. Problem mógłby zostać rozwiązany przez zarybianie pstrągami jeziorowymi (Cristivomers lub „Pstrąg szary” z Kanady), które rozmnażają się w jeziorach wysokogórskich, ale znowu wywołuje to debatę z ekologami, ponieważ nie jest to gatunek endemiczny dla tego regionu… To dylematy, albo zarybiamy lokalnymi pstrągami, które się nie rozmnażają, albo wprowadzamy pstrągi kanadyjskie, albo w ogóle nie będzie już pstrągów w naszych jeziorach wysokogórskich. Sprawa do obserwacji…
Wybór jeziora wysokogórskiego opiera się głównie na wyczuciu i doświadczeniu z poprzednich lat. Powiem wam, że przez ostatnie 3 lata niewiele udało nam się złowić. Moje ostatnie otwarcie było katastrofalne, 6,5 godziny marszu z 20 kilogramami na plecach, kończąc nocą wyczerpani… a na dodatek nikt z nas nie złowił ani jednej ryby. W tym roku wybieramy mało uczęszczane jezioro przy granicy włoskiej, małe, bezpretensjonalne, łatwo dostępne, które dodatkowo zaoferuje nam piękny spacer. Nie zdradzę nazwy jeziora, ale ci, którzy naprawdę chcą wiedzieć, nie będą mieli problemu, by znaleźć je na podstawie informacji i zdjęć, które tu podaję.
W piątek Patrick, Philippe i ja wyruszamy około 14:30 z Nicei. Postanowiliśmy zostać na miejscu dwie noce, aby być pierwszymi, którzy złowią rybę o poranku. O 16:30 zaczynamy wspinaczkę. Weekend jeszcze oficjalnie się nie zaczął, więc praktycznie sami wykonujemy naszą wędrówkę, a widoki, jak często bywa, są wspaniałe. Spotykamy wiele kozic, muflonów, świstaków i koziorożców. Idąc spokojnie, docieramy na miejsce po 2 godzinach marszu, co jest dość rzadkie, by tak krótko iść. Otacza nas 4 małe, przepiękne jeziora, jesteśmy sami i już pocieramy ręce, widząc liczne brania na powierzchni, co świadczy o pewnej aktywności. Już jesteśmy pewni, że są ryby! Ledwie zdążyliśmy podziwiać krajobraz przez 5 minut, gdy zaczęła się burza, a w kilka sekund spadł deszcz, a potem ulewa. Nie mogliśmy rozbić namiotów, więc uciekliśmy do ruin niedaleko stąd. Po godzinie czekania zapada zmrok, jesteśmy głodni i uwięzieni w ruinach, które pachną muflonem! Góry naprawdę wciągają, jak mówią! Nie mieliśmy innego wyboru, jak rozbić namioty w ruinach, trochę posprzątaliśmy po kozicach i jakoś się rozlokowaliśmy. Na szczęście mieliśmy dużo jedzenia, a po kilku kromkach pasztetu korsykańskiego i dobrym naturalnym winie z Langwedocji morale było wysokie, w przeciwieństwie do pogody.












Dzielę namiot z Philippe, podczas gdy Patrick śpi sam w swoim maleńkim namiocie jednoosobowym. O 22:00 jesteśmy w łóżkach, a 10 minut później wszyscy śpią, oprócz mnie, który korzystam ze śpiewu cykad… a nie, chrapania moich przyjaciół…
Następnego dnia budzimy się o 5:00, bolą mnie plecy, ale przynajmniej nie zmarzłem w tych ruinach! O wschodzie słońca jesteśmy nad jeziorem i gotowi do łowienia. Łowimy na Vairons, małą rybkę żyjącą w jeziorze. Przynęcamy tę rybę specjalnym zestawem (Drakovitch, Clou lub inną domowej roboty odmianą) i animujemy ją metodą „martwej rybki”, by spróbować złowić pstrągi. Już przy pierwszych rzutach wszyscy łowimy, a po dwóch godzinach mamy około dziesięciu dość małych pstrągów (od 10 do 25 cm), które mają piękne niebieskawe ubarwienie. Wszyscy jesteśmy zadowoleni, wybraliśmy dobre jezioro! Patrick i Philippe tylko narzekają na rozmiar pstrągów, ale ja jestem zadowolony, to starzy wojownicy, którzy przeżyli lepsze dni, ale mnie to w pełni satysfakcjonuje. Wolę złapać kilka małych pstrągów niż jednego dużego. Tak czy inaczej, wszystkie wypuszczamy… Faktem jest, że mamy dużo brań i sporo ryb nam ucieka, bo nie połykają całego vairona i musimy często zmieniać przynętę. Na szczęście jest ich dużo i łowienie jest łatwe przy brzegu. Przyznam, że ta technika, choć bardzo skuteczna, dość mnie nudzi. Wolę łowić na przynęty sztuczne. Zaczynam więc używać błystki wahadłowej i łowię dwie ryby przy pierwszych rzutach, potem nic… W każdym razie jest już 7:30, a brania się rzadziej zdarzają, więc korzystamy z okazji, by wrócić do ruin na śniadanie i trochę się zdrzemnąć na słońcu na naturalnym trawniku, co dobrze robi. To taki mały „moment Herta” dnia. W południe zanosimy cały sprzęt nad jezioro, jemy, a potem znów zaczynamy łowić około 14:30. Nasz przyjaciel Serge przyjeżdża z trzema synami i zaczyna rozkładać namiot. W 5 minut, gdy nic na to nie wskazywało, zaczyna się ulewa z gradem. Pędzimy do namiotów, oprócz Serge, który nie zdążył rozłożyć swojego i biegnie do ruin (każdy po kolei, hehe), witamy Serge! Na zewnątrz apokalipsa, nie da się wyjść z namiotu, który jest biczowany przez wiatr. W końcu zasypiamy.













O 17:00 wróciło słońce, podczas gdy wszyscy zajmowali się jeziorem, postanowiłem zbadać trzy inne pobliskie jeziora. Mam wędkę muchową i zauważyłem, że na tych jeziorach jest dużo więcej brań, więc pełen nadziei rozpocząłem samotny spacer. Staram się znaleźć najlepsze miejsce, będąc jednocześnie dyskretnym, i przy pierwszym „rzucie” kładę muchę niecałe 3 metry od siebie. Już zaczynam się samokrytykować za zły rzut, gdy widzę, jak pstrąg podpływa, łapie moją muchę, natychmiast ją wypuszcza. Byłem tak zaskoczony, że nie zaciąłem ryby ani nic, właśnie przegapiłem pierwszego pstrąga wysokogórskiego na muchę, a mimo wielu kolejnych rzutów nie miałem już takiej szansy. Na tym samym jeziorze, po co najmniej 50 rzutach różnymi przynętami (crankbait, różne błystki i miękkie przynęty), w końcu łapię najładniejszą rybę na srebrną błystkę wahadłową. Myślę, że tym razem mam dużego pstrąga i zrobię innym zazdrość, ale po 20 sekundach walki ryba odpina się, kiedy coś nie chce, to nie chce… Schodzę do dwóch innych małych jezior i mimo wielu brań nie udaje mi się nic złowić, ale nie przeszkadza mi to, krajobraz jest przepiękny, a ja doceniam szczęście, że jestem na 2500 metrach wysokości, prawie sam na świecie, w całkowitej harmonii z naturą. Spotykam parę kozic, które z ciekawością obserwują mnie z kilku metrów wyżej, zapada zmrok i muszę wracać do obozu. Kiedy przybywam, wszyscy już jedzą kolację. O 22:30 wszyscy są w łóżkach, jutro pobudka o 5:00 na ostatnie poranne łowienie.





Następnego dnia znów zaczynamy, łowimy i łapiemy kilka pstrągów, najmłodszy z synów Serge’a w końcu wyciąga swoją pierwszą rybę w życiu. Philippe opowiada mu o swojej pierwszej rybie i mówi, że będzie o tym pamiętał całe życie. Jakie to szczęście widzieć radość tego dziecka, które poradziło sobie samo i jest dumne, pokazując ojcu i braciom, że złowiło swoją rybę.

O 9:00 postanawiamy spakować się i zejść inną ścieżką, aby przedłużyć spacer. Złowiliśmy prawie 50 pstrągów i mieliśmy sporo brań, misja wykonana, a jeśli się pospieszymy, zjemy dziś obiad nad morzem. Schodząc, mijamy około dziesięciu małych jezior, każde inne i przepiękne, na szlakach jest dużo ludzi, wszyscy uprzejmi, którzy mówią „dzień dobry” z uśmiechem. Nie ma co mówić, góry naprawdę wciągają….








Z rybackim pozdrowieniem
Cezar
